430780
Vrouw

Column Phaedra

En dan is je kleine jongen opeens achttien jaar

Achttien jaar werd hij. Mijn oudste. Ik had me daar van alles bij voorgesteld. Zo zou ik een mooie tekst voor hem schrijven en die aan de ochtenddis met slaperige ogen en een ochtendstem aan hem voorlezen. Die tekst zou alles verklaren en blootleggen en hem van wijze levenslessen voorzien. Ik zou een mooi symbolisch cadeau geven, die het geheel nog eens extra kracht zou bijzetten.

Druk gingen we aan de slag. We maakten gezamenlijk een tijdschrift voor hem; grappig, leuk, ontroerend soms. Wekenlang ploegden we ons mega digitale fotoarchief door. Dat bleek een fikse horde. Foto's passeerden de revue: van de zwangerschap, geboorte, de stapjes, de fietsjes, de huiltjes, de lachjes, al die momenten.

Achttien jaren flitsten aan mijn ogen voorbij. Waarin ik mezelf ouder zag worden, ons gezin zag groeien. Waarin ik mijn ouders' blijdschap zag bij de geboorte en de kleine baby in hun armen, maar ook de leegte van hun sterven na zijn vijfde jaar.. Lees verder op VROUW.nl