Vrouw/Columns & Opinie
391863590
Columns & Opinie

De kuit van Kiki... laten wij haar koesteren

Er heerste op Roland Garros nationale ongerustheid over de kuit van Kiki. Oprecht medeleven met dat heerlijke (in de zin van: leuk) meisje uit Wateringen, maar ik dacht: die kuit is wel het laatste waar ze zich zorgen over moet maken. Zo adembenemend leuk tennissen en dan als beloning in de halve finale moeten spelen tegen Serena Williams…

Dat is toch zoiets als de loterij winnen en als hoofdprijs in een bar mogen vechten met Badr Hari. Wel eens goed naar die Serena gekeken? Zo’n type vreet je met huid en haar op en als laatste spuugt ze het kuitbeenbotje uit. Kiki kreeg kansen en miste in de eerste set drie breekpunten. Ik dacht: gelukkig maar, want ik wil nog lang visueel van haar genieten. Had ze de breekpunten benut, ze was onherroepelijk teruggebroken. Botje voor botje.

Of ik wellicht iets heb tegen de nummer één van alle tennissende vrouwen op aarde? Niet tegen haar persoonlijk, wel tegen de topsportster in haar. Voorgebakken en klaargestoomd door een zwaargestoorde vader, woest houthakkend door een tennisjungle vol potentiële sierlijkheid. Geen sport met zoveel gratie als tennis, zeker wanneer er vrouwen op de baan staan. Althans: geen vrouwensport die zoveel gratie kan uitstralen als tennis, mits de liefde voor de bal niet wordt overschreeuwd door inhalige krachtsexplosies die zeer doen aan de ogen of door hartverscheurend gekreun van mevrouwen met gepijnigde koppen waarvan het leed afdruipt.

Hollandse Hoogte

Hollandse Hoogte

Te vaak leek vrouwentennis de afgelopen jaren op een huiveringwekkende seance in een martelkelder. Je doet aan een sport waarvoor doorsnee stervelingen een pittige contributie moeten betalen, de zon schijnt, als het regent mag je naar binnen of doen ze het dak voor je dicht, je krijgt er een bak poen voor waar je ‘u’ tegen zegt en wat doe je dan, als bevoorrechte sterveling? Tijdens iedere dubbelgeslagen backhand kreten slaken alsof tergend langzaam één voor één je nagels worden uitgetrokken. Of je geeft, zoals Serena, die kolere bal zo’n godvergeten pestpokkenmep dat die tut aan de andere kant van het net beter een schuilkelder in kan vluchten.

En daartussen loopt dan Kiki, godsgeschenk vol spelplezier. Je ziet in die prachtige heldere ogen: ze heeft maandenlang moeten vrezen voor de vreselijkste aller ziektes en acht nu de tijd rijp om intens te genieten van het spelletje dat ze intens liefheeft. En wij genieten nog jaren met haar mee. Met dopjes in de oren tegen de krijsjuffen en een helm op het hoofd tegen de kanonskogels van Serena. Afgesproken?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.