Vrouw/Columns & Opinie
496248901
Columns & Opinie

’Vreemdgaan zegt iets over je relatie’

Esther (49) woont samen met Paul, maar is ‘getrouwd’ met haar beste vriendin (want je moet toch wat). Ze heeft naast groene vingers vaak vooral blauwe plekken vanwege haar gebrek aan coördinatie. Gebruikt botox, maar houdt dat stil en verwerkt momenteel dat dochter twee (17) binnenkort het huis uitgaat. In deze wekelijkse column telt ze af naar de 50. Want hé, daar begint het leven toch?

Stats: nog 41 weken tot V-day, soep en brood in de aanbieding en een Second Love-achtige situatie…

„De meeste mensen houden niet van verandering. Ik ben daarin geen uitzondering. Ik heb al jaren dezelfde man, hetzelfde huis en dezelfde schouderblessure. Ik ben gehecht aan die dingen. Als ze in mijn favoriete supermarkt de boel weer eens omgooien, loop ik de eerste weken vloekend rond. ‘Moet dit nou?’ denk ik dan. ‘Wat was er mis met de soep in het gangpad en het brood links van de ingang?’

Nou zijn die soep en dat brood tot daaraan toe. Die kan ik nog wel hebben. Maar daarmee zit ik dan wel ongeveer aan mijn verandertaks. Dus toen er op mijn werk ‘een fusie’ werd aangekondigd, moest ik even slikken.

Uitgehuwelijkt

Fuseren kost energie. Niet alleen in de scheikunde óók binnen het bedrijfsleven. Opeens had ik twee werkplekken. En die lagen vijftig kilometer uit elkaar. Mijn functienaam veranderde (waarom??! Wat was er mis met de oude?!) en ik werd uitgehuwelijkt aan een nieuwe directeur. Gelukkig leverde het werk én mijn leuke collega’s nog wél energie op. Maar toch. Het was een wankel evenwicht.

Rot op met je fusie

Nu had ik al eens eerder gedacht aan een overstap, een nieuwe uitdaging, en die gedachte kwam steeds vaker terug. En op een zwak moment (‘Rot op met je fusie!’), precies op dát moment, zag ik een geweldige vacature voorbij komen. Loyaal als ik ben probeerde ik me nog te verzetten. Maar ik had mezelf niet meer in de hand.

Miep Oranje

De dagen na het versturen van de sollicitatie voel ik me een verrader. Een Judas. De Miep Oranje van het bedrijf. Dit was gewoon ordinair vreemdgaan. Ik had mijn team op een kwetsbaar moment een dolk in de rug gestoken. Maar ik voelde ook iets dat ik lang niet gevoeld had: een aangename spanning, een tinteling in mijn onderbuik. Kriebels.

Tenzij je een kaas bent

En zo ontstond een afsplitsing van de gebaande paden. Er volgde een eerste date. En toen die een succes was, een tweede. En voor ik het wist, bevond ik me in een soort Second Love-achtige situatie: wat moest ik nu? Ik praatte veel met mijn omgeving over de te nemen beslissing (ik: ‘Zouden ze me niet te oud vinden?’ vriendin: ‘Leeftijd doet er niet toe. Tenzij je een kaas bent.’). En ineens leek het gewoon een optie: weggaan en opnieuw beginnen.

Prela-fase

Een week later zei ik officieel ‘ja’ en gingen Nieuwe Baan en ik de prela-fase in. Een turbulente periode volgde. Met afscheid en tranen en ja, toch weer schuldgevoel. Maar hé, vreemdgaan zegt iets over je relatie. Mae culpa, het is wat het is. Hopelijk kunnen we vrienden blijven.

Inmiddels ben officieel met verlof. Zwanger van het idee dat ik straks opnieuw begin. 1 december ben ik uitgerekend. Ik kan niet wachten tot ik mijn nieuwe baan in mijn armen kan houden.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.