Vrouw/Columns & Opinie
315787024
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

Deel 8: ’Ben je braaf geweest?’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje tot het noodlot toeslaat en Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Vanaf nu wekelijks hun verhaal vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Zolang ik nog met Anouk getrouwd ben, wil Sara mij niet in huis hebben. Ja, wel voor een potje vrijen, maar daar blijft het bij. Na het vrijen word ik eigenlijk meteen de deur gewezen. Hup, weer naar huis. En daar slaap ik dus in het tuinhuis. Want ik wil niet meer bij Anouk slapen en Anouk wil nog niet tegen de kinderen zeggen dat we gaan scheiden. Ze is er nog niet aan toe. En daaraan erger ik me eigenlijk het meest.

Ik wil weer een echte slaapkamer, een eigen plek. Mijn nieuwe leven gaan leiden en niet blijven hangen in dit huwelijk. En weg uit dit bedompte tuinhuisje. Ik besluit morgen de knuppel in het hoenderhok te gooien en een eigen appartement te gaan huren. Anouk bekijkt het maar.

Leren pakje

Terwijl ik dit lig te bedenken piept mijn telefoon: Sara, mijn droom, stuurt mij een foto van zichzelf in een leren pakje. Ik kan op slag nergens anders meer aan denken en bel haar meteen.

„Heb je dat nu aan?”, hijg ik.

„Tja, dat is voor jou een vraag en voor mij een weet”, antwoordt zij.

„En die vraag ga je niet voor mij beantwoorden?”, bedel ik.

„Ben je braaf geweest?”, vraagt ze.

„Heel braaf.” Mijn hand glijdt onder het dekbed.

„Heb je braaf met je handjes boven het dekbed geslapen?”

„Ja juf…. Mag ik u nu zien?”

„Nee. De juf wil eerst weten waarover je gedroomd hebt.”

„Over de juf.”

„En wat deed de juf?”

„De juf was aan het spelen.”

„Met wie?”.

„Met mij, juf.”

„De juf wil helemaal niet met jou spelen.”

„Alsjeblieft, juf…”

Ik gooi het dekbed van me af en bel haar via Facetime. Met Anouk deed ik dit soort spelletjes nooit, maar met Sara lijkt het doodgewoon en ik geniet er volop van. We komen allebei heel snel klaar. Jammer dat ik nu niet echt bij haar ben. ,,Zal ik nog even langskomen?”. „Nee”, weert ze af: ,,Het is zondag. Familiedag”, dan verbreekt ze lachend de verbinding.

Appartement

Balen. Ik moet nu echt actie gaan ondernemen. Iets huren en vanavond met de kinderen praten. Het zal niet makkelijk voor ze zijn, maar ik zal er voor zorgen dat ze niets te kort komen. Dan appt Anouk. Alsof ze mijn gedachten voelt. ,.Kook jij vanavond?’’,,Ja, prima”, antwoord ik. „Ik wil het ze vanavond vertellen”. ,,Echt niet”, reageert ze. „Ik ben er vanavond niet. Dus haal het niet in je hoofd.”

Kreng. Als ze maar niet denkt dat zij alles kan bepalen. Sterker nog: ik ga nu iets kopen. Dan vertel ik het ze morgenavond wel. Met een paar klikken op mijn computer heb ik een leuk appartement gevonden. Ik doe een gul bod om mijn koop zeker te stellen. Hier word ik weer helemaal vrolijk van en ik besluit mijn moeder te bellen en vanavond met haar en de tweeling te gaan eten bij dat nieuwe tentje. Een beetje mijn moeder paaien kan geen kwaad; ik zal haar straks hard nodig hebben.

Voorliegen

De volgende dag kom ik fluitend op kantoor. Ik voel me opgelucht en opgewonden over het nieuwe leven dat voor me ligt. ,,Kan ik je even spreken?” vraagt Anouk achter me. Ze klinkt neutraal. Niet opgewonden of boos, maar waarschijnlijk houdt ze zich alleen maar in omdat onze medewerkers haar kunnen horen. Ik had wel verwacht dat ze snel zou doorhebben dat ik een bod had uitgebracht, maar ik heb me voorgenomen me nu niet meer van de wijs te laten brengen. Behoedzaam sluit ik de deur: „Zeg het eens, waarmee kan ik je helpen…?”

,,Wat is dit?” ze duwt haar telefoon onder mijn neus met een screenshot van mijn bod. Ze is toch scherper dan ik dacht: ,,Ik heb een bod gedaan”, beaam ik rustig. ,,Vanavond vertel ik het aan de kinderen. Of jij er nou bent of niet.” Anouk laat zich op een stoel zakken: ,,Echt niet”, zegt ze kattig. ,,Lente heeft morgen een SO en je weet dat Storm niet tegen veranderingen kan. Die moeten we rustig voorbereiden’’. ,,Gebruik de kinderen niet” werp ik tegen: ,,Ze zitten allebei prima in hun vel. Natuurlijk zal het moeilijk zijn, maar het lijkt mij het beste om de boel niet te blijven rekken. Ik wil ze niet meer voorliegen.” „Dat lijkt jou het beste”, antwoordt Anouk. Ik knik. „Ok”, zegt ze terwijl ze opstaat: ,,Dat zullen we dan nog weleens zien.”

’De Vechtscheiding’ teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.