Vrouw/Columns & Opinie
341624029
Columns & Opinie

Wat hij vindt

Ik ben nog steeds een watje

Drie mannen geven bij toerbeurt hun mening over vrouwenzaken. Dit keer journalist Sander Tromp (41), vader van drie kinderen.

Mijn eerste horrorervaring heb ik te danken aan wijlen M. Jackson. Die bracht, toen ik zes was, Thriller uit. Zat ook een videoclip bij, nogal een ding in die tijd – december 1983. Dat kreng – vol zombies, wandelende veenlijken, bloedende mummies en ander gruwelijk volk – duurde veertien minuten en ik moest hem van mijn buurmeisje annex oppas annex kreng, helemaal afzien. Een trauma was geboren. Daarna kwam Flappie de Clown. Trok het scheef van in mijn liezen, doodeng die mafkees. Met zijn hoedje en zijn geschminkte kop. Van mijn ouders begreep ik later dat ik al in hysterie-staatje negen raakte bij het horen van de tune.

Daarna raakte ik compleet van de kaart als ik een haan zag. Bleek ook wat achter te zitten. Mijn moeder vertelde dat zo’n half vogel-half kip in mijn knie had gepikt toen ik nog op het kinderdagverblijf zat. Jarenlang diepe vrees voor die beesten gehad.

Ik stond doodsangsten uit voor cementwagens (Hoezo? Geen idee!) en ook voor de rossige snor van de iets te morsige overbuurvrouw die angstaanjagend in de buurt van mijn mond kwam als ze me wilde zoenen op mijn verjaardag.

Ruim dertig jaar later is er weinig veranderd. Ik ben nog steeds een watje. Als de poes als trofee met een dood muisje de kamer in komt lopen, hangt papa in de gordijnen. Als kindlief leuk denkt te doen door papa te laten schrikken, nou... (Nou, dat kan ik hier niet opschrijven, maar het vervolg van de avond is niet in het voordeel van kindlief.)

Doodsangst

Anyway, ik dacht laatst een gezellig uitje te hebben bedacht. Het poppenmuseum. Leuk toch, poppen! Zoon trok wit weg bij de entree.

“Ik ga hier dus echt niet naar binnen.”

“Want?”

“Dat zijn poppen. Vet eng.”

Eigenlijk begreep ik hem heel goed. Horror sucks.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.