Vrouw/Opgebiecht
378127303
Opgebiecht

‛Ik lieg tegen mijn man over mijn dure aankopen’

Deze week vertelt een vrouw in onze rubriek Opgebiecht over haar koopverslaving.

“Toen ik mijn dertiende maand binnenkreeg, dacht ik: die ga ik verbrassen! Terwijl ik normaal zuinig en verstandig ben. Maar ja, daar heb je het al: ik voelde me vorig jaar verre van normaal. Mijn man en ik maakten een lastige periode door.

Hij had het op zijn werk heel erg druk en moest vaak naar het buitenland, ik voelde me een beetje verwaarloosd. Vond dat ik er alleen voor stond met de kinderen. En dan ging het op mijn werk ook niet echt lekker.

Ik had best een leuke baan, maar vond dat ik al jaren stilstond, ik miste een uitdaging. Dat resulteerde erin dat ik niet lekker in mijn vel zat.

Opvrolijken

Andere vrouwen grijpen misschien naar de chips of naar de wijn, maar ik zocht het in online shoppen. Ik weet niet, het gaf me een voldaan gevoel als ik weer iets in mijn winkelmandje laadde. En helemaal als er weer een pakketje werd afgeleverd. Net een cadeautje.

Maar het begon uit de hand te lopen. Op een gegeven moment ging het niet meer om het object, maar om het kopen zelf. Mijn man merkte wel dat ik vaak iets nieuws aan had, maar zei er nooit wat van.

Dat ergerde me nog het meest. Alsof hij me niet zag. En dan voelde ik me zo verongelijkt, dat ik mezelf wel moest opvrolijken met een nieuwe aankoop.

Schaamte

Die had ik dan verdiend. Nu hadden we afgesproken dat we onze dertiende maand op onze gezamenlijke rekening zouden storten, om daarvan de badkamer op te knappen. Je voelt ’m al...

Ik jaagde mijn dertiende maand er in drie uur online shoppen doorheen. Ik kocht een jas, schoenen, een horloge, een peperdure tas. En toen was het geld op. Het voelde op dat moment heel goed, euforisch, een soort van rebellie.

Maar al snel dacht ik: en wat nu? Hoe ga ik dat aan mijn man uitleggen? Ik had alles natuurlijk kunnen cancelen, het terug kunnen sturen. Maar dat deed ik niet. Ik heb de spullen uit schaamte op zolder verstopt.

Belachelijk

In januari begon mijn man meteen over de badkamer, dat we het nu in gang konden zetten. En of ik mijn dertiende maand even kon overmaken. Met een stalen blik heb ik gezegd dat ik ’m niet had gekregen. Dat de bedrijfsresultaten zo slecht waren, dat besloten was de dertiende maand in te leveren.

Volgens mij kan dat niet eens, maar het was eruit voordat ik er erg in had. Hij vond het belachelijk, zei dat ik er werk van moest maken. En hij foeterde dat het nu wel heel slecht uitkwam. Maar hij geloofde het wel.

Nu pakken we de badkamer wel aan, maar kunnen we het niet meer uitbesteden. En moet mijn man dus in het weekend zelf aan de slag, terwijl hij al omkomt in het werk. Je moest eens weten hoe enorm schuldig ik me daarover voel. De dure aankopen liggen nog steeds op zolder, maar ik denk erover om ze alsnog op Marktplaats te zetten.

Dan moet ik ze wel met verlies verkopen, maar alles beter dan niets. Dan kan ik zeggen dat ik onverhoopt toch een bonus heb gekregen of zo. Hopelijk trapt hij daar in. Anders heb ik heel wat uit te leggen. Eén ding is wel positief: ik heb sindsdien niet meer online geshopt...”

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets op te biechten?

Vertel het ons hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.