Vrouw/Columns & Opinie
456107922
Columns & Opinie

’Omgebracht met 51 messteken; het verhaal laat mij maar niet los’

Ik heb heb het mooiste beroep ter wereld, dat vind ik oprecht. Al die meningen, ervaringen… van bijna iedereen leer ik wel iets. Dat mensen mij vertrouwen met hun verhaal, vind ik altijd weer een eer. Maar het is ook druk. En sommige vehalen kan ik maar niet loslaten.

Soms weet ik op dinsdag al niet meer wat ik op maandag heb gedaan. Andere verhalen komen eens in de zoveel tijd weer eens bovendrijven en dan zijn er nog de verhalen waaraan ik bijna iedere dag wel even denk. Het verhaal van Mariët Bosch, dat aankomend weekend in VROUW Magazine staat, is er zo eentje. Een tijdje terug zocht ik haar op.

Blaffen

Nog voor ik mijn vinger goed en wel van de bel heb gehaald, hoor ik luid geblaf achter de voordeur. Het is hond Diesel. Volgens Mariët reageert hij zo sinds 23 juni 2020 en is het nog heftiger wanneer ie een man ziet. Diesel is de hond van haar dochter Shelley, die vorig jaar zomer door haar vriend Tonnie E. om het leven werd gebracht.

Tijdens ons gesprek heeft Mariët moeite haar tranen te bedwingen. Ze vertelt over vroeger. Dat Shelley behoorlijk eigenwijs kon zijn. „Hoe vaak ik niet buiten de supermarkt heb staan wachten terwijl zij binnen zat te brullen omdat ze geen chocomel mocht… Haha, het was me d’r eentje!”

Achter Shelley’s soms grote mond zat volgens haar moeder een klein hartje. Gewonde vogeltjes werden steevast mee naar huis genomen en als er een rouwstoet langs kwam, stond ze met een gebogen hoofd langs de kant van de weg. Dat honderden mensen vorig jaar juli op dezelfde manier langs de kant van de weg zouden staan om Shelley een laatste eer te bewijzen, had niemand zien aankomen.

’Afslachting’

De opname van de uitvaart bekijkt Mariët bijna iedere dag wel een keer. Ook wanneer ik er ben. Terwijl Danny Vera’s Rollercoaster door de speakers schalt, schuiven er tientallen foto’s van een lachende Shelley door het beeld.

Op mijn schoot ligt een boekje dat Mariët me even daarvoor heeft aangegeven. Als ik het opensla, voel ik mijn ogen branden. Daar ligt ze dan. Het meisje waarover de vrouw voor me zo liefdevol praat. Op een koude, ijzeren ondergrond, een wit laken tot halverwege haar borst.

Nu begrijp ik waarom Mariët spreekt over een ’afslachting’, als ze het heeft over die bewuste avond. Shelley’s gezicht zit vol schrammen, putten en blauwe plekken. Op haar borst is te zien waar het mes haar heeft geraakt. Hoofdschuddend blader ik verder. Op een van de volgende pagina’s zit Mariët huilend naast haar dochter, volledig verslagen. Dit moet iedere moeders ergste nachtmerrie zijn.

Bizar vaak

Als ik een paar uur later in de auto zit, kan ik niet anders dan me afvragen hoe mijn moeder erbij zou zitten in Mariëts positie. Ik zet mijn auto aan de kant en besluit haar even te bellen. Nadat ik uitgebreid verslag heb gedaan, sluit ik af met ’love you mama’ en richt ik mijn volledige aandacht weer op het verkeer.

Tegen de tijd dat ik thuis ben, is het donker. Zonder de lichten aan te doen, ga ik op de bank zitten en denk ik terug aan het gesprek. Mariët vertelde dat Shelley 51 keer is gestoken. Onbewust beweeg ik mijn arm op en neer, de 51 keer haal ik niet eens, zo bizar vaak is het.

Niet vergeten

Inmiddels zijn we iets meer dan een maand verder. Op mijn tv-meubel ligt een steen met daarop de naam Shelley en een blauw vlindertje. Ik kreeg hem toen we een kijkje namen bij Shelley’s oude appartement.

Elke avond als ik naar bed ga en ik mijn lamp ernaast uit doe, kijk ik er even naar en denk ik aan Shelley en de andere vrouwen die jaarlijks door een partner of ex-partner om het leven worden gebracht. Volgens de meest recente cijfers zijn dat er zo’n veertig per jaar. Dit soort verhalen mág ik van mezelf niet vergeten.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.