Nieuws/Vrouw
448984327
Vrouw

'Die 12 jochies in de grot... Ze doen mij denken aan Omayra'

De ouders zien hun kinderen zitten in de grot

De ouders zien hun kinderen zitten in de grot

Die twaalf jochies in de grot, ik vind het toch zo'n vreselijk verhaal. Elke keer als ik die koppies zie, breekt mijn hart. Zelfs voor een filmscript is het verhaal nog te bizar.

De ouders zien hun kinderen zitten in de grot

De ouders zien hun kinderen zitten in de grot

En toch is het waar. Zitten ze daar in een grot in Mae Sai, het noordelijkste district van Thailand. Dertien personen die na een voetbalwedstrijd alleen maar even - naar lokaal gebruik - hun naam in de grotmuur wilden krassen. Hun naam wilden vereeuwigen. Geschiedenis heeft het jeugdteam inderdaad geschreven. Alleen niet op de gewenste manier.

Omayra

De videobeelden doen mij denken aan de beelden van Omayra Sanchez (13) die in 1985 de wereld verbijsterden. Het Colombiaanse meisje - destijds net zo jong als ik - was tot haar schouders komen vast te zitten in een modderstroom veroorzaakt door de uitbarsting van de vulkaan Nevado del Ruiz.

Een vreselijk verhaal kort: na 60 uur stierf Omayra onder toeziend oog van de hele wereld omdat er geen simpele waterpomp voor handen was, nodig alvorens begonnen kon worden met het verwijderen van puin. Van de in totaal 25.000 slachtoffers werd Omayra het symbool van de natuurramp, haar foto World Press Photo 1986 en haar graf een bedevaartsoord.

Grotkamer

Hopelijk loopt het avontuur van dit dertiental wel goed af. Maar ze zijn er nog niet, absoluut niet. Want er is nog een flink aantal obstakels te nemen. Zo kan, vermoed ik, alleen de voetbalcoach (25) zwemmen, de jochies kunnen dat in ieder geval niet.

En aangezien zij zich bevinden in een grotkamer op 3 kilometer (schatting) van de ingang, zal er door nauwe gangen (soms slechts 80 centimeter breed!) moeten worden gezwommen en vervolgens gedoken. Denk je eens in: dat is geen keuze, ze moeten!

Claustrofoob

Het wachten is nu op daling van het waterniveau en afname van de stroming. Ik krijg al bijna geen adem bij het idee alleen al. Claustrofoob zijnde haat ik grotten en ga er voor nog geen miljoen in. Want zul je net zien dat mijn gids een hartaanval krijgt.

Buiten de grotten zijn op grote schermen het jeugdteam en zijn coach te volgen en er is een telefoonverbinding aangelegd. Er staan stoeltjes voor familieleden die, na het grote nieuws dat hun zonen nog in leven zijn, beseffen dat er voorlopig nog geen happy end is.

Paniek

Want de voetballertjes mogen dan zijn 'herrezen uit de dood' - want wie had gedacht dat ze na negen dagen nog zouden leven? - het kan nog alle kanten op. De afstand mag dan slechts een paar kilometer zijn, en ook de reddingsfaciliteiten zijn vele malen beter dan in 1985, de tieners moeten eerst aansterken en mogen niet in paniek raken tijdens het duiken.

Wat zouden de ouders eigenlijk hebben gezegd, geroepen? Wat zou jij hebben geroepen? 'Als je straks buiten bent krijg je van papa en mama die voetbal waarvoor je al zolang spaart!', 'Ik word nooit meer boos op je!', 'Als je ooit nog eens in de buurt van een grot komt dan...'?

En dan te bedenken dat je tijdens het droogseizoen - november tot en met april - de grot gewoon in en uit kunt lopen. Is het een kwestie van dagen? Of wordt er gewacht tot het water is gezakt en zal het dus nog maanden duren? De schouders van iedereen kunnen dus echt pas laag als de ouders hun zoon daadwerkelijk in levenden lijve in hun armen sluiten.

Kippenvel

En wederom kijkt de hele wereld, net als in 1985, mee. Dit keer ben ik niet even oud als de slachtoffertjes, maar ben ik inmiddels moeder en klamp ik mij vast aan de woorden van de gouverneur: "We hebben hard gezocht om ze te vinden, we gaan ze nu niet kwijtraken." Kippenvel.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.