Vrouw/Seks & Relaties
465088365
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 141: ’Misschien moeten we het deze keer zonder tafelmanieren doen’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Lente dartelt naar beneden in weer een nieuwe outfit: „Wat zie je er leuk uit. Heb je die outfit van iemand geleend, lieverd”, vraag ik behoedzaam. Ze kijkt me geringschattend aan. „Nee, van papa gekregen”, zegt ze hautain. „Dan wil ik een nieuw Ajaxtenue”, mengt Storm zich in het gesprek. „Wat een onzin. Mijn kleding is noodzakelijk. Zo’n dom voetbalshirt is dat niet”, antwoordt Lente. „Bullshit. Je bent gewoon te vet geworden om in je oude kleren te kunnen.” „Echt niet”, krijst Lente terug. „Ik ben nog net zo zwaar als twee jaar geleden.” „Toen was je ook al vet.” Fijn, het is nog geen 7.30 uur en ik heb nu al een hok vol herrie.

Gemeenschappelijke rekening

In de auto moppert Storm nog even door over de kleding die Bas voor Lente koopt. Ik vind het ook raar dat Bas zoveel voor haar koopt. Zou hij dat allemaal zelf betalen of bekostigt hij dat uit onze gemeenschappelijke rekening? In dat geval zou hij dat ook met mij moeten overleggen. Ik neem me voor het aan te kaarten als we samen lunchen.

Bas heeft onderweg naar huis een zak broodjes gehaald bij de traiteur. Allemaal kleine biologische broodjes met verse humus, avocado en granaatappelpitten. Ze zien er heerlijk uit. Ik haal een mooie schaal om ze leuk te kunnen opdienen, maar terwijl ik met de schaal terugloop, is Bas al begonnen met eten. Gezellig... „Hé, zou je niet even op mij wachten”, vraag ik. „Sorry, schatje. Ik heb ontzettende honger.” „Zo heeft je moeder je niet opgevoed. Waar zijn je tafelmanieren”, mopper ik nog even door. Bas kijkt berouwvol en zegt: „Sorry, maar hoe eerder we dit op hebben...” „Ja?”, vraag ik onschuldig. Bas glimlacht.

Tafelmanieren

Hij haalt zijn vinger door de humus en legt die vinger op mijn mond. Ik steek mijn tong een beetje uit en lik de humus van zijn vinger. Hij draait zijn vinger voor mijn mond, zodat ik alle kanten van de vinger schoon kan likken. „Iemands vinger aflikken is ook niet netjes. Waar zijn jouw tafelmanieren”, grijnst hij. „Misschien moeten we het deze keer zonder tafelmanieren doen”, stel ik voor. „Ik luister”, zegt Bas geamuseerd. „Ik dacht eerst zonder manieren òp tafel en daarna met manieren áán tafel”, ga ik verder. Bas lacht. Hij duwt de schaal naar een veilige afstand over de tafel en trekt mij uit mijn stoel. We zoenen. Dan draai ik me om en leun uitdagend over tafel. Mijn billen uitnodigend omhoog. Ik hoor Bas tevreden grommen.

Als we even later tevreden na het vrijen tegen elkaar aan op de bank zitten, begin ik over de kleding van Lente. „Ze heeft iedere dag iets nieuws aan. Van hele dure merken. Koop jij dat voor haar?” „Ik heb de laatste tijd best veel voor haar gekocht”, geeft Bas toe. „Ik voelde me schuldig.” „Schuldig? Waarom”, vraag ik verbaasd. „Overal over: ze zit bij hele rijke en verwende kinderen op school. Ze hebben aangegeven dat ze hun ouders gênant vinden en ze weet niet dat haar ouders weer op vrijerspad zijn met elkaar.” „Vrijerspad”, vraag ik verbaasd. „Zie je dit alleen als vrijerspad?” „Anouk, daar gaat het even niet om”, zucht Bas: „Ik voel me niet senang bij het idee dat we onderweg zijn naar iets wat de kinderen niet leuk vinden.” „Nee”, antwoord ik: „Ze vinden het niet leuk als we gezinnetje SPELEN. Misschien moeten we ze laten zien dat we het niet meer spèlen, maar dat we het serieus menen?”

Appgeschiedenis

Ik kijk Bas vragend aan. Hij neemt de opmerking van de kinderen serieuzer dan ik dacht. „Ik wil ze niet belasten”, antwoordt hij. Ik knik: „Misschien iets om bij de intake te bespreken. Wanneer is de afspraak?” „Half volgende week.” „Oké.” Bas heeft een afspraak gemaakt met een relatietherapeut. Daarmee bewijst hij voor mij dat hij ons ’vrijerspad’ in ieder geval serieus neemt. „En dan nog over die kleding”, ga ik verder: „Wat zijn de inlogcodes van onze gemeenschappelijke rekening? Ik wil graag dit soort zaken kunnen checken, zonder het aan de kinderen te hoeven vragen.” „Ik heb ze je toch gestuurd?” „Nee hoor, ik heb niets gekregen”, als bewijs scroll ik door onze appgeschiedenis. Mijn naaktfoto flitst voorbij. Bas grijnst. Hij pakt mijn telefoon en zet de app erop.

Als hij later weg is bekijk ik de rekening. Wat geven we veel geld uit: boeken, sportspullen, kleedgeld, rijlessen. Ik heb het idee dat de kosten lager waren toen we nog geen gemeenschappelijke rekening hadden en nog over ieder bedrag overlegden. Vooral Bas lijkt onbeperkt zaken van de gemeenschappelijke rekening te betalen. Soms ook onterecht. Zo zie ik dat hij kleding voor Lente besteld heeft bij die dure Brusselse boetiek Louise 55. Al heeft hij dat meteen teruggestort. Raar. Ik dacht trouwens dat die winkel Louise 54 heette. Zou Louise 55 misschien de webwinkel zijn?

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.