Vrouw/Columns & Opinie
385496374
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Een minimumleeftijd om fastfood te kopen? Dat wordt illegaal snacks dealen’

’Pubers snacken, punt. Het hoort er een beetje bij, net als pukkels, een grote mond en vegeteren op de bank.’

’Pubers snacken, punt. Het hoort er een beetje bij, net als pukkels, een grote mond en vegeteren op de bank.’

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het voorstel van het Wetenschappelijk Instituut voor het CDA om een minimumleeftijd in te stellen voor het kopen van fastfood, met het doel om jongeren gezonder te krijgen. „Zoiets werkt toch niet? Dat wordt dan keihard illegaal snacks-dealen.”

’Pubers snacken, punt. Het hoort er een beetje bij, net als pukkels, een grote mond en vegeteren op de bank.’

’Pubers snacken, punt. Het hoort er een beetje bij, net als pukkels, een grote mond en vegeteren op de bank.’

„Pubers snacken, punt. Het hoort er een beetje bij, net als pukkels, een grote mond en vegeteren op de bank. Ik zie ons als 14/15-jarigen nog de bruine bammetjes weggooien en de snavels volproppen met roze koeken, complete pakken van de allergoedkoopste speculaas of zakken chips van de supermarkt om de hoek. Nog voor de eerste pauze van start ging, was zo’n zak al leeg.

Betuttelend

Nee natuurlijk was dat niet gezond, het interesseerde ons echter niks. Ik zie ook echt wel dat de kinderen van nu nog eenvoudiger toegang hebben tot vettigheid en bergen suiker. Maar een minimumleeftijd instellen om fastfood te kopen? Hoeveel meer betuttelend wil je het hebben? En het gaat niet helpen. Sterker nog; ik denk dat mijn pubers het dan júist interessant zouden vinden een hamburger te scoren. Keihard illegaal snacks dealen.

Appels met peren

Op NPO Radio 1 hoorde ik iemand van het het Wetenschappelijk Instituut voor het CDA het vergelijk maken met een leeftijdsgrens voor roken of alcohol. Appels met peren wat mij betreft, om het in het levensmiddelenthema te houden. Een levenslange verslaving aan sigaretten, torenhoge bijbehorende kosten en als toetje een kanker waar je pijnlijk aan sterft, voelt toch iets anders dan je op een bepaalde leeftijd even te buiten gaan aan kipnuggets.

Grow up

Het hele fastfoodbezoek maakt onderdeel uit van het volwassen worden. Het slijt vanzelf en neemt dan in de meeste gevallen normale, acceptabele vormen aan. Als je een jaar of 30 bent en nog steeds dagelijks drie frikadellenbroodjes naar binnen werkt, is er toch iets niet goed gegaan. Ik vind ook weinig dingen er zo suf uitzien als iemand van mijn eigen leeftijd die aan een blikje energydrink lurkt. ’Grow up’, denk ik dan.

Logische gedachte

Het begint een beetje een geforceerde zoektocht naar een oplossing voor de almaar dikker wordende bevolking te worden. Belastingen op gezond voedsel omlaag? An sich een prima plan, maar een middelbaar scholier gaat zich dan écht niet ineens te buiten aan wortels of bleekselderij. Betere voorlichting? Ook een logische gedachte, maar je had mij als puber echt niet bang gemaakt met diabetes, dat vind ik nu pas een doodenge gedachte.

Doodgaan

We moeten toch ook érgens aan doodgaan, denk ik steeds vaker. Waar mijn opa bijvoorbeeld zonder al te veel beschermingsmiddelen op een teerwagen zijn werk deed – en dus overleed aan kanker – zullen in de toekomst naar verhouding weer heel veel meer mensen sterven aan een hartvervetting. En daarmee praat ik het niet goed, echt niet. Maar ik heb ook niet de illusie dat we dit met wat overheidsregeltjes op kunnen lossen.

Geflipt

Laten gaan dan maar? Nee, natuurlijk niet. Het is ronduit geflipt dat je je voor vijf euro ergens kotsmisselijk kunt eten en dan in een keer voor de hele week je calorieëninname kunt afvinken. Gisteren rekende ik voor vijf personen asperges af; dertig euro! Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen met een kleine beurs dan maar naar goedkope – en vaak slechte – producten grijpen.

Geen kilo minder

Ik heb geen oplossing en ik denk dat die er ook niet is. Maar kinderen om hun ID vragen als ze een hamburgermenu willen afrekenen, is het in elk geval zeker niet. Dat gaat, terecht, tot grote weerstand leiden en tot geen kilo minder op de weegschaal. Opnieuw naar de tekentafel met dat rapport of in elk geval deze aanbeveling met zwarte stift doorstrepen.”

Wordt dit de stap naar een gezonder leven? Of is de uitbanning van fastfood de zoveelste betutteling in onze maatschappij? Daarover gaan vier Telegraafjournalisten in gesprek in de podcast Generatie T:

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.