Vrouw/Lezerscolumn
346030860
Lezerscolumn

Lezerscolumn

Agent Marjolein probeerde zelfmoord te voorkomen: ’Ik had je zo graag willen helpen’

„Net als ik mijn laatste zin naar je uitspreek, is de onderhandelaar bij je. Op dat moment zie ik je bewegen, het enige wat ik denk is: niet doen!’’

„Net als ik mijn laatste zin naar je uitspreek, is de onderhandelaar bij je. Op dat moment zie ik je bewegen, het enige wat ik denk is: niet doen!’’

Hoofdagent Marjolein van de politie Zwolle kreeg een melding dat er een persoon op hoogte zou zitten. Ze ging op de melding af en schrok. Het werd haar taak contact te maken met de persoon en haar ervan te overtuigen naar beneden te komen. „Even denk ik dat jij je veilig voelt en naar mij toe wilt komen, maar jij besluit anders. Het geluid dat ik hoorde zal ik nooit vergeten, ik had je zo graag hulp geboden.”

„Net als ik mijn laatste zin naar je uitspreek, is de onderhandelaar bij je. Op dat moment zie ik je bewegen, het enige wat ik denk is: niet doen!’’

„Net als ik mijn laatste zin naar je uitspreek, is de onderhandelaar bij je. Op dat moment zie ik je bewegen, het enige wat ik denk is: niet doen!’’

„Ik denk nog vaak aan je. Ik rijd nog vaak in privétijd en tijdens de dienst langs de plek van het ongeval. De keuze die je hebt gemaakt respecteer ik nog iedere dag. Ondanks dat ik er vaak aan word herinnerd en ik je zo graag had willen helpen.

Melding

Het is een zonnige woensdagochtend en ik draai een late solodienst op de motor. Ik krijg een bijzondere melding van de meldkamer. Iemand belt via het alarmnummer naar de meldkamer. Er zou een persoon ergens op hoogte zitten en de melder vertrouwt dit niet. Ik rijd naar de locatie waar het zou moeten zijn. Ik zoek, maar ik zie niemand. De meldkamer krijgt de melder niet meer te pakken.

Na een paar minuten zoeken, hoor ik via de meldkamer dat het om een andere locatie gaat. Ik rijd naar deze locatie en als ik er bijna ben, zie ik je. Ik schrik en voel de spanning in mijn lichaam. Het enige wat ik op dat moment denk is: niet doen! Je zit hoog, heel hoog. Ik ben als eerste ter plaatse. Wat moet ik doen?

Twijfel

Ik praat mijn collega’s bij via de portofoon zodat zij weten waar de exacte locatie is. Ik roep iets naar je om je gerust te stellen. Ik twijfel wat ik tegen je moet zeggen. Ik wil dat je je veilig voelt bij ons. Ik hoop zo dat je rustig en veilig bij me komt.

Terwijl jij daar zit komen alle hulpdiensten ter plaatse. Voor jou. We willen je helpen. Je roept dat je niet gelooft dat we er voor jou zijn. Maar we waren er voor jou, écht!

Motivatie

We vinden je rugzak in het gras. Er zit een boekje in. In dit boekje staan veel persoonlijke dingen. Door jouw verhaal te lezen, wordt het persoonlijk en krijg ik nog meer motivatie om je te helpen.

Dan komen er twee onderhandelaren ter plaatse. Een van hen probeert contact met je te zoeken. Hij wil je helpen. Hij heeft een megafoon bij zich om zich verstaanbaar te maken. Er gaan ontzettend veel minuten voorbij. Je ouders zitten inmiddels al op het politiebureau in afwachting van het verlossende nieuws dat je veilig naast me staat.

Moeilijk

Dan vraagt de onderhandelaar aan jou of hij naar je toe mag komen. Je geeft toestemming en hij gaat samen met iemand van het arrestatieteam naar je toe. De man van het arrestatieteam gaat mee, omdat hij getraind is om je op hoogte in veiligheid te brengen.

Dan krijg ik te horen dat ik de megafoon én het contact met jou over moet nemen. Ik merk dat ik dat moeilijk vind. Ik wil niet op mijn geweten hebben dat jij iets doet, wat ik juist niet wil. De tweede onderhandelaar blijft bij mij staan en geeft me aanwijzingen. Hij neemt de megafoon niet over, omdat een vrouwenstem misschien vertrouwder voor je is.

Spanning

Net als ik mijn laatste zin naar je uitspreek, is de onderhandelaar bij je. Op dat moment zie ik je bewegen, het enige wat ik denk is: niet doen! Vervolgens ben je in gesprek met de onderhandelaar en hij praat je naar hem toe. Ook hier gaat heel veel tijd over heen.

Even denk ik dat jij je veilig voelt en naar mij toe wil komen. Ik zie dat je de onderhandelaar een hand geeft. Ik voel me opgelucht, je bent veilig. Ik ga even op de grond zitten. Door de spanning voel ik even niets meer.

Verschrikkelijke beslissing

Ik kan het gesprek tussen jou en de onderhandelaar niet helemaal volgen. Ik zie dat de onderhandelaar naar beneden komt en een collega van het arrestatieteam naar boven gaat. Samen gaan zij zorgen dat jij veilig naar beneden kunt komen. Dat wist ik zeker! Ik sta weer op. Ik wil je zien en gewoon even vasthouden. Je laten voelen dat je een prachtige meid bent.

Dan besluit jij dat je het anders voor ogen hebt dan wij. Je neemt een verschrikkelijke beslissing. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je op dit moment gevoeld moet hebben. Ineens is het muisstil. Ik weet niet eens meer wat ik toen schreeuwde. Ik draai me snel om, het geluid wat ik hoorde zal ik nooit meer vergeten. Ik draai me weer om in jouw richting en zie je stil op de grond liggen.

Ik huil

Ik rijd naar het bureau op de motor. Ik huil en moet mijn motor aan de kant zetten. Even een moment alleen. Ik ben helemaal leeg in mijn hoofd. Je was een mooie meid! We hadden je zoveel hulp kunnen bieden.”

Heb jij hulp nodig? Praat erover! Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 en 113.nl.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.