Nieuws/Vrouw
338128011
Vrouw

‘Dertig jaar na onze vakantieliefde zijn we eindelijk weer samen’

In 1989 zag Wilfred haar voor het eerst op camping Het Goudmeer in Oosterwolde: Diana. Allebei 17 lentes jong. Zij had liefdesverdriet, hij een brede schouder. De prille verkering liep stuk op de afstand. Dertig jaar later beginnen ze toch nog aan hun leven samen.

”Ik weet nog dat ik Diana voor het eerst zag. Ik werd meteen geraakt door haar schoonheid. Mooi, leuk, spontaan; het was bepaald geen straf om haar te troosten. Haar verkering was vlak voor de vakantie uitgegaan en ze was met veel tegenzin met haar ouders mee op vakantie.

Zo’n kleine vier weken trokken we elke dag met elkaar op. Overdag hingen we rond bij het meertje, ’s avonds in het jeugdhonk waar de campingjeugd samenklitte en we stiekem rookten en dronken en naar Prince luisterden.

Afscheid viel zwaar

We beleefden een heerlijke vakantieliefde, dus het afscheid viel ons zwaar. Met tranen, de belofte om elkaar te schrijven en elke week te bellen, ging zij terug naar Franeker en ik naar Dronten.

Dat was dertig jaar geleden. Zonder rijbewijs of auto was Franeker ver genoeg om onze liefde te laten doodbloeden. Smachtende liefdesbrieven ten spijt. Uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. Ze snapte ’t wel.

We vonden het gewoon niet leuk, zo’n verkering op afstand, misten elkaar te erg; het verlangen deed pijn. Het liefdesverdriet werd nog meer toen de knoop definitief was doorgehakt. We beloofden contact te houden, maar het verwaterde.

Hyves-vrienden

En toen werd er een social media-platform opgericht. We werden Hyves-vrienden. Dat was een laagdrempelige manier om elkaar op afstand een beetje te blijven volgen. Later deden we dat via Facebook. Ik was inmiddels getrouwd, twee kinderen. Ook Diana had een relatie en een zoon en dochter.

Op elkaars verjaardag stuurden we een felicitatie. Op een Facebook-foto van mij bij een zwembad in de tuin, grapte ze: ‘Was ik maar met jou getrouwd, dan had ik nu ook een zwembad gehad.’ Verder dan dat ging het niet. Wel wist ik dat ze weer single was.

In harmonie uit elkaar

In 2013 besloten mijn toenmalige vrouw en ik na twintig jaar huwelijk, in goede harmonie uit elkaar te gaan en was ook ik weer alleen. Mijn ex gunde mij een nieuwe liefde en ging met de kinderen eens rondkijken op mijn Facebook-pagina of er niet een kandidate tussen mijn contacten stond.

Ze kwamen met een leuke vrouw op de proppen. Zelfde leeftijd, ook twee kinderen… Het waren foto’s van Diana, mijn jeugdliefde! Maar een nieuwe relatie? Ik was er nog niet klaar voor.

Volop aan het chatten

Een jaar later was daar ineens dat liedje van Beth Hart: I rather go blind. Diana was fan en had een linkje gepost op Facebook. Ik opende het en werd weggeblazen. ‘Wat een strot heeft die vrouw,’ reageerde ik. Diana had haar al twee keer live gezien. Ineens hadden we weer ‘een lijntje’, een gezamenlijk dingetje.

‘Als je naar een derde concert gaat, hou ik me aanbevolen.’ Dat leek haar leuk. Ik ging op zoek naar concertkaartjes... alles uitverkocht. Alleen voor Kopenhagen waren er nog tickets. Ik daagde haar uit en zij hapte toe. Zonder dat we elkaar weer hadden gezien of live gesproken, stond er ineens een gezamenlijke trip naar Denemarken in onze agenda’s.

Inmiddels waren we wel weer volop aan het chatten. Over het verloop van ons leven, exen, de kinderen, ons werk… Over alles, behalve over ons gevoel. Maar alleen van dat chatten met Diana werd ik alweer blij. De positieve aandacht die ze mij gaf – het voelde zo vertrouwd, alsof er geen 25 jaar tussen onze laatste briefwisseling had gezeten.

Magisch weerzien

28 april 2014 werd een legendarische dag. Op die dag zou ik Diana voor het eerst sinds 25 jaar weer zien. Ze kwam met de trein naar Dronten en ik stond haar bloedzenuwachtig op het perron op te wachten. Ik was ineens weer die onzekere puber van 17. Zij stapte uit het eerste treinstel en ik stond aan het eind.

Het voelde als een filmscène, zoals we over dat eindeloze perron naar elkaar toe liepen. Ik kon alleen maar denken: wauw, die prachtige vrouw komt voor mij! Er hing een gezonde spanning in de lucht.

Een kus op de wang, een onwennig handje. Toen we eenmaal tegenover elkaar aan de koffie zaten, durfde ik haar niet eens aan te kijken, zo bloedmooi en geweldig vond ik haar weer. Nog veel leuker dan op de Facebook-foto’s. Ik was compleet van slag.

Humor en hartstocht

Het was een prachtige, zomerse dag die we doorbrachten. Een dag uit duizenden. De tijd vloog voorbij en Diana miste de laatste trein. Tot half drie ’s nachts hebben we gepraat, gelachen en nauwelijks geslapen. De volgende dag bracht ik haar terug naar Franeker. Ik moest werken, maar het maakte me niet uit.

Adrenaline en fladderende vlinders sleepten me erdoor. Helaas was het gevoel niet meteen wederzijds. Diana was terughoudend, sceptisch. Teleurstellingen in de liefde en onzekerheid over haar lichaam, vanwege een huidziekte en de ziekte van Crohn waardoor ze met een stoma door het leven gaat, hebben haar getekend.

Ze voelde ‘het niet helemaal’

Ze sms’te dat ze ‘het niet helemaal voelde’. Maar ik ben een volhouder. Ben blijven praten, gooide mijn humor in de strijd. Ik reed na het werk in mijn busje naar haar toe om gezellig samen te koken. Ik moest ervoor zorgen dat ze overstag ging. Haar ervan overtuigen dat ik echt voor haar wilde gaan, met stoma en al.

Tijdens die Denemarken-trip naar het concert van Beth Hart is er een nieuwe basis voor onze relatie gelegd. Het was zo ontzettend leuk en relaxed met z’n tweetjes. We zijn geïnteresseerd in dezelfde dingen, hebben hetzelfde ritme; het was de beste vakantie ooit!

Intiem zijn ging vanzelf

Ook het opnieuw intiem zijn met elkaar ging als vanzelf. Het licht hoeft echt niet uit, want ik mag heel graag naar haar kijken. Ik voel me zo gezegend dat ze weer in mijn leven is. Ze is zo’n mooie, lieve en sterke vrouw. En ook nog heel grappig.

En ze geeft haar leven in Franeker op voor mij, omdat ik vanwege mijn bedrijf niet haar kant op kan. Dit najaar gaan we samenwonen in Swifterbant, in een huis dat we samen hebben uitgezocht. Onze kinderen zijn vrijwel van dezelfde leeftijd (zoons van 18 en 19, en dochters van 21 en 22) en die vinden het fantastisch.

Ik kijk er ontzettend naar uit om eindelijk, na dertig jaar, ons leven samen te beginnen.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat de komende 8 weken op zaterdag bij De Telegraaf zit.

​Heb jij ook een mooi liefdesverhaal?

Stuur ons een berichtje.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.