Nieuws/Vrouw
400248783
Vrouw

‛Onze vader kwam om na een aanslag’

Vele levens veranderden voorgoed toen een zwarte Suzuki Swift tijdens Koninginnedag in Apeldoorn het publiek inreed. Herkenbaar voor Bjork (20, rechts) en Anne (18) Eerdman. Een jaar geleden verloren zij hun vader Ben bij een aanslag op een terras in Münster.

“Het was zaterdag 7 april 2018,” vertelt Anne. “Onze ouders zijn gescheiden en papa was een weekend weg met zijn nieuwe vriendin Jet. Meestal gingen wij mee, samen met de kinderen van Jet, maar dit keer gingen ze romantisch met z’n tweetjes.”

Terras

“Dat wij thuis het rijk alleen hadden zag ik als dé perfecte gelegenheid voor mijn verjaardagsfeest. Het huis stond vol met mensen, iedereen had het naar zijn zin. Totdat ik mijn moeder in de keuken zag staan.

Aan de blik op haar gezicht zag ik meteen dat er iets niet goed zat. In tranen zei ze: ‘Er is een aanslag gepleegd met een busje op een terras, waar papa en Jet zaten te lunchen. Jet is gewond naar het ziekenhuis gebracht, maar niemand weet waar jullie vader is...’”

Hoop

Bjork: “Ik zakte in elkaar op de keukenvloer. Er ging van alles door mijn hoofd. Hoe kon dit gebeuren? Hoezo een aanslag? En waar was papa? Was hij dood of liep hij ergens zwaargewond rond in Münster zonder dat iemand het wist? Ik kon alleen maar huilen.”

Anne: “Gek genoeg was ik juist heel rustig. Ik heb iedereen verzocht om naar huis te gaan en daarna alle rotzooi opgeruimd. Ik denk dat ik zo kalm bleef omdat ik op dat moment nog de hoop had dat het goed zou komen. Dat móest. Het alternatief was voor mij geen optie.”

Münster

Bjork: “Diezelfde avond werden we gebeld door familie: papa lag in het ziekenhuis. Hij was er zó slecht aan toe dat hij de volgende ochtend waarschijnlijk niet zou halen. We zijn meteen in de auto gesprongen naar Münster.

In het ziekenhuis werd ons verteld dat papa vol in zijn buik was geraakt door de bus van de aanslagpleger. Zijn organen waren ernstig beschadigd en hij had veel interne bloedingen. Ze hadden alles gedaan om hem te redden, maar het mocht niet baten. We moesten afscheid van hem nemen...”

Overleven

Anne: “Heel onwerkelijk. Het ene moment wens je hem een fijn weekend en het volgende moment sta je aan zijn sterfbed. Ondanks het verdriet probeerden we sterk te zijn voor papa. Hem moed in te praten. We hoopten diep vanbinnen dat er ergens nog een kleine kans was dat hij de nacht zou overleven.”

Bjork: “Hoe hij het heeft gedaan weten we niet, maar papa kwam de nacht door. Sterker nog: vier dagen na de aanslag ontwaakte hij uit zijn coma. Anne en ik liepen zijn kamer binnen en ineens opende hij zijn ogen. Dat was echt zo’n bijzonder en emotioneel moment. Papa was er weer!"

Zes keer afscheid

Bjork: “Dat hij uiteindelijk nog vier maanden zou leven, had niemand verwacht. Het was een heftige tijd waarin we continu heen en weer werden geslingerd tussen hoop en vrees. Papa heeft enorm geknokt om er bovenop te komen.

Er zijn momenten geweest waarop het beter leek te gaan en hij weer even die vrolijke, positieve vader was zoals wij hem kenden. Maar er waren ook momenten waarop het écht niet goed ging. Dat hij door de medicatie niet meer wist wie wij waren, boos was op alles en iedereen en complicatie op complicatie kreeg.

Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat al zijn organen getransplanteerd moesten worden om hem nog te redden. Dan zakt de moed je wel in de schoenen. Langzaam zagen we papa afglijden. Ik denk dat we wel zes keer afscheid van hem hebben genomen.”

Ondeugende blik

Anne: “Dat was zwaar. Al ben ik tegelijkertijd dankbaar dat we die tijd met hem hebben gehad. We hebben zoveel bijzondere momenten gedeeld, gehuild maar ook veel gelachen.

Ik weet nog goed dat hij vlak voor zijn verjaardag grapte dat we niet naar het ziekenhuis mochten komen als we geen ijs, cola en spekjes zouden meenemen. Dat terwijl hij helemaal niets mocht eten. Die ondeugende blik op zijn gezicht zie ik nu nog voor me. Typisch pap.”

Rustig en vredig

Bjork: “Ik heb warme herinneringen aan de diepgaande gesprekken. Zo kon ik hem nog vertellen dat ik verpleegkunde zou gaan studeren. Daar was hij zó trots op. Hij straalde! Maar we hebben ook gepraat over onze toekomst en de dagelijkse bezigheden. Eén van de laatste gesprekken zal ik nooit vergeten. We zaten bij hem op bed en hadden zo’n warm en liefdevol gesprek. Heel bijzonder.

Achteraf gezien denk ik dat hij toen al wist dat hij zou overlijden. Een paar dagen erna kreeg hij een dubbele longontsteking. De medicatie sloeg niet aan, waardoor ze in het ziekenhuis niets meer voor hem konden betekenen. Ze hebben hem van de beademing gehaald waarna hij – rustig en vredig – is ingeslapen.”

Lees de rest van hun verhaal in VROUW Magazine (zaterdag bij De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.