Vrouw/Seks & Relaties
489382993
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 122 - ’Eerlijk is eerlijk: ze heeft een blauwtje gelopen’

„Ze draaide zich om en wierp een uitdagende blik over haar schouder terwijl ze de bloes van haar schouders liet glijden.”

„Ze draaide zich om en wierp een uitdagende blik over haar schouder terwijl ze de bloes van haar schouders liet glijden.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Ze draaide zich om en wierp een uitdagende blik over haar schouder terwijl ze de bloes van haar schouders liet glijden.”

„Ze draaide zich om en wierp een uitdagende blik over haar schouder terwijl ze de bloes van haar schouders liet glijden.”

Kleding

„Pauperkleding?” Herhaalt Anouk. Ze barst bijna uit elkaar van ingehouden woede: „Wat bedoel je met ’pauperkleding’?”

„Nou gewoon”, antwoordt Lente nonchalant. „Ik bedoel die confectiespulletjes die in mijn kast hangen. Dat kan echt niet meer op deze school.”

„Zegt iemand dat?”

Lente zucht: „Dat hoeft niemand te zeggen. Ik voel dat.”

Hier had ik niet op gerekend. Ik ging er vanuit dat de regelmaat van een privéschool Lente meer rust zou geven. In plaats daarvan lijkt ze te leren dat je op anderen neer kunt kijken om verkeerde kleding. Vooral voor Anouk moet dit een hard gelag zijn, want zij is eigenlijk een snob van het zuiverste soort. Het idee dat er nu op háár wordt neergekeken zit haar vast niet lekker. „Ik wil even met jullie moeder praten”, zeg ik. Samen lopen we de tuin in. „Wat denk je”, vraag ik als we buiten gehoorafstand van de tweeling zijn.

„Dat mijn dochter alles beter kan dan ik. Zelfs in het arrogant zijn is ze beter.”

Ik schiet in de lach. Zoveel zelfspot ken ik niet van Anouk.

„Weet je”, gaat ze verder. „Ik dacht dat de structuur van deze school haar zou helpen haar zaakjes weer op de rit te krijgen. In plaats daarvan lijkt ze in aanraking te komen met een dubieuze levenshouding.”

Ik knik: „Ik dacht precies hetzelfde. Grappig dat we dat nog steeds hebben.”

„Niet altijd hoor”, antwoordt Anouk. „Ik begreep vorige week jouw appjes niet.”

„Mijn appjes?”

„Ja, na die avond met drie flessen wijn.”

Slaapkamer

In gedachten ben ik een week terug. De avond van mijn heldendaad. Anouk en ik hadden onverwachts een avond met ons tweetjes. Eigenlijk zouden we met de tweeling praten, maar die was er toen niet. De avond werd erg gezellig met drie flessen wijn. Vooral Anouk liet het zich smaken. Ik vond het grappig en liet haar gaan. De derde fles wilde ze per se boven drinken. „Om echt van een sterrenwijn te kunnen genieten, moet je naar de sterren kunnen kijken.” En ze trok me mee de trap op naar de master bedroom. Daar aangekomen duwde ze me op de kleine tweezitsbank en schonk een glas in.”

„Moeten we de bank niet draaien?” Vroeg ik nog onnozel. „Nu zitten we met onze rug naar het raam.”

Anouk bleef uitdagend voor me staan. „Ik had hele andere sterren in gedachten”, fluisterde ze. Ze klapte in haar handen en de lichten in de kamer dimden. Met een druk met de afstandsbediening zette ze de muziek aan. Een zwoel muziekje. Net als haar dansje: zwoel en uitdagend, maar helaas ook te complex voor haar dronken ritmegevoel. Ze struikelde af en toe, maar wist zich te herstellen en begon spontaan een striptease: eerst haar bloesje, de knoopjes gingen rap en probleemloos. Ze draaide zich om en wierp een uitdagende blik over haar schouder terwijl ze de bloes van haar schouders liet glijden. Die bleef helaas haken achter haar smartwatch, waarop ze raar met haar armen ging flapperen om hem alsnog uit te krijgen.

Het uittrekken van haar rokje werd nog pijnlijker. Letterlijk. Ze was haar balans helemaal kwijt en bleef met haar hak vastzitten in de zoom. Daardoor viel ze om en belandde op mijn schoot. „Precies de juiste plek”, mompelde ze en hief haar mond op voor een kus. Ik wreef de dunne stof van haar beha opzij. Zij duwde haar borsten omhoog en net toen ik in haar tepel wilde knijpen, schrok ik op. Dit kon niet. Anouk was te bezopen en niet meer bij haar positieven. Daar mocht ik geen gebruik van maken. Ik stond op en probeerde haar in bed te leggen, maar ze had haar armen om mijn nek geslagen en liet niet meer los. „Kom op Noukie. Laat me los, je moet gaan slapen.”

„Nee!”

Ik draaide net zo lang tot ik los schoot. Toen werd ze kwaad. Eerst smeet ze een kussen; toen haar hele dekbed, waarna ze zich woedend op haar bed liet zakken en als een blok in slaap viel. Ik ruimde de keuken op en ben nog een keer naar haar gaan kijken. Ze snurkte tevreden.

Heldendaad

De volgende ochtend vroeg ik of zij (en wij) oké zijn. Daar kwam een vaag antwoord op. Nog steeds beledigd vanwege de afwijzing, dacht ik. Want eerlijk is eerlijk: zij heeft een blauwtje gelopen bij mij en ik was de heer die geen misbruik van de situatie heeft gemaakt. Nu realiseer ik me dat Anouk waarschijnlijk niets van de slaapkamerscène meer weet. Niets van haar striptease en niets van mijn ridderlijke actie. Jammer. Even overweeg ik haar het hele verhaal te vertellen, maar bedenk me dan dat ze dat waarschijnlijk toch niet gelooft. „Ik wilde weten of je oké was.” Ze glimlacht. Misschien moet dat dan maar mijn beloning zijn. Weer een heldendaad en weer niemand die mij applaus geeft.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop