Vrouw/Columns & Opinie
375558759
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Na mijn 50ste lijkt het wel alsof ik er niet meer toe doe’

‘Wie zit er nou te wachten op de verouderde versie van deze dames?’ Nou. Ik dus.

‘Wie zit er nou te wachten op de verouderde versie van deze dames?’ Nou. Ik dus.

Toen de schrijver van de hitserie Sex and The City Micheal Patrick King aankondigde dat er een nieuwe SATC-film aan zat te komen werd hij overspoeld met de meest uiteenlopende reacties. Van enthousiaste reacties tot en met ’Wie zit er nou te wachten op de verouderde versie van deze dames?’ Nou. Ik dus. Ik, kan niet wachten tot ik mijn heldinnen van weleer in hun fabuleuze sexy verouderde versie van zichzelf op het witte doek zie vlammen. Eindelijk vrouwen waarmee we ons kunnen identificeren. Want die zijn er namelijk niet. Of amper. En dat is een probleem. Een maatschappelijk probleem.

‘Wie zit er nou te wachten op de verouderde versie van deze dames?’ Nou. Ik dus.

‘Wie zit er nou te wachten op de verouderde versie van deze dames?’ Nou. Ik dus.

Ik heb als drieënvijftig jaar oude blanke vrouw jarenlang geprivilegieerd door het leven gewandeld. Nooit heb ik te maken gehad met discriminatie op grond van hoe ik eruitzag. Zelfs het feit dat ik vrouw was heeft vaker in mijn voordeel gewerkt dan in mijn nadeel. Sinds ik de vijftig ben gepasseerd merk ik een kentering. In eerste instantie kon ik mijn vinger er niet opleggen. Het leek wel of ik er langzaam maar zeker niet meer toe deed. Alsof mensen dwars door mij heen keken. Alsof ik niet bestond. Onzichtbaar was geworden.

Extreem mooi

Naarmate ik ouder werd, keek ik vaker anders naar andere vrouwen van mijn leeftijd. Ik merkte dat ik me vooral aangetrokken voelde tot extreem mooie vijftig plus vrouwen uit de media. Vrouwen die er nog ’mochten zijn’. Dat op zich is al een raar fenomeen. Dat je als vrouw van mijn leeftijd soms te horen krijgt dat je er nog ’best mag zijn’. Want hoe graag ik het ook zou willen, niet alle vrouwen zien eruit als Jennifer Lopez of Jennifer Aniston na hun vijftigste. Ik zeker niet. Ik wil en wilde er gewoon ook nog ’best zijn’.

Buiten de boot

Het drong ook langzaam tot me door dat er één categorie mens is die, ondanks alle omarmingen van diversiteiten, buiten de boot valt. De vijftig plus vrouw. Je bent of jong en levendig en zichtbaar in de media of je hobbelt in een caravannetje door Frankrijk. Daar zit niets tussen. Ook al werken we, voeden we kinderen op, hebben we een druk sociaal leven. Wij, normale vijftig plus vrouwen zijn nou niet bepaald zichtbaar.

Ergens tussen de vijftig en hoogbejaard zit een kloof. Een negatieve kloof. Vijftig plus heeft een connotatie die vrouwen van boven de vijftig onzichtbaar maakt. Ons buitensluit. Ons zeker geen rolmodellen oplevert. Ik heb mezelf, toen ik jonger was, nooit afgevraagd hoe ik mezelf zou gaan voelen als ik eenmaal de vijftig zou zijn gepasseerd. Zelfs op mijn vijftigste verjaardag vroeg ik mezelf dat niet af. Ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik nog wel mee zou tellen, er nog toe zou gaan doen. Eenmaal de vijftig gepasseerd leek het net alsof er een dik rood kruis boven mijn hoofd stond geschreven. Er een indringende zoemer afging als ik ergens binnenkwam.

Leeftijd

Ik voelde me niet anders dan op mijn negenenveertigste, het was vooral de buitenwereld en dan met name de media die mij er op wees. Ik zag en zie mezelf nergens terug. Ik die nooit te maken had gehad met discriminatie in welke vorm dan ook kreeg te maken met leeftijdsdiscriminatie. Te jong om te overwinteren in Spanje. Te oud om gezien te worden als iets positiefs. Ik werd gedwongen om mezelf te oud te voelen voor het ene, en te jong voor het andere. Is dat erg? Ja dat is erg. Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen die ouder worden beschouwen als iets negatiefs gemiddeld 7.5 jaar korter leven. Noem mij maar een zeikwijf van vijftig plus, maar als de wereld om ons heen ons het gevoel geeft dat wij er op deze leeftijd er even niet meer toe doen en wij dat gevoel onszelf eigen maken waardoor we korter leven dan is er toch iets ergs aan de hand? Dan is dat toch een maatschappelijk probleem?

Fabuleus

Ik wil mezelf terugzien op tv. In de krant. In tijdschriften. Niet met een blij hoofd, omdat ik nu eindelijk hardop kan lachen zonder urine te verliezen. Niet in de bijrol van klagende buurvrouw. Niet als een treurniswekkend grappig bedoeld typetje. Niet als iemand met een rood kruis boven het hoofd of waarbij een indringende zoemer die afgaat. Maar gewoon zoals mezelf. Vijftig Plus en fabuleus.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.