Vrouw/Columns & Opinie
366111633
Columns & Opinie

Ik word papa

Deel 6 - ’Nee, wij willen niet weten wat het is’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 6: 17 weken.

Inmiddels weten alle familieleden en vrienden dat we deze zomer een baby verwachten. Een vriend vertelde ik het nieuws afgelopen woensdag pas. ’Wow, wat leuk! Gefeliciteerd! Hoe ver is ze?’ Toen ik het aantal weken deelde, raakte hij in verwarring. ‘Doe maar in maanden. Of nog makkelijker, wanneer is ze uitgerekend?’ Eind juli. ’Ah, dat is de zevende maand van het jaar, dus nog vijf maanden te gaan. Vier maanden zwanger nu’, rekende hij me voor. Ik knikte.

’Hoe ver is ze?’ en ’Wanneer is ze uitgerekend?’. Deze vragen lijken zo ongeveer vastgeplakt aan de felicitaties. Ik ging bij mezelf te rade of ik dat tot nu ook altijd onbewust heb gedaan. Maar ik geloof het niet. ’Hoe gaat het met je?’ (tegen de zwangere vrouw) of ’Hoe gaat het met haar?’ (tegen de toekomstige vader). Verder kwam ik eigenlijk nooit.

20 wekenecho

Het ontbeert niet alleen mij aan creativiteit. Iedereen stelt altijd dezelfde vraag. Die conclusie trek ik inmiddels met overtuiging. Want naast de eerdergenoemde vragen is er slechts één andere vraag die werkelijk door een ieder wordt gesteld: ’Weet je al wat het wordt?’ Opvallend genoeg zijn het ook jonge ouders die deze vraag stellen. Schijnbaar vergeet men snel dat pas bij de 20 wekenecho het geslacht zichtbaar is. Nog even wachten dus. Of eigenlijk, nog best lang wachten.

Wij willen namelijk helemaal niet weten of het een jongetje of meisje is; we laten ons verrassen. Lekker ouderwets, vroeger wist je het immers ook niet. Ik heb dat altijd wel mooi gevonden, en gelukkig zitten we hierover op één lijn. En wanneer we dat vertellen, leidt dat tot reacties als: ’Wat leuk’ en ’Eens, waarom zou je ook?’. Maar niet iedereen is enthousiast. ’Hoe kan je ons dit aandoen?’ is een gehoorde respons. Want het is natuurlijk onhandig met kadootjes kopen. En ja het is ook onhandig voor ons zelf. Zo zullen we toch echt ook een jongensnaam moeten bedenken naast de meisjesnaam die we al in gedachten hebben.

Gendergelijkheid

Onhandig of niet, er is nog één groot bijkomend voordeel: geen gender reveal-party voor ons. Dit uit Amerika overgewaaide fenomeen kan mij gestolen worden. Ik krijg spontaan braakneigingen als ik de zoetsappige video’s zie van volwassenen die volledig in het roze of blauw bij een taart staan af te tellen terwijl de zwangere in kwestie een taart aansnijdt. Om vervolgens kinderlijk te gaan juichen omdat hun voorspelling en/of wens is uitgekomen. Net als met huwelijksaanzoeken moet het steeds grootser en bombastischer in de hoop op zoveel mogelijk likes.

Dat er nog geen Kick-out Gender Reveal Party-activisten zijn, verbaast mij in deze tijden van betutteling. Want hoe past het vieren van het geslacht van een toekomstige baby in deze tijden van gendergelijkheid?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.