Vrouw/Columns & Opinie
451346264
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

Deel 6: ’Je. Komt. Nu. Naar. Huis’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze lijken het perfecte plaatje te leven, maar dan slaat het noodlot toe en staan Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar. Elke week delen ze hun verhaal vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Ik leg mijn oor tegen de voordeur van Sara om goed naar de stemmen te luisteren. Herken ik ze? Ach natuurlijk. Haar favoriete podcast. Opgelucht kom ik weer overeind en wil op de bel drukken, maar dan vliegt de deur al open. In de deur staat Sara: blozend en verleidelijk. Voor ik iets kan zeggen, trekt ze mij naar binnen. Ze sluit meteen de deur en kwakt mij tegen de muur. Ik ben meteen in de stemming. Wat is ze toch lekker.

Naar boven

Ze grijpt me bij mijn kraag en brengt haar gezicht dicht bij het mijne. Ik wil haar ’t liefst nu zoenen, maar dat durf ik niet. „Wat kom je hier doen?” Ik wil antwoorden, maar ze legt haar vinger op mijn mond. „Heb ik gezegd dat je iets mag zeggen?” Ik schud mijn hoofd. Ze glimlacht en laat mijn kraag los. „Dat dacht ik ook”, gaat ze verder: „Naar boven.”

Ze trekt me van de muur en duwt me richting trap. Ik loop braaf naar boven. „Naar de kamer”, blaft ze als we boven zijn. Schuchter schuif ik de slaapkamer in. „De hoek in.” Dit is de tweede dominante dame vanavond. De bolling in mijn broek toont mijn waardering. Anouk doet het om mij te plezieren. Sara niet. Sara lust er wel pap van.

Ritmisch strelend

„Kleed je uit”, gromt ze. Langzaam knoop ik mijn bloes open. Mijn riem volgt, dan mijn broek, sokken, onderbroek. Terwijl ik mij uitkleed, is Sara op het bed gaan liggen. Ze kijkt naar me en laat haar handen onder het dekbed verdwijnen. Ze draait en kronkelt. Dan zie ik hoe haar jurk onder het dekbed vandaan op de grond glijdt. Haar handen bewegen verder.

Als ik helemaal naakt ben, maak ik aanstalten om naast haar te gaan liggen. Dat weert ze af: „Blijf staan en hou je ogen open.” Ik kijk. Een hand beweegt ter hoogte van haar borsten. De ander veel lager. In het begin lijken ze in het zelfde tempo te bewegen. Ritmisch strelend. „Mag ik iets zien?” vraag ik. „Nee.” Haar onderste hand versnelt. Het dekbed op die hoogte gaat verwoed op en neer. Ze sluit genietend haar ogen. Sneller en sneller, ze kreunt, haar wangen worden roder en roder. Ik hou het niet meer. En zij ook niet. Met een schreeuw komt ze klaar.

Samen slapen

Dan slaat ze het dekbed weg. Ze spreidt haar benen en wenkt me. Ik kniel tussen haar knieën. Ze pakt mijn hoofd en duwt hem dwingend naar beneden. Haar heupen bewegen mee. Weer van langzaam naar steeds sneller. Voor ze voor een tweede keer klaarkomt, duwt ze mijn hoofd weg en gaat op haar knieën zitten. „Kom in me.” Voor de eerste keer slaapt ze in mijn armen. Onwennig hou ik haar vast. Ze ruikt zoet en maakt kleine geluidjes. Ik slaap nauwelijks. Opwinding en veel vragen houden me wakker.

In therapie?

De volgende ochtend verstoort Anouks telefoontje ons. Haar dwingende toon irriteert me en maakt me loslippiger dan ik me had voorgenomen. Voor ik het doorheb is het hoge woord eruit: „Ik blijf bij Sara.” Ik hoor hoe ze naar adem hapt: „Je. Komt. Nu. Naar. Huis. Ik bedoel je moeders huis. Heb. Je. Dat. Begrepen?” Ik geef geen antwoord en hang op. Natuurlijk ga ik met haar praten. Maar nu nog even niet. Ik duik weer terug onder het dekbed tegen Sara aan. „Dacht het niet”, zegt Sara dan. „Hoe bedoel je?” vraag ik. „Jij blijft hier niet. Ik heb geen zin om in jullie scheiding betrokken te worden. Ga het eerst allemaal maar lekker regelen. Als alles tussen jullie is afgehandeld, dan zien wij wel weer verder. Dus hup: mijn bed uit.”

Als ik mijn moeders keuken binnenkom, glimlacht Anouk beminnelijk: „Dag lieverd. Kom even zitten.” Ik gehoorzaam. Ze gaat tegenover me zitten en reikt naar mijn handen. Overvallen door zoveel rust steek ik ze haar toe. Ze pakt ze beet en zegt: „Zo en nu is het klaar. Morgen ontsla je Sara en wij gaan in therapie. We kunnen hiervan leren.” Met een ruk trek ik mijn handen terug. „Echt niet. Ik wil Sara. Dat heb ik je al gezegd.” „Oké”, antwoordt Anouk koeltjes: „Ga het dan eerst met haar uitzoeken. Over een maand praten we verder.”

Huisje in de tuin

Verdomme. Anouk schijnt het echt niet te begrijpen. Van de andere kant kan ik haar niet helemaal tegen me in het harnas jagen, want Sara wil me niet in huis. Koortsachtig zoek ik naar een oplossing. Tijdelijk bij mijn moeder wonen? Nee, dat is geen optie. Ik wil niet meer bij Anouk en ik mag niet bij Sara. Er zit maar een ding op: „Ik ga in het huisje in onze tuin wonen.”

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.