Nieuws/Vrouw
437233443
Vrouw

'Na de geboorte van mijn dochtertje kreeg ik een hartinfarct'

De meeste hartpatiënten zijn of al iets ouder of ze hebben een aangeboren hartafwijking. Bij Geertje Boekhouder (32) is dat anders: na de geboorte van haar dochter vier jaar geleden kreeg zij, totaal onverwacht, een hartinfarct. 'Nog een kind? Dat durf ik niet.'

“Voor mijn hartinfarct had ik nooit hartklachten gehad. Ik was er kort daarvoor wel achter gekomen dat ik een auto-immuunziekte heb: het Antifosfolipidensyndroom. Het is een ziekte waardoor trombose kan ontstaan. We ontdekten het nadat ik drie miskramen had gehad. Heel verdrietig, maar toen we wisten wat het was, kon ik geholpen worden en weer zwanger raken.”

Medicatie

“Ik kreeg medicatie die ervoor moest zorgen dat ik geen trombose zou krijgen. Mijn zwangerschap verliep voorspoedig. Ook bij de bevalling had ik geen last van mijn ziekte. Mijn dochtertje kwam weliswaar met een spoedkeizersnede ter wereld, maar verder was er weinig aan de hand.”

Dochter Sarah net geboren. / Privébeeld

Dochter Sarah net geboren. / Privébeeld

Lever- en hartinfarct

“Tot een week later: ik kreeg enorme pijn in mijn bovenbuik met uitstralingen naar mijn rug. Na bloedprikken en een scan wisten ze wat het was: een leverinfarct. Ik werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. De pijn die ik had was verschrikkelijk. Ik kreeg wel morfine, maar dit hielp maar heel kort. Later, toen het iets beter ging, kreeg ik een pompje waarbij ik zelf de dosering van de morfine kon bepalen. Ik werd ontslagen uit het ziekenhuis, zodat ik kon herstellen. Maar een dag later was ik alweer opgenomen.”

“De pijn was te heftig en ik belandde uiteindelijk op de intensive care, waar ik compleet versuft lag van alle morfine. Daar kreeg ik bovenop dat leverinfarct ook een hartinfarct. Veel weet ik er niet meer van: ik had pijn in mijn linkerarm en druk op mijn borst. De rest is vaag.”

“Ik moest aan de beademing. Een operatie was niet veilig en omdat het om de kleine bloedvaatjes aan de onderkant van mijn hart ging, konden ze niet dotteren. Ik kreeg ontzettend veel bloedverdunners om te voorkomen dat het erger werd. In een universitair ziekenhuis kreeg ik uiteindelijk gerichte medicatie die bij mijn aandoening paste. Uiteindelijk lag ik daar vier weken. Een tijd die ook voor mijn man ontzettend spannend was.”

Een briefje geschreven aan de dochter van Geertje, Sarah. / Privébeeld

Een briefje geschreven aan de dochter van Geertje, Sarah. / Privébeeld

Bang om alleen te zijn

“Eenmaal thuis kreeg ik hartrevalidatie, maar moest daar snel weer mee stoppen omdat het niet werd verzekerd en ik het niet kon betalen. Ik ben daar heel kwaad over geweest in het begin, maar besloot daarna te focussen op wat ik wel kon. Dat bestond voornamelijk uit rustig fitnessen en zorgen dat ik weer een beetje op krachten kwam. Wanneer ik mijn grenzen niet goed bewaakte, deed mijn man dat. Hij hielp mij in het huishouden en zei het tegen me als ik een afspraak eigenlijk moest afzeggen. Heel beschermend en zo ontzettend lief.”

“De eerste maanden was ik ontzettend bang om alleen te zijn. Mijn lichaam had mij in de steek gelaten en ik wist niet of dat weer zou gebeuren. Na een half jaartje begon dat gevoel weg te ebben, ook in de wetenschap dat ik goed in de gaten wordt gehouden door cardiologen en de mensen die mijn auto-immuunaandoening behandelen.”

Nooit meer de oude

“Toch is er veel veranderd. Mijn conditie is vanaf dat hartinfarct nooit meer hetzelfde geworden. Hardlopen? Dat zit er absoluut niet meer in. Fietsen kan ik wel, maar heel langzaam. Daarna ben ik ontzettend moe. Ik moet heel veel medicijnen slikken, terwijl ik vroeger nooit iets had. En ik let goed op mijn voeding. Dat deed ik altijd al, maar nu eet ik nog gezonder en met minder zout dan vroeger.”

“Nog een kind wordt sterk afgeraden door alle artsen. Mijn situatie komt te weinig voor, dus vergelijkingsmateriaal is er niet. Bovendien zou ik het ook niet meer durven, het is te eng om nogmaals een zwangerschap te doorlopen. Ik vind het veel belangrijker dat mijn dochter nog een moeder heeft, dan dat ik er nog een kind bij krijg.”

Geertje met dochter Sarah. / Privébeeld

Geertje met dochter Sarah. / Privébeeld

Lotgenoten

“Ik ben sinds mijn hartinfarct heel veel bezig met het feit dat ik hartpatiënt ben. Ik ben van oorsprong verpleegkundige, maar ken nu ook de rol van patiënt. Daarmee kan ik lotgenoten helpen, al zijn er heel weinig mensen die hetzelfde mee hebben gemaakt als ik. De meeste jonge hartpatiënten zijn geboren met een hartafwijking. Op jonge leeftijd een hartaandoening ontwikkelen is erg zeldzaam. Dat is dubbel: je gunt het natuurlijk niemand, maar soms zou het fijn zijn om iemand te spreken die ook zoiets heeft meegemaakt als ik. Die mij echt begrijpt.”

“Daarom wil ik ook tegen andere hartpatiënten zeggen: blijf erover praten als je dat wilt. Dan merk je ook dat er lotgenoten zijn met soortgelijke verhalen waardoor je je wellicht gesterkt voelt. Het heeft mij heel erg geholpen om alles weer op een rijtje te krijgen en het steunen van anderen geeft mij weer ontzettend veel kracht. Om iets voor andere hartpatiënten te doen en mijn eigen ervaring te delen heb ik een blog, lifesabout.nl, waar ik onder andere zoutarme recepten deel. Want ondanks dat ik nooit meer de oude word, is het vertrouwen in mijn lichaam weer terug. En ik hoop dat anderen dat ook mogen ervaren.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een persoonlijk verhaal waarmee jij andere vrouwen wellicht kunt helpen? Vertel het ons. Wie weet, lees jij het binnenkort terug op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.