Vrouw/Columns & Opinie
383388513
Columns & Opinie

Column

Anne heeft alopecia - ’Sporten geeft stress; zien ze mijn vlassige haar?

„Dus op zoek naar de juiste sportschool! De volgende hindernis.”

„Dus op zoek naar de juiste sportschool! De volgende hindernis.”

Anne van Hogendorp heeft net als Jada Pinkett-Smith (de vrouw van Will Smith) alopecia. De ziekte die haarverlies veroorzaakt kreeg dankzij acteur Will Smith tijdens de uitreiking van de Oscars in één klap mondiale bekendheid. Vanaf vandaag deelt Anne wekelijks haar verhaal: „Wat ik heb wordt ook wel ’mannelijke kaalheid’ genoemd.”

„Dus op zoek naar de juiste sportschool! De volgende hindernis.”

„Dus op zoek naar de juiste sportschool! De volgende hindernis.”

Alopecia androgenetica

„Laten we beginnen met een kleine introductie van mijn vorm van alopecia: alopecia androgenetica. Het wordt ook wel ’mannelijke kaalheid’ genoemd. Balen voor mij, want ondanks dat deze vorm van kaalheid bij 70% van de mannen voorkomt, ben ik net weer die vrouwelijke pechvogel. Het komt erop neer dat mijn haarzakjes gevoelig zijn voor het DHT hormoon (dihydrotestosteron) dat ontstaat vanuit een te grote hoeveelheid testosteron. Al met al maak ik dus te veel mannelijke en te weinig vrouwelijke hormonen aan.

Zoals iedereen zich misschien wel kan voorstellen levert mijn alopecia mij veel stress op. En laat dat nou precies een factor zijn die je juist uit de weg wilt gaan. Stress zorgt namelijk voor een verhoogde aanmaak van de stresshormonen cortisol en adrenaline, die vervolgens telogeen effluvium kunnen veroorzaken. Dit is een vorm van haaruitval waarbij er té snel veel haar in de telogene-fase terechtkomt. Dit is de zogenaamde rustfase in de haargroeicyclus en betekent niets anders dan het besluit van de haarspriet om uit te vallen.

Stress!

Nu we dit weten is het dus aan mij de taak om ervoor te zorgen dat mijn stress wordt gereduceerd, zodat ik niet bovenop mijn alopecia androgenetica ook nog last krijg van haaruitval door telogeen effluvium. Best moeilijk, want elke dag word ik geconfronteerd met mijn haarziekte. Maar ik ben niet vies van een uitdaging, dus ben ik op zoek gegaan naar manieren om mijzelf te ontspannen. Al snel hoor en lees je overal dat sporten dé manier is om je lichaam te ontstressen, aangezien je tijdens het sporten endorfine aanmaakt. Het hormoon dat zorgt voor een geluksgevoel en stress kan verminderen. Maar dan komt het volgende probleem: duursporten, zoals wielrennen of hardlopen, zijn een no go, omdat je lichaam hierdoor cortisol gaat aanmaken. En dit is precies wat ik wil vermijden, dus we zetten de zoektocht voort. Gelukkig blijken krachttrainingen en bijvoorbeeld pilates, yoga en bodybalance wel goed voor me te zijn.

Dus op zoek naar de juiste sportschool! De volgende hindernis. Ik woon in Utrecht en wanneer je een fijn yogalesje wilt volgen kom je al snel bij de hippe yogascholen met alleen maar hippe, mooie, jonge dames. Dames met dik, lang, niet uitvallend haar. Sluit ik hier aan bij een lesje? Dan is mijn volledige focus verdwenen omdat ik alleen maar obsessief bezig ben met het bestuderen van alle mooie kapsels en haren. Gelukkig is Utrecht nog geen Amsterdam en zijn hier ook nog de wat meer huis-tuin-en-keuken sportscholen. Met een wat ouder publiek, waardoor ik mij minder opgelaten voel. Dus dan is de keuze snel gemaakt.

Yoga

De lesjes die ik volg (yoga, pilates, bodyshape en bodybalans) beginnen vaak staand. Los van de uitdaging van de spiegels om me heen (probeer dan maar eens niet je ogen te laten afdwalen naar je haren) gaat dit staande gedeelte vaak nog zonder paniek en stress. Tot deel twee van de les aanbreekt en de instructeur/instructrice roept ’pak allemaal maar je matje erbij’. Probeer met een klemmetje in je haar je hoofd maar eens plat op mat te leggen. Conclusie: dit werkt niet. Het gevolg is dat ik mijn klemmetje uit moet doen. Mijn vlassige, dunne onderkant wordt zichtbaar en de focus is volledig op de vraag of mensen om mij heen naar me kijken. Als ik dan constateer dat dat best meevalt dient het volgende probleem zich aan. Namelijk de haren die op mijn matje belanden. Snel veeg ik ze weg en probeer ik me weer te focussen op de les. Dit lukt vaak met moeite en ik haal pas weer opgelucht adem als we omhoog mogen komen en ik mijn haar snel weer bij elkaar kan doen in de klem. Natuurlijk ken ik het bestaan van een elastiekje, maar ondertussen is mijn haar zo dun in de punten dan het een ministaartje wordt waar ik me niet prettig bij voel.

De les is voorbij! En wat ik voel? Ondanks de stress die het sporten met zich meebrengt voel ik dat het me goed doet. En ook merk ik de kracht van herhaling. Hoe vaker ik het doe, hoe makkelijker het wordt. Wanneer de toekomst een kaal koppie voor mij in petto heeft, wordt het vast weer een ander verhaal, maar één ding weet ik zeker: ik geef nooit op!

Volg de dagelijkse strubbelingen van Anne via @hairtrouwdmetanne op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.