Nieuws/Vrouw
475149724
Vrouw

Iris (42) is levend standbeeld: In mijn rol voel ik me veilig

Van negen tot vijf achter het bureau? Zo ziet een gemiddelde werkdag van deze vrouwen er in elk geval niet uit. De straat is hun werkplek.

Iris van der Sar (42) doet aan straattheater in Rotterdam en daarbuiten, en wordt ingehuurd als levend standbeeld via Passar Performing Arts (passar.nl). Ze is single en heeft twee kinderen (13 en 6).

Van top tot teen bekeken

"In de spotlights staan heb ik moeten leren. In het begin vond ik het eng dat mensen me van top tot teen bekeken. Dan stond ik op die sokkel en voelde ik mijn hart tekeergaan en alles kloppen en trillen. Mijn zelfvertrouwen is gelukkig gegroeid. Al heb ik nog weleens last van stemmetjes: 'Je bent niet goed geschminkt.' Of: 'Een ballerina van 42, dat kan toch niet...' Maar als ik van slag ben, doe ik gewoon even mijn ogen dicht. In mijn rol voel ik me veilig."

Intiem

"Ballerina worden was mijn meisjesdroom. Ik heb gedanst in moderne dansgezelschappen, maar wilde meer mijn eigen creativiteit volgen en ben straattheater gaan doen met mijn toenmalige vriend Petro. Op straat kom je iedereen tegen, niet alleen mensen die ervoor hebben gekozen om naar een dansvoorstelling te gaan. Mijn optredens voelen intiem, omdat mensen zo dichtbij komen. Petro en ik hebben een hele serie levende standbeelden bedacht, er kostuums en verhalen bij gemaakt. Bij elk karakter horen bewegingen, zo ontstaat er interactie met het publiek. Ik werk altijd in opdracht, sta voor een supermarkt in een winkelcentrum, op een plein of bedrijfsevenement."

IJzeren discipline

"Fysiek is het best zwaar om levend standbeeld te zijn. Het schminken, sjouwen met de sokkel, het optreden zelf... Je moet je zenuwen goed weten te beheersen, dat vergt een ijzeren discipline en opperste concentratie. Ik vraag mezelf altijd af: waar ben ik en hoe kom ik hier het best tot mijn recht? Het is bijna mediteren. Als ballerina ben ik helemaal in het wit, kwetsbaar, bijna elfjesachtig. Dan probeer ik vredige gevoelens op te roepen. Als ik de verwondering in de ogen van toeschouwers zie, denk ik: 'wauw, wat een mooie mensen!' Soms zie ik bij iemand dat de tranen over de wangen rollen van ontroering, dat kan mij weer diep raken. Een andere keer is de sfeer meer speels en ondeugend, en spring ik van de sokkel om even tussen de mensen door te dansen."

Steltendans

"Mijn kinderen zijn het gewend. Ik doe de laatste jaren ook aan steltendans omdat ik meer wilde bewegen. De eerste keer zei mijn zoontje: 'Mama, wat heb je lange benen!' Inmiddels weten ze niet beter dan dat mama soms op een sokkel staat en soms op stelten. En dat ze de ene keer in een clownspak rondloopt en de andere keer als ballerina. Mensen die komen kijken, zijn vaak heel nieuwsgierig hoe ik eruitzie als de schmink eraf is, maar dat is nu juist een deel van de magie."

Meer interviews met vrouwen die op straat werken, lees je in het nieuwe VROUW magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.