Nieuws/Vrouw
449205122
Vrouw

'Een week na de geboorte van mijn dochter wilde ik alleen maar dood'

Eigen beeld

Eigen beeld

De Belgische Bieke W. bracht eerdere deze week haar drie kinderen om. Bronnen rondom het onderzoek melden dat de vrouw lijdt aan een zware postnatale depressie. Eerder sprak VROUW met Marijna du Pre (31), die na de geboorte van haar eerste kindje werd getroffen door een postnatale depressie. 'Ik kon vanaf dat moment niet meer alleen zijn met mijn dochtertje...'

Eigen beeld

Eigen beeld

Een paar dagen na de geboorte van haar dochtertje Noortje, voelt Marijna dat er iets niet helemaal goed zit. "Ik had een vrij pittige zwangerschap achter de rug, dus in eerste instantie weet ik het daaraan, maar zelfs na een paar dagen was er geen roze wolk te bekennen. Ik zat niet goed in mijn vel, was heel somber en kon alleen maar huilen. Het ziekenhuis deed het af als kraamtranen."

Paniek

Dat er veel meer aan de hand is dan een paar kraamtranen, blijkt als Marijna een paar dagen later naar huis mag. "Emotioneel gezien was ik op dat moment heel instabiel. Ik kon niets hebben. Alles was te veel. Elke keer als mijn dochter begon te huilen, schoot mijn lichaam in een soort paniekstand. Ik vond het heel moeilijk om bij haar in de buurt te zijn en sloot mij steeds meer af."

"Op een gegeven moment was het zo erg dat ik het gewoon niet meer trok. Mijn dochter had last van krampjes midden in de nacht en ik kreeg haar met geen mogelijkheid stil. Ik weet nog dat ik op dat moment dacht: 'Ze móet nu stil zijn. Hoe dan ook!' Daar schrok ik enorm van. Hoe kon ik dat soort gedachtes hebben? Ik zou mijn dochter nóóit iets aandoen, maar zulke gedachtes heb je niet als moeder."

Postnatale depressie

Marijna belt zelf de crisisdienst en verblijft twee weken lang op een gesloten psychiatrische afdeling in het AMC, waar een zware postnatale depressie wordt geconstateerd. "Ik móest weg uit die situatie, want hoewel ik wist dat ik mijn dochter niets zou aandoen, was ik mijn eigen leven niet zeker. Het was zeven dagen na de geboorte van mijn dochter en het enige wat ik wilde was: dood."

Eenmaal thuis blijven haar depressieve gevoelens aanhouden. "Ik kreeg de nodige psychische hulp, maar desondanks had ik niet het vertrouwen dat het nog goed zou komen. Ik had mijn emoties totaal niet onder controle en was zwaar depressief. Met mijn dochter was ik op dat moment ook helemaal niet bezig. Ik had mijn handen vol aan mezelf en mijn eigen depressieve gevoelens.

Moedergevoelens

Zorgen voor haar dochter lukt Marijna in eerste instantie dan ook niet. "Mijn emotionele weerbaarheid was heel slecht, waardoor ik het heel eng vond om alleen te zijn met mijn dochter. Zo'n kleintje vraagt toch heel veel van je. Ik was bang dat ik al die prikkels niet aan zou kunnen. We hebben daarom meteen hulp ingeschakeld om ervoor te zorgen dat ik nooit helemaal alleen ben."

Marijna is dan ook nooit langer dan drie uur alleen met haar dochtertje. "Drie uurtjes gaat, maar nog steeds ben ik heel snel overprikkeld. Soms barst mijn dochter ineens in tranen uit en dan schiet ik compleet in de stress als ze niet stopt met huilen, waardoor ik zelf ook moet huilen. Dan lukt het mij niet meer om haar te troosten en moet er gewoon iemand zijn die mij te hulp schiet."

Adempauze

"Er zijn gelukkig een aantal mensen die ik op zo'n moment kan bellen. Die dan even binnenwippen om mij te ontlasten. Dat is heel dubbel, want enerzijds ben ik heel dankbaar dat ze dat willen doen, maar anderzijds voelt het ook als falen omdat je niet voor je eigen kind kunt zorgen. Altijd hulp nodig hebt. Dat tast je moedergevoel enorm aan. Daar word je heel onzeker van als moeder."

In de weekenden gaat Noortje naar opa en oma of het meeleefgezin, een gezin dat kinderen van psychiatrische patiënten opvangt, zodat Marijna even op adem kan komen. "Die rustperiodes zijn voor mij heel belangrijk. Dan kan ik weer even helemaal opladen. Bovendien is het ook voor Noortje heel fijn om in een omgeving te zijn waar geen spanning hangt, maar waar het rustig is en stabiel.

Overwinning

"In het begin was ik heel bang dat deze spanning een weerslag zou hebben op Noortje. Dat ze iets over zou houden aan mijn depressie. Of dat onze hechting verstoord zou raken door het gesleep naar al die verschillende adressen, maar dit is gelukkig niet het geval. Het is een heel lief, vrolijk en sociaal meisje. We hebben een goede band. Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Net als voor mijn fantastische partner, de vader van Noortje. Hij heeft vanaf het eerste moment alle zorg voor haar op zich genomen en heeft zelfs een tijdje op de gesloten afdeling gezeten om bij mij te zijn. Dat was ook voor hem niet altijd makkelijk. Hij was immers ook net voor het eerst vader geworden. Dat hij - ondanks alles - toch bij mij is gebleven is voor mij een teken van echte liefde."

Zelfvertrouwen

Een jaar na de geboorte van Noortje durft Marijna wel te zeggen dat het de goede kant op gaat. "Het einde is nog niet in zicht, er is nog veel werk aan de winkel, maar ik merk wel dat ik al stappen heb gezet. Zo had ik een aantal maanden geleden niet kunnen bedenken dat ik 's nachts zou opstaan om mijn dochter te troosten na een nachtmerrie. Dat lukt mij nu wel. Dat is voor mij een overwinning."

"Dat soort positieve ervaringen geven mij zelfvertrouwen. Vertrouwen dat ik wel voor mijn kind kan zorgen. Haar groot kan brengen. Natuurlijk is dat moment nog niet daar, maar als ik kijk naar de toekomst, dan is het mijn wens dat ik zelf voor mijn dochter kan zorgen. Dat er niemand meer paraat hoeft te staan, maar dat we samen naar het bos kunnen gaan. Met z'n tweeën. Op een dag gaat dat lukken. Dat weet ik zeker."

Hoe gaat het nu met Marijna?

Dit verhaal verscheen eerder op VROUW.nl op 23 juni 2017. We vroegen Marijna hoe het nu met haar gaat: ''Mijn dochter is nu ruim twee jaar oud, een vrolijke eigenwijze puber-peuter. En ik begin weer mezelf te worden, spontaner, vrolijker en vooral stabieler. Nog altijd ben ik in therapie en zijn er goede en slechte dagen. Langzaamaan begin ik weer met werken en mijn leven opbouwen. Tijdens mijn ziekte is mijn sociale kring klein geworden. Maar ik kan oprecht zeggen dat het goed gaat, dat ik geniet van het mama zijn, mijn relatie en ik zin heb in de toekomst.''

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.