Vrouw/Dagboek van een minnares
373409714
Dagboek van een minnares

Dagboek van een Minnares

Dagboek van een Minnares: ’Hij kreunt als hij mijn naakte lichaam ziet’

‘Hoe gaat dit verder?’ was de vraag die we onze lezers stelden in de 250e aflevering van het Dagboek van een Minnares. Lezers kregen de kans om zelf een vervolgaflevering te schrijven, en op die oproep werd enthousiast gereageerd! De vijf winnende afleveringen worden deze week dagelijks geplaatst op de website. Vandaag lees je de inzending van Lia van Rooden.

„Wat heeft dit te betekenen?” snauwt Mark, terwijl hij de papieren met kracht op het bed smijt.

Shit, shit, shit… Waarom heb ik verdomme die papieren niet opgeruimd? Of beter nog, waarom heb ik die test van Yourgos en die neptest van Mark niet gewoon verbrand?

Maar misschien wilde ik onbewust wel dat hij ze zou vinden. Na het bezoekje van Linda en haar vader had ik die testen immers zien liggen en weer teruggelegd. Op een plek waarvan ik wist dat Mark er zou kunnen kijken, net alsof mijn onderbewustzijn me een kant op probeerde te sturen die ik altijd had proberen te vermijden. Ik weet dat ik dit geheim niet eeuwig met me mee kan dragen, maar tegelijkertijd ben ik nog niet klaar voor de waarheid.

„Josien stelde eisen.” Het is het eerste wat in me opkomt en ik verbaas me erover hoe kalm ik klink. Misschien is het niet de waarheid, maar het is ook geen regelrechte leugen. „Eisen omtrent hoe jouw rol én die van haar in Ella’s leven ingevuld gingen worden. Ze was bij me toen mijn vliezen braken en liet me aan mijn lot over. Dus vergeef me dat ik niet sta te popelen om Ella aan haar zorg toe te vertrouwen.”

Ik draai me om en wijs naar de papieren op het bed. „En aangezien jij nog steeds geen aanstalten maakte om bij je vrouw weg te gaan, net zoals je dat de jaren daarvoor ook niet had gedaan, leek het me beter om mij en míjn dochter daartegen te beschermen. Omdat ik bang was dat jij dat niet zou doen. Terecht, lijkt me.”

Mark kijkt me ongelovig aan. Ik weet dat mijn nadrukkelijke ‘mijn dochter’ hem niet is ontgaan. „Zou je echt liegen om Josien uit Ella’s leven te bannen?”

„Ja. Er is niets wat ik niet zou doen om jouw vrouw uit het leven van mijn kind te houden. Zelfs als dat betekent dat we jou zouden kwijtraken.” Ik loop naar hem toe. Die ene vraag, die allesomvattende vraag waarvan het antwoord Mark met één klap uit mijn leven weg kan vagen, heeft hij nog niet gesteld: ben ik wel Ella’s vader?

Gezien de twee testen met verschillende uitslagen brandt die vraag vermoedelijk op het puntje van zijn tong, maar ergens begin ik te vermoeden dat hij hem niet dúrft te stellen. Omdat het antwoord voor hem misschien nog wel verdergaande consequenties heeft dan voor mij.

Vlak voor hem blijf ik staan. Ik leg mijn hand tegen zijn borstkas. Onder mijn vingertoppen voel ik zijn wild bonzende hart en ik zie mijn eigen onzekerheid weerspiegeld in zijn ogen. We staan op een kruispunt in onze relatie. Ik heb Mark nooit kunnen loslaten, maar tegelijkertijd weet ik niet of ik hem nog langer kan vasthouden. Of dat ik dat eigenlijk nog wel wil. Sinds Mark in mijn leven is gekomen, heb ik mijn grenzen steeds een stukje verder verlegd totdat ik ze uiteindelijk volledig uit het oog ben verloren… Als ik dat niet uit liefde heb gedaan, dan is het allemaal niet de moeite waard geweest, toch? Dat is ook wat ik Ella later wil vertellen.

Alles wat ik heb gedaan, deed ik uit liefde.

Maar als ik eerlijk ben, weet ik niet of dat wel waar is. Of dat niet gewoon de excuses zijn van een junkie om verslaafd te kunnen blijven. En of Mark hier uit vrije wil is omdat hij van mij en Ella houdt, of omdat ik op dit moment zijn enige optie ben. Of misschien omdat hij net zo verslaafd is.

Ik leg mijn andere hand lichtjes tegen zijn kaak en als vanzelf brengt hij zijn gezicht dichter bij het mijne, net alsof hij me wil kussen, maar zich op het laatste moment bedenkt. „Vraag het me.” Mijn stem is niet meer dan een fluistering. „Kom op, Mark.” Ik zuig mijn longen vol broodnodige zuurstof, inwendig de moed bijeenrapend om de laatste kaarten op tafel te gooien en alles op het spel te zetten. „Vraag me of je Ella’s vader bent.”

De stilte tussen ons lijkt zich eindeloos uit te strekken. Marks lippen wijken een stukje uiteen en hij schraapt zijn keel.

Zijn hete adem schroeit langs mijn huid.

„Laura, ik –”

De deurbel galmt oorverdovend door het huis en Ella zet onmiddellijk een keel op.

