Vrouw/Columns & Opinie
336891431
Columns & Opinie

’Heb je háár weer met haar body positivity gezeik’

Mariëlle beluisterde per toeval de GTST-podcast en wordt heel blij van de inhoud. Waarom lees je in haar laatste column.

Ludo is stiekem nog steeds toch wel een heel sympathieke lul, Nina en Bing zijn na een mislukt huwelijk, een groot ongeluk en gedoe met vervelende nieuwe liefdes eindelijk weer een paar en ook Laura woont nog steeds in Meerdijk. Same old, same old, zou je denken. Maar toch is er de afgelopen jaren een hoop veranderd.

Daar kwam ik achter toen ik het met een vriendin, die trouw elke avond voor de buis zit, had over Neerlands langstlopende soapserie. Hoewel uit dat gesprek vooral bleek hoe lang ik al niet heb gekeken en dat het dus tóch mogelijk is om de verhaallijn kwijt te raken, kwam ook de GTST-podcast ter sprake, waarmee de die hard fans tijdens de zomerstop iedere vrijdag worden verblijd en die zij dus iedere week braaf luistert.

Diversiteit

We besloten de aflevering van afgelopen vrijdag aan te zetten tijdens een autorit. En hoewel ik dus nog nooit had gehoord van de personages ’Lynn’ en ’Merel’ werd ik heel blij van de inhoud van de podcast. Daarin hebben GTST jonkies Noël van Kleef (27) en Sophie Bouquet (19), die voorgaande rollen voor hun rekening nemen, het over body positivity en het belang van diversiteit - op alle mogelijke vlakken - in de media.

Noël vertelt dat ze vroeger flink onzeker is geweest over haar lichaam. „Ik heb vooral veel last gehad van het feit dat ik dikker was dan de rest. Ik heb mezelf wel echt shit aangedaan dat, als ik daar nu aan terugdenk of hoor van andere mensen, dan kan ik daar zo verdrietig van worden. Ik heb echt de meest leipe, domme diëten gedaan die er bestaan puur alleen omdat ik dacht: hoe ik eruitzie, dat kan niet, dat is niet mooi.” Tijdens het luisteren wordt de lach op m’n gezicht steeds groter. En waar sommigen nu zullen denken: heb je Mariëlle weer met haar body positivity gezeik… het is nódig.

Dik-zijn

Want ja, er is meer diversiteit op televisie en op social media, maar het is nog niet de norm om allerlei lichamen te zien én ze gewoon te laten zijn. In films en series waarin dikke mensen voorkomen, is hun dik-zijn altijd onderdeel van het verhaal en zelden op een positieve of neutrale manier. Dat houdt het beeld in stand dat dik zijn niet goed is en dat je al zeker niet volledig gelukkig kunt zijn met een maatje meer. Dat het dik-zijn altijd onderdeel is van wie je bent en dat wat je verder meemaakt of wie je verder bent, niet zo heel veel uitmaakt. En zijn we daar inmiddels niet eens een keer klaar mee?

In het verleden heb ik net als Noël de gekste capriolen uitgehaald om ’erbij te horen’. Tijdens het ziekenhuisdieet leefde ik zo’n beetje op sinaasappels, eieren en beschuit, tijdens mijn Herbalife avontuur goot ik vieze shakes achterover en helemaal niet eten bleek ook niet de oplossing voor mijn ’probleem’. Het verschil met toen is dat er nu wordt gesproken over body positivity en dat dikke lijven in media iets meer zijn genormaliseerd, maar nóg beter zou het zijn om dat waarover we met z’n allen praten, ook daadwerkelijk in praktijk te brengen. Van wat ik uit de podcast begreep, zijn ze daar in GTST goed mee bezig. Misschien dat ik binnenkort toch maar weer eens een kijkje neem in Meerdijk…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.