Vrouw/Dagboek van een minnares
448723832
Dagboek van een minnares

Dagboek van een minnares

Deel 217: ’Is er nog tijd voor een vluggertje, denk je?’

Kerstavond. Ik voel me gelukkiger dan ooit. Vanmorgen ben ik met Mark naar de 20-wekenecho geweest en alles was goed. Hoewel hij het jammer vond dat ik nog steeds het geslacht van de baby niet wilde weten, accepteerde hij het wel. Nu hebben we net een portie hazenpeper van de traiteur op en zitten we klaar voor de kersteditie van All You Need is Love. Ik logeer nu al een week bij hem. Hij vindt mijn lekkende, tochtige huis geen geschikte omgeving voor een zwangere vrouw. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Zijn comfortabele appartement is daarentegen perfect voor mij.

Dinsdag

Vorige week kregen Josien en hij slaande ruzie op de kerstborrel van mijn werk. Toen Josien wilde weten of ik zwanger was van haar man, ontplofte Mark. „Ik heb zó genoeg van dat gezeik van jou”, zei hij en plein public tegen haar. En vervolgens verliet hij het feest, mij in zijn kielzog meenemend. Gelukkig heeft hij zijn appartement in de stad aangehouden. En voor het eerst sinds tijden durf ik dus weer op een toekomst met hem te hopen. Het zou toch geweldig zijn als we in 2020 een officieel gezinnetje gaan vormen?

Morgen gaat hij kerst vieren met zijn moeder en broer en ik met mijn moeder en mijn zus. Ik had het wel willen combineren, maar dat vindt Mark te snel. Dat begrijp ik ook wel. Donderdag komen zijn dochters bij ons. Ik heb kaartjes voor de film Frozen gekocht en voor beide meisjes een Frozen-jurk. Ik hoop maar niet dat ze ruzie gaan maken over wie Elsa mag zijn. En ik heb een gourmetstel gekocht, want volgens mij vinden alle kinderen gourmetten geweldig.

Dan overhandigt Mark me met een geheimzinnig gezicht een pakje. Even springt mijn hart op. Zou het een ring zijn? Maar nee, daar is het te plat voor. Nieuwsgierig maak ik het open. Ik haal er een zilverkleurig jurkje uit. Het is supersexy met een diep decolleté en zal niet veel verder reiken dan mijn billen. Ik kijk hem verbaasd aan. „Bedankt. Maar wat eh… apart.”

„Ik heb kaartjes voor een feest op 31 december”, zegt hij. „Daar gaan we dus oudejaarsavond vieren. En de dresscode is zilver, wit en lichtblauw.” Argwanend kijkt ik hem aan. Dit jurkje kan ik niet naar een gewoon feest dragen. Ik denk dat hij het in een lingeriezaak heeft gekocht. Of misschien zelfs wel in een sekswinkel. Dus vraag ik hem waar het feest precies is.

Hij lacht een beetje schaapachtig en zegt dan dat het feest in een parenclub is. Maar dat hij niet van plan is om seks te hebben met anderen. Zelfs niet met mij als ik dat niet wil. Hij heeft gehoord dat er gewoon een geweldige sfeer hangt, dat de dj fantastisch is en dat je er heerlijk kunt eten. „Maar ik ben zwánger”, werp ik tegen. Volgens Mark is dat geen enkel probleem. „We gaan er alleen heen om te kijken. Je jurkje valt heel wijd. Desnoods zet je een masker en een pruik op als je niet herkend wilt worden.” Schoorvoetend geef ik toe. Ik doe alles om het hem naar de zin te maken.

Donderdag

Ik voel me de perfecte stiefmoeder. Alles is helemaal klaar voor de komst van de meisjes. De cadeautjes liggen klaar. Er hangen kerstkransjes in de boom en er staan schaaltjes met snoep klaar. Ik weet dat Josien wil dat ze gezond eten, maar ik ben van plan ze eens flink te verwennen. Als het goed is, komen ze vanaf nu om het weekend. Of zelfs om de week, maar dat lijkt me wat veel. Ik heb straks mijn handen vol aan de baby.

Mark komt achter me staan en slaat zijn armen om me heen. „Het ziet er ontzettend gezellig uit, liefje”, zegt hij. „Mijn complimenten. Is er nog tijd voor een vluggertje, denk je?” Ik schop mijn laarzen uit, trek mijn panty en slipje omlaag en sleur hem mee naar de bank. We hebben nog wel vijf minuten en ik heb zin in hem.

Maar net als ik op zijn schoot wil kruipen, gaat zijn telefoon. En als hij niet opneemt, weer. Mark fronst. „Het is Josien. Ze wil zeker weten hoe laat ik de meisjes kom halen. Maar dat hadden we toch al afgesproken?”

Zodra hij opneemt, begint Josien te schreeuwen. Mark loopt de kamer uit en trekt de deur achter zich dicht, zodat ik het gesprek niet kan horen. Ik hoor hem verhit praten, maar kan niet verstaan wat hij zegt. Als ze maar niet afbelt. Hij heeft zich zo vreselijk verheugd op vandaag. Hij mist zijn dochters enorm en kijkt heel erg uit naar hun komst. Ze blijven tot zondag logeren en we gaan allemaal leuke dingen doen.

Dan eindigt het gesprek en komt Mark weer binnen. Hij kijkt schuldbewust. „Josien zegt dat de meisjes alleen naar me toe mogen komen als jij er niet bent. Ze vindt het al heel heftig dat we de kerstdagen niet met ons vieren doorbrengen en wil niet dat ze nu met jou en je zwangere buik worden geconfronteerd. Het spijt me lieverd. Maar ik wil de meisjes zien. Ik moet je dus vragen een paar dagen weg te gaan. Hé, waarom huil je nou? Dat begrijp je toch zeker wel?!”

Dagboek van een minnares teruglezen?

Als eerste een seintje als er een nieuwe aflevering van Dagboek van een Minnares online staat?

Meld je dan aan voor onze exclusieve WhatsApp-dienst:

  • Zet het nummer 06-13651435 in je contacten
  • Stuur de tekst ‘dagboek aan’ via WhatsApp naar bovenstaand nummer
  • NB: je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding
  • Vanaf nu word je als eerste op de hoogte gesteld van de publicatie van een nieuwe aflevering. Snel en gemakkelijk via WhatsApp!
  • Afmelden? App ‘dagboek uit’ naar hetzelfde nummer

Meer weten over deze WhatsApp-dienst? Klik hier

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.