Voorzichtig drukt hij een kus op mijn lippen. „Later,” zegt hij schor. Dan draait hij zich op zijn hielen om en beent de slaapkamer uit.

Dinsdag

„Ik moet vanochtend naar mijn advocaat.” Teder drukt Mark een kus op mijn slaap. „Ella heeft een flesje gehad en ligt verschoond en wel in de box.” De geur van verse koffie prikkelt mijn neusgaten en ik kan een gelukzalige glimlach niet onderdrukken.

Sinds vrijdagavond lijkt het wel alsof ik in een droom ben beland. Het dinertje met Marks moeder verliep wonder boven wonder beter dan ik had verwacht. Of het nu kwam doordat ik punten bij haar heb gescoord door mijn dochter min of meer naar haar te vernoemen of omdat het me op die bewuste avond eigenlijk niet zo veel kon schelen wat ze van mij en mijn relatie met haar zoon dacht, ik heb geen idee, maar feit was dat zijn moeder voor haar doen vriendelijk was.

Nadat zij was vertrokken en ik Ella haar laatste fles voor die dag had gegeven, bedreef Mark uiterst teder de liefde met me. Met zijn vingers, zijn tong en zijn lippen bracht hij me keer op keer tot het randje van een hoogtepunt, totdat ik hem wild kronkelend smeekte om me klaar te laten komen. „Je maakt me helemaal gek, weet je dat?” mompelde hij terwijl hij eindelijk diep in me stootte. Terwijl hij in me bewoog, steeds sneller en sneller, bleef hij naar me kijken en het was alsof hij me voor het eerst écht zag. Alsof hij besefte dat ik niet bang was om hem kwijt te raken. Wat een leugen is. Ik ben doodsbang om hem kwijt te raken, maar ik denk dat andersom hetzelfde geldt. Hij heeft in ieder geval met geen woord meer gerept over Ella’s vaderschap.

„Je advocaat?” mompel ik slaperig terwijl ik me omhoog in de kussens hijs. In zijn donkergrijze pak en felblauwe stropdas die zo mooi bij zijn ogen kleurt, ziet hij eruit om op te vreten. Ik steek mijn hand naar hem uit terwijl ik het dekbed van me afschop.

Mark kreunt als hij mijn naakte lichaam ziet en laat zijn vinger even plagerig over mijn tepel glijden. „Ja, Josien is terug van vakantie en ik wil de gesprekken over de omgangsregeling voor Evi en Isa zo snel mogelijk in gang zetten. Dus ik moet echt gaan,” zegt hij terwijl hij snel opstaat.

Mijn goede bui is onmiddellijk verdwenen. In de gelukzalige cocon waarin ik me dit weekend met Mark en Ella had gewikkeld, was ik het bestaan van zijn twee andere dochters helemaal vergeten. Twee dochters van wie Mark wil dat ze de helft van de tijd hier bij ons in huis zouden komen.

Ik bijt op mijn lip. Moet ik hem zeggen dat ik Frank heb verteld dat ik niet meer terugkom? En dat ik een appje heb gekregen van de volkszanger die ik destijds na een blunder van Dana van het Rembrandtplein heb gered en die me vraagt of ik op freelancebasis zijn PR wil blijven doen? Ik had niet verwacht dat het nieuws van mijn vertrek zo snel de ronde zou doen, maar tegelijkertijd is er weinig in de showbusiness dat lang geheim blijft. Maar ik besef wel dat als ik voor mezelf wil beginnen, ik dat nu moet doen, nu iedereen mijn naam nog kent. En dat ik de logeerkamer dus wil gaan gebruiken als kantoor en niet als kamer voor zijn twee hellevegen, eh… dochters.

Ik besluit er nog even het zwijgen toe te doen. Alles gaat momenteel zo goed tussen Mark en mij… En aangezien Josien mijn bloed wel kan drinken, kan ik me nauwelijks voorstellen dat ze ermee in gaat stemmen dat haar dochters de helft van de tijd bij Mark en mij gaan wonen. Dus ik laat me weer in de kussens zakken en mompel een halfslachtig „succes”, waarna Mark zich de deur uit haast.

Een uurtje later heb ik Ella net in haar wippertje gezet voor haar fruithapje als de deurbel gaat. Verwacht ik iemand? Dan herinner ik me dat mijn moeder had gezegd dat ze een paar boeken had besteld. Met een zucht sta ik op en loop naar de deur.

Een postbezorger overhandigt me een envelop. „Een aangetekende brief voor u. Als u hier even wilt tekenen, mevrouw?” Verbouwereerd doe ik wat hij vraagt. Is het van Josien? Maar nee, de brief is aan mij persoonlijk geadresseerd en niet aan Mark. Wie stuurt mij dan in vredesnaam een aangetekende brief? Een onheilspellend gevoel bekruipt me als ik de envelop openruk en het moment dat ik de inhoud van de brief lees, voelt het alsof de vaste grond onder mijn voeten wordt weggeslagen.

Linda heeft het voor elkaar gekregen om een gerechtelijk bevel voor een vaderschapstest te verkrijgen.

Als eerste een seintje als er een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares online staat? Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

Zet het nummer 06-13651435 in je contacten.

Stuur de tekst ’dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer

NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding

Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!

Afmelden? App ’dagboek uit’ naar hetzelfde nummer. Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.