Nieuws/Vrouw
42098011
Vrouw

'Ondertussen stromen de telefoontjes binnen'

Terwijl ik de woorden op papier tik lijkt ineens elke letter zo anders dan oorspronkelijk de bedoeling was. Gisterochtend zat ik non-stop aan de telefoon om twee van “mijn meiden” (het woord werknemers zou de band die ik met hen heb niet dekken) veilig uit Brussel weg te krijgen. De initiële afspraak die zij hadden, was op een luttele kilometer afstand van vliegveld Zaventem.

En wederom is alles ineens relatief. Sommigen van ons kampen jaren met een slopende ziekte, terwijl een ander zichzelf op een dinsdagochtend opblaast en vele onschuldige slachtoffers maakt. Ja, ik weet het. Aanslagen zijn overal. Natuurlijk is het wrang om dit soort realisaties alleen te benoemen zodra ze dichtbij komen. Toch doen we dat. We zijn nu eenmaal mensen.

Het tegendeel

Daar waar ik als kind nog dacht dat na allerlei vreselijke oorlogen de wereld er alleen maar mooier op kon worden, word ik als volwassene constant geconfronteerd met het tegendeel. De evolutie gaat niet voorwaarts wat dat betreft. Deels zijn we nog minder geciviliseerd dan de gemiddelde oermens waarschijnlijk was. En dat is triest. Intens triest.

Wat heeft dit met kanker te maken? Mijn blogs gaan immers over kanker. Ja, dat is waar. Toch zit er een overeenkomst in. Hetgeen je je eens temeer gaat beseffen zodra kanker je leven binnen is getreden, is het besef dat we allemaal zomaar ineens dood zouden kunnen gaan.

De overeenkomst

Of we overleven. Alles is mogelijk. Desalniettemin wordt het steeds belangrijker om elke dag te plukken. En datgene te doen wat je altijd al wilde doen. Dat is de overeenkomst. Zo besloot ik vorige week om te delen dat ik een expositie wilde geven. Die komt er, over twee weken al.

Maar ik besloot ook, dat ik deze week iets met jullie wilde delen. Iets dat ik normaliter angstvallig geheim zou hebben gehouden tot het “naar buiten mocht”. Dat doe ik nu niet meer. Ik gil alles lukraak uit. Het besef dat tijd niet altijd aan onze zijde staat, heeft een nieuw perspectief geschapen.

Broodnodige kennis

Het “grote geheim”? Ik ben druk bezig met een kookboek. Niet tegen kanker, maar tijdens en na kanker. Uit ervaring weet ik hoe smaken kunnen veranderen tijdens behandelingen. Als bevlogen kok met de broodnodige kennis van voeding, wist ik tijdens alle chemokuren de rest van mijn gezondheid op peil – en ver daarboven - te houden.

Van magnesium tot calcium, de waarden bleven constant boven gemiddeld goed. Die kennis wil ik delen. Omdat ik denk als geen ander te begrijpen hoe belangrijk het is om zo goed mogelijk je “kracht” te behouden terwijl je anderzijds zoveel kracht verliest. Makkelijke, snelle, maar supergezonde en bovenal lekkere maaltijden. Soms kleine tussendoortjes, soms net even iets groter.

Dat andere geluid

En dat is nog maar het topje van de spreekwoordelijke ijsberg. Want er valt nog veel te doen. Op elk vlak. Van acceptatie tot adaptatie. Ondertussen stromen de telefoontjes binnen. Van het Borstkankersymposium tot de jaarlijkse bijeenkomst van gynaecologisch verpleegkundig specialisten.

Of ik wil komen spreken. Natuurlijk wil ik dat. Want hoewel maar liefst 1 op de 3 Nederlanders geconfronteerd wordt met kanker, missen we soms toch nog even dat andere geluid. Het geluid van wat wel kan. In plaats van dat wat niet meer mogelijk is.

Babystapjes

Het boek, dat gaat nog wel even duren. Want zo rap gaan dat soort dingen niet. Toch is voor mij elk moment dat ik daarmee bezig ben, weer een stap in de goede richting. Dat geldt ook voor de KankerVrijeDagen-website. Niet zo snel als ik zou willen. Niet zo snel als ik vroeger was. Maar er zijn stappen. Al zijn het babystapjes. Wie het kleine niet eert…

Dat brengt me terug naar het begin van dit blog. Want dat is de les. Voeg woord bij daad. Doe. Leef. Geniet. Volg je dromen daar waar het kan. Maak soms zelfs het onmogelijke mogelijk. Ga er gewoon voor. Leef je passie. Want vandaag, morgen, over tien jaar, of over 70.000 dagen, kan alles gebeuren.

Niet later maar nu

Of niets. Maar hoe dan ook, leef het leven. Dat kan niemand je ooit afpakken. Die minuut en dat uur waarop je precies deed wat je altijd al had willen doen, omdat het jou gelukkig maakt. Niet straks, niet later, maar NU.

P.s.: de winnaars van het boek “Levenshaast” door Ingeborg van Beek zijn bekend. Helaas heeft niet iedereen zijn of haar emailadres achter gelaten. Kijk op www.kankervrijedagen.nl/winacties/ of jouw naam tussen de winnaars staat en laat alsnog jouw adres achter.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.