Vrouw/Mama
431076945
Mama

Ik word papa

Deel 29 - ’Het zweet breekt me uit, heb ik zijn naam wel goed gespeld?’

In de eerste vijftig uur zit Kamran in ziijn babybubbel.

In de eerste vijftig uur zit Kamran in ziijn babybubbel.

Op maandag 20 juli werden Kamran (36) en zijn vrouw (32) de trotse ouders van een zoon. Kamran is nieuwschef bij De Telegraaf en zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als kersverse vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 29: kraamweek.

In de eerste vijftig uur zit Kamran in ziijn babybubbel.

In de eerste vijftig uur zit Kamran in ziijn babybubbel.

De zon straalt. Een serene rust heerst. De Westertoren glimt fier boven de grachten. Het is Amsterdam op haar mooist. Ik fiets. Ik lach. Ik fluit nog net niet. Ik zwaai naar wildvreemden, ik groet de zwoegende vuilnisophalers. Ik stop zelfs voor het rode verkeerslicht.

Voor het eerst in precies vijftig uur verlaat ik mijn babybubbel, de roze wolk. Van die vijftig zijn er hoogstens tien slapend doorgebracht, maar dat is mij niet aan te zien. Denk ik. Het is bittere noodzaak dat ik nu naar buiten moet. De frisse lucht in. Ik heb onbewust zelfs hetzelfde overhemd aan als op onze trouwdag. In mijn hand ons trouwboek. Nog geen twee jaar geleden ondertekend in de kerk onder die stralende toren. Vandaag gaat er voor het eerst weer in geschreven worden. De naam van onze zoon.

Vier namen. De eerste het belangrijkst. En de laatste die komt goed. Die gaat automatisch. De rest zou ook goed moeten komen. We hebben de namen samen bedacht. Ik ken de spelling. Maar eenmaal aan de balie, op anderhalve meter van de vrolijke ambtenaar van de burgerlijke stand, breekt het zweet me toch uit. „Klopt het?”, hoor ik, gevolgd door „zeker weten?” Plots weet ik niets zeker meer.

Dagdroom

De twee verstreken etmalen trekken aan me voorbij. Nog geen vier uur na de geboorte staan we in de opening van de voordeur. Met z’n tweetjes in de holst van de nacht vertrokken, met z’n drietjes in het zomerzonnetje weer thuis. Als ik de afgelopen maanden weleens dagdroomde dan zag ik precies dit beeld. Wat een weelde dat het zo gaat. Gezond met z’n drieën thuiskomen in een opgeruimd huis. Ja, de nesteldrang was groot. Bij mij welteverstaan. Alles op de juiste plek, zo schoon mogelijk. Letterlijk een frisse start van het nieuwe gezinsleven.

We zijn nog geen half uur thuis als de kraamzorg al voor de deur staat. Wat een overgeorganiseerd land zijn we eigenlijk. En hoe fijn. De lunch wordt opgediend. De vloer wordt aangeveegd. Het toilet schoongepoetst. En bovenal wordt de ene na de andere tip gegeven. Zo kan hij het best in bad. Dit is handig tijdens het aankleden. En zo kun je hem goed aanleggen aan de borst.

Opgewekte Amsterdamse

De kraamverzorgster en stagiair, die volwaardig meedraait, zorgen ervoor dat wij ons overdag nergens zorgen over hoeven te maken. Wat ik dan nog niet weet, is dat we vanaf dag 4 een opgewekte Amsterdamse als kraamhulp krijgen die op de vroege ochtend met warme croissantjes de trap opkomt.

Ik weet dan ook nog niet dat ons kleine mannetje zo geniet van mama’s culinaire hoogstandjes dat we binnen een week al kunnen wandelen over dezelfde grachten waar ik fluitend over fiets.

Kraamtranen

Evenmin ben ik me ervan bewust dat het zien van een A4’tje, de akte van geboorte, zoveel los zal maken. Gesnik. Tranen. Voor het eerst sinds de geboorte van onze zoon huilt ze. De vrouw die ik nog meer bewonder dan dat ik al deed. De kalmte, de rust, een soort trance waar ze in verkeerde tijdens de bevalling. En nu huilt ze. Op dag drie. Verloopt dan ook dit volgens het boekje? „Op de derde dag komen de kraamtranen”, las ik.

Het zijn tranen van geluk. Want het ligt niet aan verkeerd gespelde namen. Hoewel ik het niet zeker meer wist, blijk ik het goed gedaan te hebben. Zijn naam is goed gespeld. Welkom lieve Faas.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.