Vrouw/Columns & Opinie
37296950
Columns & Opinie

'Waar is dat snot allemaal geweest?!'

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze week vertelt ze over haar afkeer van andermans viezigheid.

Ik heb selectieve geur- en smetvrees. Zo stoort de aanwezigheid van de kattenbak me zelden aangezien ik de poep er meteen uit schep en de bak wekelijks schoonmaak. Dat moet wel want de kattenfamilie is aardig uitgebreid.

Natte labradorlucht

De natte labradorlucht in de gang van de buurman is op de een of andere manier een stuk moeilijker te verdragen. En nu ik toch aan het opbiechten ben: dat een dekbedovertrek na een paar nachten naar mij ruikt, vind ik aangenaam. Maar o wee als ik in een hotelkamer een lange, zwarte haar van een vreemde op het bed aantref.

Met kinderen levert de kleine neurose soms gedonder op, al ben ik blij dat ze nu ouder zijn. Toen de meisjes peuters waren, veegde ik, uiteraard, hun kont af. It's a dirty job, maar de onuitwisbare gevolgen van het ze zelf laten doen zijn vele malen groter.

Gifgroene snottebellen

Het probleem is toch, hoe lullig ook, de anderen. Zoals kinderen die met gifgroene snottebellen door het huis lopen en die, als ik ze dan een zakdoek geef (ik weiger de neus van een 6-jarige te snuiten), het mossige papier halfopen op de bank laten liggen. WAAR IS DAT SNOT ALLEMAAL GEWEEST?!

Of mijn neefje die verzonken in gedachten met een vinger in z’n neus zit om daarna doodleuk te gaan kleien. Zo zijn kinderen, ik weet het. Maar. Ik. Heb. Daar. Moeite. Mee. Hoe vaak ik kinderen te spelen heb gehad die na het wc-bezoek vergaten door te spoelen en nog erger: hun handen niet wasten. Ontelbare keren, echt. Dan heb ik het over doorgaans welopgevoede koters.

Openbaar vervoer

Nog zo’n uitdaging, wellicht de allergrootste voor mijn afwijking: met het openbaar vervoer reizen. Ik probeer het zo min mogelijk te doen, maar een keer per week moet ik met de trein naar het werk. Het begint al met de hendel van de automatische deur van de coupé: die plakt!

Met een beetje geluk heb ik de zitplek voor het uitkiezen. Het liefst ga ik voor de tweezitter, maar probeer er maar eens een te vinden waar geen vuiligheid op zit. Van die ranzige vlekken op het zitgedeelte, alsof iemand een natte scheet heeft gelaten en in zijn poging dat te verdoezelen al sleetje rijdend er een puinzooi van maakte.

Last van mezelf

En áls je dan een schone zitting ontdekt, is het maar de vraag of de kleine prullenbak ernaast niet volgepropt is met lege blikjes Red Bull. Vanochtend nam ik plaats in een schone vierzitter. Dat geluksmoment duurde kort want binnen twee minuten stroomde de coupé vol. Ik kon niet voorkomen dat er een boom van een kerel naast me ging zitten. Zijn stugge windjack rook naar frituurvet. Ik weet het, iedereen loopt met z’n nestgeur de trein of bus in.

Bij de een is dat een fris doucheparfum, de ander ruikt naar muffe kelder. Of draagt een windjack, dat thuis in de garage naast de frituurpan hangt. Dat ruikt hij wellicht zelf niet meer, maar een ander wel. Dat is precies hoe mijn selectieve smetvrees werkt: ik ondervind hinder van de viezigheid van een ander. Maar niet getreurd: op zulke momenten heb ik vooral last van mezelf.

Jij op VROUW

Is er een bijzonder verhaal dat jij met ons zou willen delen?

Stuur ons een berichtje!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.