Vrouw/Lezerscolumn
308584707
Lezerscolumn

Lezerscolumn

Er waren eens 2 piraatjes...

Op een mooie voorjaarsdag ben ik samen met mijn collega op pad. Onderweg zie ik twee jongetjes die hand in hand over de stoep van een drukke straat lopen. Beiden zijn verkleed als piraatjes en hebben de grootste lol. Ze zijn voor mijn gevoel niet ouder dan een jaar of 3...

Aangezien er geen volwassenen in hun buurt zijn, besluiten we de twee aan te spreken. Ik doe het raam open. Onze politieauto trekt onmiddellijk hun aandacht. Ik groet ze en vraag wat ze aan het doen zijn. Een van de jongetjes antwoordt: „We zijn aan het wandelen, maar we lopen wel op de stoep hoor!” Ik vraag waar hun moeder is. „Thuis” antwoordt de meest spraakzame weer. Blijkbaar vindt hij dat het kruisverhoor lang genoeg heeft geduurd en beiden maken aanstalten om weer vrolijk verder te lopen.

Rennen

We vertrouwen het niet, parkeren de auto en lopen naar de jochies toe. Die vinden het allemaal wel erg spannend worden en beginnen spontaan te rennen. Een van de mannetjes begint zelfs een beetje te huilen. Nadat we ze gerustgesteld hebben, vinden ze ons gelukkig al een stuk minder eng. Ik vraag of ze even bij ons in de politieauto willen komen zitten. Dat lijkt ze natuurlijk wel wat. Een van de jochies mag op mijn schoot zodat hij wat beter door het raam kan kijken. Hopelijk ziet hij iets bekends of herkent hij een straat.

Ondertussen probeer ik te ontdekken hoe de boefjes heten. Maar veel verder dan alleen een voornaam komen ze niet. Laat staan dat ze weten hoe hun straat heet. Wel beweert eentje heel stellig dat hij in de buurt van een speeltuin woont. Ondertussen bel ik de meldkamer waar nog geen twee weggelopen jongetjes zijn gemeld. Er zit dus niets anders op dan rondrijden in de hoop dat de jongens iets herkenbaars zien.

Speurtocht

„Ja hier! Hier!” Een van de jochies wijst met zijn vingertje enthousiast een straat in. Maar wanneer mijn collega de straat inrijdt, hoor ik hetzelfde ventje zeggen: „Oh nee toch niet”. Om even later te zeggen: „Ja! Ja misschien deze straat!” „Oh nee ook niet...” „Ik zie daar een speeltuin! Oh nee dat is niet mijn speeltuin...” De beide jongens krijgen steeds meer lol in de spontaan opgezette speurtocht en blijven ons ’aanwijzingen’ geven. Helaas leiden die alleen nergens toe. Maar we hebben enorm veel lol met z’n viertjes en de kinderen zijn in ieder geval veilig. Dat is voor dat moment het belangrijkste.

Dan ontvang ik een bericht. Een kinderdagverblijf heeft melding gemaakt van vermissing van twee kindjes. Signalement: twee jongens verkleed als piraatjes. Dat kan dus niet missen, dat moeten ’onze’ boefjes zijn! Wanneer we de jongens vertellen dat een van de juffen heeft gebeld en dat we ze gaan terugbrengen, bemerk ik toch wat teleurstelling. Wat hen betreft had het avontuur langer mogen duren!

Geëmotioneerde peuterleidsters

Eenmaal op het kinderdagverblijf treffen wij een aantal geëmotioneerde peuterleidsters aan. Ze zijn enorm blij dat de kinderen weer veilig terug zijn en dat er niks geks is gebeurd. We vertellen de jochies dat ze nooit meer zomaar mogen weglopen.

’s Avonds word ik gebeld door de moeder van een van de jongens. Ze wil ons graag bedanken voor onze hulp. Ondanks dat we die dag amper hebben kunnen doen wat op onze planning stond, was het onverwacht toch een hele bijzondere dienst en speelden we ineens een hoofdrol in een super spannend piratenavontuur!

Deze blog is afkomstig van www.politie.nl en geschreven door hoofdagent Marleen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.