Nieuws/Vrouw
443379963
Vrouw

Helma heeft een eigen dochter én een adoptiekind: Ik houd van allebei evenveel

Volgens verschillende media zitten Yolanthe en Wesley middenin het proces om een kindje te adopteren. Hoe is het om een geadopteerd kind te hebben? In mei spraken we voor de VROUW-krantenpagina met Helma Driessen (59). Zij adopteerde samen met haar man in de jaren negentig hun zoon Max (26), die werd geboren in Brazilië. Later kregen ze nog een dochter, Merel (22). "Op een dag als moederdag denk ik aan zijn ouders."

“Mijn man en ik hadden een kinderwens, maar de kans om zelf kinderen te krijgen was heel erg klein. Wij hebben ons toen vrij snel aangemeld voor adoptie. Het hele proces duurt – zoals veel mensen weten – best lang. Voorkeuren voor een land, huidskleur of gender hadden wij niet; we wilden alleen graag een gezond en jong kindje, van maximaal 1 jaar oud."

Moedergevoel

"Alles bij elkaar heeft het zo’n drie á drieënhalf jaar geduurd voordat we van het adoptiebureau te horen kregen dat we Max konden adopteren vanuit Brazilië. We vertrokken voor drie weken naar Brazilië, waar we na twee dagen in het adoptiehuis verbleven om voor het eerst voor Max te zorgen. Dat moedergevoel, dat had ik toen al meteen. En dat is nooit meer weggegaan.

Wonderlijk genoeg werd ik op mijn 36e spontaan zwanger van Merel, maar ik kan je vertellen: er is voor mij écht geen enkel verschil in houden van. Ik houd net zoveel van Max als dat ik van Merel houd, ook al was Max op latere leeftijd echt niet de makkelijkste."

Open en eerlijk

"Ook denk ik soms aan zijn ouders, zoals op een dag als moederdag. Ergens op de wereld is er dan een mevrouw die haar kind mist en dat spookt dan toch wel even door mijn hoofd."

We zijn altijd open geweest over het feit dat Max geadopteerd is, al vanaf de eerste vraag aan de keukentafel toen hij begon met: ‘Maar mama, toen ik uit jouw buik kwam…’. Op latere leeftijd ging het toch wringen. Hij voelde zich soms een buitenstaander."

Naar Brazilië

Waar wij Max zien als echte zoon, ziet hij ons ook als echte ouders. Hij heeft alleen in Brazilië nog twee ouders en zit met de vraag of hij op hen lijkt. Zeker in de pubertijd kan dat best moeilijk zijn.

Voor Max was Brazilië in die tijd dan ook het beloofde land; alles zou daar beter en mooier zijn. Daar kwam hij later wel op terug. In 2014 maakten wij met het hele gezin en Max zijn vriendin een reis naar Brazilië. Daar zag hij dat het land ook echt wel zijn nadelen heeft."

Mijn zoon in zijn element

"Zijn biologische ouders heeft hij daar niet ontmoet. Het was de tijd nog niet voor hem, hoewel er wel gegevens zijn. Wie weet komt het nog in de toekomst. Toch krijg ik weer een glimlach als ik denk aan dat moment dat hij door de douane liep, waar hij met zijn dubbele nationaliteit zo doorheen kwam.

Stond hij daar te wachten tussen de Brazilianen, op ons viertjes omdat wij een visum nodig hadden. Hij voelde zich thuis, had een glimlach op zijn gezicht. Een ontroerend moment; daar stond mijn zoon, helemaal in zijn element. Als ik daar nu aan denk, krijg ik weer kippenvel.”

Jij op VROUW

Heb jij iets bijzonders meegemaakt en wil je daarover vertellen?

Stuur een berichtje

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.