Vrouw/Columns & Opinie
465191112
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Stop met trakteren op basisscholen’

„Er komen zakken vol snoepjes mee naar huis. Of snoep én koek én chips. Zelf ben ik geen haar beter overigens.”

„Er komen zakken vol snoepjes mee naar huis. Of snoep én koek én chips. Zelf ben ik geen haar beter overigens.”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws en in het dagelijks leven. Dit keer over een tweet van een juf die pleit voor afschaffing van traktaties op scholen. ’In mijn eerste reactie gingen mijn haren rechtop staan; laat het leven vooral geen feestje zijn. Maar nu ik er wat langer over heb nagedacht, kan ik haar alleen maar gelijk geven.’

„Er komen zakken vol snoepjes mee naar huis. Of snoep én koek én chips. Zelf ben ik geen haar beter overigens.”

„Er komen zakken vol snoepjes mee naar huis. Of snoep én koek én chips. Zelf ben ik geen haar beter overigens.”

Tandenpoetsen

„Ik heb de discussie al wel vaker voorbij zien komen. Trakteren mag niet meer, want slecht en ongezond en buiten alle proporties en voor veel mensen niet te betalen. Ik kreeg er altijd een beetje jeuk van. Het zijn veelal de mensen die het hardst aan de wijn en de bitterballen gaan op partijtjes, die nu een streep door het feest van kinderen willen trekken. Dan maar een keer extra tandenpoetsen hoor.

Speelgoed

Dit keer was het Charlotte die het gesprek op Twitter weer eens aanzwengelde. Als juf en moeder was ze er wel klaar mee. Tot voor kort vond ik dat de grootst mogelijke waanzin. Inmiddels snap ik haar. Ondanks herhaaldelijke verzoeken van de school van onze dochter van 8, blijven ouders naast snoep tóch speelgoed meegeven. En dan bij voorkeur van dat speelgoed waar niemand mee speelt, dat na één keer aanraken sowieso kapot is.

Jankend van de stress

Er komen zakken vol snoepjes mee naar huis. Of snoep én koek én chips. Zelf ben ik geen haar beter overigens. De school wel roepen om een verantwoorde traktatie, maar mooi niet dat mijn dochter in een mandarijn-met-gezichtje trapt. Traktaties moeten stijf staan van de kleurstoffen en suikers. Zo werkt dat nou eenmaal. En dan het liefst ook nog verpakt op een manier waarvan je zeker weet: hier heeft een moeder (ja, dat zijn vrijwel áltijd moeders) tot diep in de nacht jankend van de stress aan zitten knutselen.

Weekbudget

Ik kocht dit jaar heel kekke uitdeelzakjes in de vorm van een weckflesje. Stickertje erop. Vijf verschillende soorten snoepjes erin. Totale rekening voor de gehele klas: €60. Als je er goed over nadenkt absurd. Voor vele gezinnen is €60 het gehele budget voor de weekboodschappen. Dat werd er dus in de klas van mijn dochter in vijf minuten doorheen geknaagd.

Onnodig

Uitdelen legt er nog even extra de nadruk op dat de ouders van het ene kind zich wel kunnen permitteren volledig overboord te slaan in hysterie en dat de ouders van het andere kind met moeite tot een zakje chips van een huismerk komen. Dat klopt gewoon niet. Het is onnodig pijnlijk voor kinderen en het veroorzaakt onnodig nog meer stress in huishoudens waar ieder dubbeltje moet worden omgedraaid. En die huishoudens nemen alleen maar toe in aantal.

Snoepjespot

Waarom niet een pot maken waar ouders een geheel vrijwillige bijdrage mogen deponeren, al naar gelang inkomen. Van die pot wordt een enorme snoepjespot gevuld. Ja, snoep ja: vergeet je eigen wijn- en bitterbalinname niet. Uit die pot mag de hele klas bij verjaardagen een snoepje graaien. Allemaal dezelfde behandeling, iedereen gelijk. Zo moeilijk is het niet. Nog meer druk op de school? Welnee. Laat het lekker de klassenouder oplossen. Dat is vaak een moeder die juist snoeihard op dit soort klusjes gaat.

Simpel

Maak er op een andere manier een feestje van. Laat de jarige job kiezen wat er die dag aan extra’s op school gaat gebeuren. Even extra naar buiten. Iets op tv kijken. Een spelletje doen. Knutselen. Voorlezen. En dan de klassen rond met een kaart waar iedere andere leerkracht een lieve boodschap op mag zetten. Het is allemaal zo simpel op te lossen. Waarom doen we dat dan niet massaal?

Sneeuwvlokjes

Bij ons op school hebben ze al een heel belangrijke en mooie stap genomen. Er mogen twee kindjes mee de klassen rond; één gekozen vriendje en een kindje dat uit een bak met namen wordt gegrabbeld. Zo komt iedereen een keer aan de beurt. Zeker, ik weet dat het later leven ook niet drijft op gelijkheid en dat je misschien alleen maar meer sneeuwvlokjes creëert op deze manier. Maar kom op, nú is dit nog te fiksen, maak daar gebruik van.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.