Vrouw/Columns & Opinie
371484803
Columns & Opinie

Anne heeft alopecia

’Wie wil er nou bevriend zijn met een kale vrouw?’

„De onzekerheid neemt me volledig in beslag.”

„De onzekerheid neemt me volledig in beslag.”

Anne heeft alopecia. Een ziekte die ervoor zorgt dat je - soms volledig - kaal wordt. Bij Anne (32) sloeg de ziekte op haar 22e toe en sindsdien is het een eeuwige strijd. Er zijn periodes geweest waarin er niets aan de hand was, maar nu zet het haarverlies door en vallen de haren er met bossen uit. Voor VROUW blogt Anne wekelijks over dit proces.

„De onzekerheid neemt me volledig in beslag.”

„De onzekerheid neemt me volledig in beslag.”

Dat ik een met een probleem loop is ondertussen wel bekend: mijn haaruitval. Ofwel: alopecia. Een probleem dat mijn leven beheerst. De hele dag door gaan mijn gedachten en gevoelens over mijn haar. En alsof dat nog niet genoeg is, maak ik het mezelf nog extra zwaar door vanuit dit ene probleem, andere problemen te formuleren. Deze komen voort uit angsten en vreselijke onzekerheid die deze rotaandoening met zich meebrengen.

Het eerste probleem dat ik zie is de invloed van mijn haar op mijn sociale kring. Hieronder versta ik heel dichtbij natuurlijk mijn lieve man, zus en moeder en daarnaast heel veel fantastische vriendinnen, vrienden en familie. Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat al deze mensen bij me weggaan zodra ik geen haar meer heb.

Kale vrouw

Want: wie wil er nou bevriend zijn met een kale vrouw? Wie wil er nou het bed delen met een kale vrouw? Zij zien straks, net als ikzelf, een monster als ze naar me kijken. Dat is mijn eigen zekerheid. Het gaat zelfs zo ver dat ik over dit onderwerp een ruzie heb gehad met mijn man. Ik word namelijk boos wanneer hij beweert dat hij nooit bij me weggaat, mij niet lelijk vindt zonder haar, want in mijn eigen overtuiging is dit wél zo.

Ook als vriendinnen de vraag omdraaien: „An, zou jij mij dan als vriendin in de steek laten als ik kaal word?” en mijn reactie is: „nee natuurlijk niet!” Zelfs dan blijf ik bij mijn punt dat ik andersom toch écht denk dat het zo is.

Baan

Dat wordt een saai leven zonder mensen om me heen, dus dan moet ik wel een hele leuke baan hebben om me in te verstoppen! En dan stuit ik op het volgende probleem: in mijn overtuiging ga ik die natuurlijk ook nooit vinden.

Op dit moment zit ik op een tijdelijke klus als freelancer tot half juni en moet ik daarna weer ergens anders aan de bak. Er lopen wel wat gesprekken, maar natuurlijk ga ik het daar niet worden, want wie wil nou een dame met dun haar in dienst? Of erger nog: een dame zonder haar?

De onzekerheid neemt me volledig in beslag. Soms kan ik het wel rationeel bekijken en weet ik dat mijn kwaliteiten niets te maken hebben met mijn haar.

Maar dat is niet de enige obstakel. Een 40-urige werkweek zit er op dit moment niet in. En 32? Ik ben zo vreselijk veel tijd en energie kwijt aan mijn haar dat ik me soms afvraag of me dat überhaupt zou gaan lukken.

Financiën

Die baan móet er wel komen! Want het volgende probleem is de financiën. Mijn haar maakt me arm. Van supplementen, speciale shampoos en oliën tot sjaaltjes, mutsjes en hoeden. Om nog maar niet te spreken over mijn haarwerk van een kleine vijfduizend euro (die bij intensief dragen elk jaar vervangen moet worden). Help! Hoe ga ik dat allemaal betalen wanneer ik geen baan heb?

En als ik wel een baan heb, moet het wel een héél goed betaalde baan zijn. Daarnaast wordt het leven alleen maar duurder. Van de energierekening, de boodschappen en de huizenprijzen. Wat nou als we ooit een kleintje krijgen? Dan moeten we na verloop van tijd toch wat groter gaan wonen…

Kinderwens

Komen we meteen aan bij het vierde probleem: de kinderwens. Los van het feit dat dit op zichzelf al spannend is vanwege mijn PCOS heb ik werkelijk geen idee hoe ik ooit het zorgen voor een baby’tje kan combineren met mijn dagelijkse haarrituelen en de emoties die hierbij komen kijken. Ik ben bang dat ik tijd tekort ga komen in de dagen en twijfel dan ook aan mezelf: ben ik wel in staat om goed voor een baby’tje te zorgen? Kan ik mijn eigen issues aan de kant zetten? Uiteindelijk weet ik diep van binnen dat dit me zeker wel gaat lukken. Misschien dat de pijn nog wel meer zit in het gevoel van „ook dat nog”.

Na respectievelijk het overlijden van mijn schoonmoeder, het overlijden van mijn eigen vader en de diagnose van de ziekte van lyme, vind ik mijn alopecia wel genoeg om mee te dealen. Waarom dan ook nog die PCOS? En wat nou als de hormoonbehandeling niet aanslaat? Wanneer ik doodraai in deze gedachten en alle hierboven omschreven problemen dan is er vaak maar één oplossing: leef met de dag! Denk niet na over morgen of overmorgen, maar sta stil bij vandaag. Dit probeer ik steeds meer en vaker te doen. Soms lukt het me en soms ook even niet. Maar hé, ik ben ook maar een mens…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.