Vrouw/Verhalen achter het nieuws
311982409
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

’Ik pleit voor extra lief zijn’

Lisa Wade (41): „Ik schrijf het vanaf nu op mijn voorhoofd, om niet te vergeten.”

Lisa Wade (41): „Ik schrijf het vanaf nu op mijn voorhoofd, om niet te vergeten.”

Ik loop het Filmhuis binnen waar ik moet presenteren en na een autorit van bijna anderhalf uur moet ik vreselijk plassen. Maar echt van ’kan niet meer praten zo erg’. In een rechte lijn ren ik met mijn mondmasker op de wc in.

Lisa Wade (41): „Ik schrijf het vanaf nu op mijn voorhoofd, om niet te vergeten.”

Lisa Wade (41): „Ik schrijf het vanaf nu op mijn voorhoofd, om niet te vergeten.”

Terwijl ik de wc-deur op slot doe en mijn broek laat zakken, hoor ik een paniekerig en bestraffend MEVROUW ME-VROUW! Blijkbaar had ik eerst mijn handen moet desinfecteren en mijn naam moeten opschrijven. Dat werd me boos verteld zodra ik de wc uitkwam. En niemand die me daar kende, zeg. Dus wat ik daar wel niet kwam doen? Geen goedemorgen, geen sorry. Slechts een: ’u bent wat vergeten’. Ik werd aangesproken alsof ik iets gejat had in de supermarkt en op heterdaad was betrapt.

Zwemles

Het is een voorbeeld maar geen incident. Zodra ik mijn hoofd buiten de deur steek, zijn mensen aangebrand, kortaf, onpersoonlijk en ronduit onbeleefd. Ik zit nu in de auto bij het zwembad. De kinderen mogen gelukkig nog zwemmen, wij mogen alleen niet meer met z’n allen kijken of binnen blijven hangen dus sommigen van ons - inclusief ondergetekende - wachten in de auto.

Naast mij op de parkeerplaats zit een moeder heerlijk te Netflixen. Een vader doet wat zakentelefoontjes. We stonden net voor het zwembad keurig in de rij. Keurig op 1,5 meter afstand. Keurig op tijd. Kinderen al in hun badpak. De meesten van ons met mondkapje. We gaan op de afgesproken tijd naar binnen en worden letterlijk naar buiten gesnauwd. Geen idee waarom. Iemand zal met klem instructies hebben gekregen die opgevolgd dienen te worden, anders gaat de hele boel sluiten en zit iedereen zonder werk. Er hangt nogal wat vanaf.

We stuiven geschrokken weer naar buiten en kunnen daarbij geen 1,5 meter afstand bewaren. Als er corona zou worden doorgegeven was dit het moment. Als we gewoon naar binnen hadden gemogen was er niks aan de hand geweest. De regels worden gesnauwd. Er wordt bij gezucht en gefronst (ja dat kan je nog heel goed zien achter een mondmasker) en we mogen ons kind afleveren bij het zwembad. Ook daar brult een badjuf dat er een kind z’n schoenen nog aan heeft en tegen een andere jongen een boos: ’JONGEMAN!’. We weten allemaal niet wat hij fout doet. Volgens mij bracht hij enkel en alleen heel lief z’n broertje naar zwemles. Iedereen lijkt totaal op slot te zitten.

Netjes

Ik begrijp het, echt. Het is spannend. Niemand weet wat wijsheid is. Iedereen probeert er het beste van te maken. En is zo moe van alles. Maar oh wat zou ik opvrolijken van een lach! (Dat zie je ook aan iemands ogen). Van een goeiedag. Van een ’dank u wel’ en een ’tot ziens’. Van een ’hoe maakt u het?’. Wat zou dat de boel wat lichter maken. Ik snak naar een ’sorry mevrouw maar uw dochter heeft haar schoenen nog aan’ in plaats van ’JAAAAAH uit die schoenen!’.

In ons dorp valt het nog mee. We groeten elkaar op straat en in de supermarkt maken we met Annie achter de kassa (en achter haar mondkapje) ook nog een praatje. Maar zodra ik voor werk in grote steden als Den Haag kom, Utrecht of Amsterdam, weet ik niet wat ik meemaak. We zijn niet vriendelijk meer tegen elkaar.

Of het dat mondkapje is waarachter we ons verschuilen en dat ons allemaal ontmenselijkt... Geen idee. Maar ik pleit voor extra lief zijn. Ook en vooral voor de mensen die zo grommen. Want die hebben het ’t hardste nodig. Vul als je van huis weggaat je zakken met extra lief. Voor iedereen die je tegenkomt een oprechte glimlach. Volgens mij maakt dat een wereld van verschil. Ik schrijf het vanaf nu op mijn voorhoofd als ik met m’n masker de deur uit ga. Om niet te vergeten.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.