Nieuws/Vrouw
320367504
Vrouw

Verpleegkundige Merel kreeg een burn-out van stress op de spoedeisende hulp

Hollandse Hoogte / Amelie-Benoist / BSIP

Hollandse Hoogte / Amelie-Benoist / BSIP

Artsen en verpleegkundigen op spoedafdelingen voelen zich emotioneel uitgeput, hebben veel te maken met agressie en zijn vaak cynisch. Dit blijkt uit een onderzoek van de Universiteit van Leiden waar dagblad Trouw over publiceert. Teamcoördinator spoedeisende hulp Merel (37) herkent zich in dit beeld. Een jaar geleden viel ze om: burn-out.

Hollandse Hoogte / Amelie-Benoist / BSIP

Hollandse Hoogte / Amelie-Benoist / BSIP

Merel: “Ik werk veertien jaar op de spoedeisende hulp, waarvan negen jaar als teamcoördinator. Oktober vorig jaar kreeg ik een burn-out: ik was emotioneel uitgeput. Ik had te lang aan stress blootgestaan.

Natuurlijk speelt het ook mee dat ik als persoon een hoog verantwoordelijkheidsgevoel heb en een enorme drive om iets te bereiken. Maar dat is ook precies wat je nodig hebt als je werkt op de spoedeisende hulp.”

Maar de combinatie van dat verantwoordelijkheidsgevoel en die werkdrive met een gigantisch personeelstekort bleek een dodelijke cocktail voor Merel. “Ik was coördinerend, maar omdat we vaak te weinig verpleegkundigen hadden, werkte ik ook regelmatig op de vloer mee. Mijn overige taken deed ik dan thuis nog.”

Het kon niet

“Op een gegeven moment werd er besloten dat we met drie in plaats van vier verpleegkundigen nachtdienst moesten draaien vanwege het personeelstekort. Als ik dan ’s ochtends wakker werd, ging ik het ziekenhuis bellen: is het goed gegaan?

Ik vond het namelijk niet kunnen dat we met drie in plaats van vier verpleegkundigen werkten en dat had ik ook gezegd tegen mijn baas. Maar ook ik wist dat het niet anders kon. Alleen voelde ik me er ondertussen wel verantwoordelijk voor, terwijl ik er niets aan kon doen.”

Overleden kind

En zo waren er nog veel meer dingen die maakten dat Merel emotioneel uitgeput raakte. “Je maakt veel heftige situaties in een korte tijd mee. Dat is niet erg als je tijd hebt om te herstellen. Ambulancepersoneel krijgt een uur vrij na een heftige gebeurtenis. Of soms zelfs een dag. Maar als SEH-verpleegkundige krijg je geen ‘hersteltijd’.

“Ik kan mij nog herinneren dat er een kind overleed tijdens een nachtdienst. Die ouders lagen huilend op de grond, begrijpelijk. Ik wilde er voor ze zijn, maar ondertussen stonden dronken mensen uit de wachtkamer op de deur te bonken: ze wilden geholpen worden.”

“Eigenlijk moet je even een halfuurtje zitten als je zo’n heftig sterfgeval meemaakt. Maar die tijd is er niet. In dit geval heb ik de beveiliging gebeld en op een gegeven moment tegen die dronken mensen gezegd dat ze even moesten wachten omdat er net een kind was overleden. Maar het boeide die mensen niets…”

Agressie ‘normaal’

Merel zegt dat agressie en intimidatie inderdaad heel vaak voorkomen. “Wekelijks heeft iemand op de afdeling daar wel mee te maken. Iedereen wil tegenwoordig als eerste worden geholpen en ze hebben al gegoogeld wat er moet gebeuren. Vroeger waren mensen nog blij áls ze werden geholpen.

Tegenwoordig kunnen mensen zo intimiderend zijn dat ze inderdaad een CT-scan en hartfilmpje krijgen, terwijl je al weet dat dat helemaal niet nodig is. Maar artsen voelen zich soms zo geïntimideerd door patiënten dat ze die patiënten hun zin geven. En ze weten: als je tóch een fout maakt, dan hang je. Maar als verpleegkundigen krijgen wij daardoor extra taken.”

Volgens Merel zorgen de bezuinigingen in de zorg ook voor meer drukte op de spoedeisende hulp. Zo melden zich meer psychiatrisch patiënten en meer ouderen die nog op zichzelf wonen. Vaak mankeren die ouderen dan al van alles, omdat ze heel lang hebben gewacht met hulp vragen. En niemand die hen in de tussentijd heeft aangeraden even ergens naar te laten kijken.”

Arbeidsethos

Volgens Merel ligt het deels ook aan de verpleegkundigen zelf dat ze emotioneel uitgeput raken. “Wij hebben een maatschappelijk werker waar we naartoe kunnen als we ergens mee zitten. Niemand gaat daar naartoe. Verpleegkundigen vinden dat ze alles maar aan moeten kunnen.

En ergens wordt dat ook van je verwacht. Toen ik ooit een keer aangifte had gedaan omdat ik was geslagen door een patiënt, is er na het incident nooit meer aan mij gevraagd hoe het met mij ging.”

“Ik merk dat veel verpleegkundigen cynisch zijn geworden, ze hebben een bepaalde ‘hardheid’. Voordat ik een burn-out kreeg, was ik emotioneel ook uit balans. Dan gebeurde er iets ergs met een kindje, maar merkte ik dat het mij helemaal niet raakte. Ik had wel door dat dat niet goed was. En om de kleinste dingen werd ik juist wel verdrietig.”

Hoe het probleem opgelost kan worden, weet Merel niet. “Mensen willen nog steeds verpleegkundige worden op de eerste hulp. Maar het is steeds moeilijker om ze hier te houden. Extra geld helpt daarbij ook niet, denk ik. Je moet zorgen dat het leuk is op het werk, dat is waar het mensen om gaat. Ze moeten tijd hebben om te lachen en er moet een teamgevoel zijn."

Merel is een gefingeerde naam.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.