Vrouw/Lezerscolumn
500428219
Lezerscolumn

Lezerscolumn

’Ik dacht dat ik niet jaloers kon zijn...’

Ik ga er nogal prat op tijdens verjaardagen en feestjes dat het woord ’jaloezie’ niet in mijn woordenboek voorkomt. Ik heb net als veel andere tijdgenoten (bouwjaren 50) voldoende kansen in mijn leven gehad om er nu financieel warmpjes bij te zitten.

Dat dit niet zo is, was een kwestie van keuzes. Tot twee keer toe erachter komen dat de man met wie je samen bent, toch niet de prins op het witte paard is. Tja, dat kost geld. Liever de kinderen zien opgroeien dan een carrière-powervrouw worden, draagt ook niet echt bij aan geldelijke rijkdom. Veel van de wereld zien en mooie herinneringen maken, is duur. Maar ook onvergetelijk.

In plaats van in een met riet gedekte boerderij, woon ik dan ook samen met meneer drie in een knus huurhuis. Vlak bij mijn geliefde familieleden en ik voel me er als de spreekwoordelijke vis in het water. Kortom; helemaal tevreden met mijn leven.

Dode accu

In deze vibe stuit ik recent op een flamboyante man. Hij is bezig een camper met een dode accu aan de praat te krijgen. Ik vertraag mijn pas om te vragen of ik hulp kan bieden.

Deze ontmoeting vindt plaats op een parkeerplaats langs het water, op de terugweg na een wandeling in een stilte-natuurgebied. Dat laatste neem ik niet met een korrel, maar met een kilo zout. Het is mij een raadsel hoe je een groot bord met die tekst aan het begin van de route kunt neerzetten.

Dat een strook van hooguit twaalf meter breed, ingeklemd tussen een kanaal met scheepvaart en cruiseschepen enerzijds en een heel drukke provinciale weg anderzijds, dit predikaat mag hebben. Waar bovendien in de lucht ongeveer elke anderhalve minuut een landend vliegtuig op een luttele 500 meter hoogte over scheert. Hoezo stikstof?

Het roer om

We raken in gesprek en hij vertelt mij dat hij een paar jaar geleden als vergevorderde zeventiger besloot het roer om te gooien en zijn koophuis verkocht. Kinderen op bestemming en kleinkinderen groot, de opvoedingstaken voltooid verleden tijd.

Zijn vrouw en grote liefde verloor hij al meer dan 30 jaar geleden aan een ziekte. Er is niets dat hem nog vasthoudt, de wereld gaat hij rond. Gefascineerd luister ik naar zijn beeldende verhalen over landen die zelfs ik als globetrotter niet heb bezocht. Ik hang aan zijn lippen.

Hij is even terug waar zijn roots liggen, maar niet voor lang. Hij staat al weer in de startblokken. Kamperen doet hij bij voorkeur in het wild. Zijn watertank vult hij gratis bij benzinestations. Verwarming gaat alleen aan bij temperaturen rond het vriespunt.

Hoe hij doucht en toiletteert, dat durf ik niet te vragen. Wel of er een ideaal achter zijn levenshouding schuilgaat. Hij schudt vastberaden van nee.

Lef

Het is de drang om de wereld te zien, nu of nooit is zijn motto. Niet weten waar de volgende dag, week, maand, hem brengt. Vaste patronen overboord. Wat een passie heeft dit mooie mens.

Zoals dat gaat met ’ships that pass in the night’ nemen we afscheid. Hij gaat met zijn mobiel de wegenwacht bellen. Zo georganiseerd is hij dan wel weer.

Ineens. Als een dief in de nacht, borrelt het op. Ik ben jaloers. Op zijn lef, zijn go with the flow. En wat leert het mij? Ik heb dringend een nieuwe dictionaire nodig.

Jij op VROUW

Wil jij jouw column ook graag terug zien op VROUW.nl? Stuur ons dan hier je stuk en een foto toe.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.