Vrouw/Culinair
350479909
Culinair

Gedroogde insecten bij de post Eek, moet ik dat eten?

Een culinair redacteur, die eet natuurlijk alles. Tja, dat zou je denken hè. Maar er zijn dingen waar Marjolein moeite mee heeft. Met gehaktballen bijvoorbeeld…

Het zakje gedroogde insecten in de kast kijkt me aan: eet mij. Mijn hersens zeggen: doen. Je bent culinair redacteur of je bent het niet. En insecten zijn het voedingsmiddel van de toekomst. Mijn hart zegt: nee, gadverdamme. Ik wil geen kevers en sprinkhanen eten. Ik heb al moeite met rode M&M’s, sinds ik heb gelezen dat daarvoor kleurstof wordt gebruikt die uit luizen wordt gewonnen. Ik ben een watje.

Knakworsten uit blik

Ooit zaten Lief en ik in een Frans restaurantje. Het was onze eerste vakantie samen, met een geleende tent en een auto die met ducttape aan elkaar was geplakt. We leefden op knakworsten uit blik, want de benzine voor de eeuwenoude auto slokte ons hele budget op.

Maar één avond uit eten; dat vonden we er toch wel bij horen. Daar hadden we geld voor opzij gelegd. We bestelden het goedkoopste gerecht van de kaart. Was ook nog de specialiteit van het huis, stond erbij. ‘Weet jij wat het is?’, vroeg mijn (toen nog) verkering. Want in het land der blinden is eenoog koning en ik sprak net een paar woorden meer Frans dan hij. ‘Geen idee’, zei ik. ‘Ik heb echt nog nooit van andouillette gehoord.’

Het is een darm

We kregen een soort worstje, gegarneerd met een torentje van broccolipuree. Ik zette mijn mes erin en er sprong een spiraal uit. ‘Het is een darm’, zei Lief. Ik had meteen gegeten en gedronken, zonder een hap genomen te hebben.

Ik kon alleen nog maar met afgrijzen naar mijn bord kijken. Geen hap geproefd, maar dat was ik ook niet van plan. Manmoedig werkte Lief zich door twee borden heen. Want tja, we vonden het ook zo sneu om de gerechten onaangeroerd te laten. De kok kon er ook niks aan doen dat wij geen idee hadden van wat we besteld hadden.

De man als held

De man is vaker de held geweest. Toen we bij een plaatselijke wijnboer zwarte worst voorgeschoteld kregen: boudoin noir. Bloedworst… We hadden inmiddels drie kinderen. In het geniep, toen de gastheer even omkeek, moest hij in totaal vijf porties wegwerken, terwijl de rest van het gezin een beetje wezenloos in de ruimte staarde.

Apenhersenen

Hield mijn aversie maar op bij exotische gerechten. Daar kom je nog wel mee weg. Het is geen schande om geen apenhersenen, gebakken cavia op buidelrat te eten.

Maar het gaat nog wel wat verder dan dat. Ik heb ook moeite met gehaktballen. Niet met die van mezelf, wel met die van anderen. Je weet nooit wat die mensen erin hebben gestopt hè. Dus heeft iemand ergens gehakt in verwerkt, dan beginnen mijn tanden spontaan te groeien en prik ik met lange tanden een beetje in het wilde weg over het bord heen.

Ik ben dol op nacho’s, maar dan niet het uitgebreide werk. Daar zit namelijk gehakt doorheen. En je weet het niet… Doe mij maar gewoon de vegetarische versie. Bonen en kaas, die kan ik prima handelen.

Doe mij maar een kip

Ik eet bij voorkeur dingen waarvan ik de herkomst kan bepalen. In tegenstelling tot de man, die bijvoorbeeld liever geen kip eet, ‘want dan zie je dat het een dood dier is’. Daar heb ik geen moeite mee. Ja klopt, het was een kip. Van eersteklas kwaliteit, want aan kiloknallers doe ik niet.

Krekelmeel

En zo zijn we weer terug bij de zakjes gedroogde insecten. Ik heb ze ook in reepvorm opgestuurd gekregen. Daar zit dus krekelmeel in, en granola met wormenmeel.

Ze moeten natuurlijk gegeten worden, voor de test op de Marjolein Kookt Overpagina in het magazine.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.