Vrouw/Columns & Opinie
358167689
Columns & Opinie

’Schoonmoeders mogen dan niet de beste reputatie hebben… de allerliefste, die had ik’

Ik was 21 toen ik in Amsterdam kwam wonen. Jong, onervaren en een tikkeltje naïef. Het duurde niet lang tot ik over m’n oren verliefd werd en voor ik het wist had ik m’n eerste volwassen relatie te pakken. En bij zo’n relatie hoort uiteraard ook een schoonfamilie.

Ik googlede me suf naar tips voor die zenuwslopende eerste ontmoeting. Neem je op zo’n moment bloemen mee? Of chocolade? Wat alcohol misschien, om het ijs te breken? Mijn hart klopte in m’n keel en m’n handpalmen waren niet droog te krijgen. Shit, shit, shit, wat als ze me niet leuk vinden? Schoonmoeders hebben over het algemeen geen beste reputatie. Ze stoken in je relatie, bemoeien zich overal mee en kunnen - van wat ik om me heen hoorde - knap vervelend zijn.

Die van mij bleek het tegenovergestelde van dat alles. Ik ontmoette haar op haar verjaardag. Terwijl ik braaf m’n kleffe hand vooruit stak, pakte zij me beet om me een stevige knuffel te geven. Nog geen vijf minuten nadat ik over de drempel was gestapt, zat ik aan tafel met een drankje en een goed gevuld bord. Zelden heb ik me ergens zó welkom gevoeld. Vanaf het allereerste moment was ze oprecht geïnteresseerd in mij en kwam ze met het ene na het andere schoonmoeder en -dochter uitje op de proppen.

Hebbedingetjes

Uren rondstruinen in Duitsland en thuiskomen met tassen vol nieuwe hebbedingetjes, swingen bij een concert van de Ladies of Soul en in gala naar de première van De Tina Turner Musical. Of gewoon lekker een appeltaartje eten op de Albert Cuyp, uit eten of een avondje bankhangen (en wijntjes drinken). Alles tot groot plezier van m’n moeder die het maar wat fijn vond dat er in die grote stad een moederfiguur was om op haar kleine meisje te letten.

Toen op een gegeven moment de relatie stukliep, was ik bang ook mijn schoonmoeder te moeten inleveren. Niets bleek minder waar. Toen ik met tranen in m’n ogen vertelde dat ik hoopte haar nog te kunnen blijven zien, zei ze breed lachend: ‘Zo makkelijk kom je niet van me af, hoor!’ En weer was daar die heerlijke stevige knuffel. Ze hield haar woord. Doordat ik van Amsterdam naar Rotterdam verhuisde, hadden we minder contact dan voorheen, maar we bleven elkaar zien en spreken. ’Mar, we hebben roti gemaakt. Kom je eten?’ of ‘Moet je tot laat in Amsterdam zijn? Blijf lekker slapen!’

Trots

Ze zag hoe hard ik werkte om te komen waar ik nu ben en liet geen kans onbenut om me te vertellen hoe trots ze op me was. Mijn schrijfsels werden uitgebreid gelezen en voorzien van bemoedigend commentaar. Met name mijn wekelijkse column viel in de smaak. Nu ik er zo eens over nadenk, verdiende ze er al lang een plekje in. Vandaag voelt geen enkel ander onderwerp gepast. Het is soms zo vanzelfsprekend dat bepaalde mensen er altijd zijn, dat je niet het gevoel hebt het ooit zonder ze te moeten doen. Zo iemand was zij.

Afgelopen vrijdag kreeg de hemel er heel plotseling een prachtige engel bij. Eentje met de allerleukste lach, een enorm hart en de beste knuffels. Schoonmoeders mogen dan niet de beste reputatie hebben… de allerleukste en liefste, die had ik. Rust zacht lieve San, ik mis je nu al.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.