Vrouw/Columns & Opinie
359654074
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

Deel 16: ’Gulzig valt ze aan, ik word wild van opwinding’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Ik verwacht dat Anouk briesend gaat bellen over de pup, maar ze blijft stil. Geen belletje, geen appje. Stilte. Misschien heeft ze haar handen nog vol aan mijn broer? Hoe dan ook, de foto’s van de kleine witte pluizenbollen hebben me blij gemaakt.

Kantoor

Ik kom fluitend op kantoor. Een praktisch leeg kantoor. „Waar is iedereen?” vraag ik aan mijn secretaresse. Ze haalt ongeïnteresseerd haar schouders op. „Gloria….?” zeg ik dreigend. Ze glimlacht liefjes: „Weet ik veel. Bezichtigingen enzo. En de Braverik is ziekjes en de Lompe ook. Toevallig hè.” Met de Braverik doelt ze op Anouk. Sara is voor haar de Lomperik. Ze weet dat ik die bijnamen afkeur, maar ik weet ook waarom ze hen die namen heeft gegeven.

„Als iedereen er toch niet is, heb jij vast wel tijd over om een lekkere cappuccino te maken,” zeg ik haar. Gloria glimlacht. „Een cappuccino voor meneer… gaat u alvast lekker zitten. Ik kom het zo brengen.” Ik ga naar mijn kamer en sluit de lamellen. Gloria komt een paar minuten later achter me aan. Zonder koffie. „Sluit de deur,” commandeer ik.

Ze klikt de deur in het slot en loopt op me af. We zoenen. Mijn handen gaan zoekend over haar lijf. Haar handen zijn doelgericht. Ze ritst meteen mijn gulp open. Ik duw haar naar achter en ze valt in mijn stoel. „Ga nu eens verder waar je gebleven was…” enthousiast gaat ze verder. Ik word wild van opwinding en pak haar hoofd met twee handen vast. Vragend kijk ik haar aan. Ze knikt langzaam. Dan duw ik haar hoofd naar mijn kruis. Gulzig valt ze aan...

Die Lompe

Moe gevrijd maar tevreden zitten we even later op het bankje in mijn kamer. Zij in mijn armen, haar hoofd tegen mijn borst, onze handen ineengestrengeld. Zo vertrouwd, maar ook zo ver weg. „Hoe gaat het met je?” vraag ik. Ze heft haar hoofd op. We zoenen. „Zó, gaat het me,” zegt ze als we elkaar weer loslaten: „Goed dus,” gaat ze verder. „Al heb ik er nog steeds de pest over in. Dat ik me voor Braverik moest inhouden, begrijp ik. Maar waarom je die Lompe hebt gekozen boven mij, begrijp ik niet.”

„Inmiddels is alles weer anders,” antwoord ik: „Anouk en ik gaan scheiden, maar voorlopig woon ik in het tuinhuisje zodat de kinderen aan het idee kunnen wennen. Sara vindt dat niets. Ze wil dat ik helemaal voor haar kies.” Ik voel dat Gloria knikt. Ik weet niet of ze daarmee mijn kant kiest of die van Sara. „Tja,” zegt ze alleen maar: „Ik zou Anouk maar te vriend houden, want daar zit het geld. En daarbij gaat zij je presentaties maken.”

„Ja, dat hoorde ik. Een re-integratieklus. Anouk is te netjes om me iets te flikken.” Gloria knikt. En ik weet weer niet of ze daarmee met mij instemt of juist niet.

Vakwerk

Als ik een week later de presentatie van Anouk krijg, ben ik Gloria’s woorden al weer vergeten. Geïnteresseerd klik ik erdoorheen. Echt vakwerk. Precies zoals ik van Anouk gewend ben. Alleen het filmpje zit er niet bij. ’Sorry,’ appt ze: ’Die wilde ik nog inkorten. Je wil toch het filmpje dat begint met de dronebeelden van ons pand? Ik zorg dat-ie morgen compleet is. Hoe laat heb je de presentatie?’ Ik app haar terug dat dat inderdaad het juiste filmpje is en dat ik pas om 10 uur aan de beurt ben.

Die ochtend gaat alles mis. De Porsche stinkt nu nog meer dan ooit. Ik besluit hem te laten staan en op de fiets te gaan. Aangekomen bij het zalencomplex blijkt de organisator ziek te zijn. Haar stand-in is aardig en charmant, maar begrijpt niets van techniek. Ze vraagt om mijn USB-stick. Die heb ik niet. De presentatie zit in mijn mail. Anouk heeft hem vanochtend gestuurd, met het juiste filmpje. Ik heb hem nog gestart op mijn mobiel om te kijken of het ’t juiste filmpje was. En dat was het. Uiteindelijk lukt het haar om de presentatie op het scherm te krijgen. De zaal is inmiddels onrustig. Het heeft te lang geduurd. Maar ik weet wel hoe ik dit varkentje moet wassen.

Ik begin met een grap en ga dan geroutineerd verder. Het gerommel verstomt. De zaal luistert aandachtig en stelt geïnteresseerde vragen. Na een half uur sluit ik tevreden af: „Maar het gaat uiteindelijk om het resultaat,” zeg ik terwijl ik het filmpje instart. Ik werp een blik over mijn schouder naar het scherm en zie de beelden van ons pand. Tevreden kijk ik weer de zaal in, maar dan gaat het geluid van de drone opeens over in een heel ander geluid...

De Vechtscheiding teruglezen?

Wil je meer van dit soort verhalen lezen? Lees dan ook eens het Dagboek van een Minnares, Helen's Dagboek.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.