Vrouw/Seks & Relaties
502120438
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 79: ’Hij grijpt mijn arm en ik ruk me los’

“Doe niet zo flauw,” “Nee,” sis ik.’’

“Doe niet zo flauw,” “Nee,” sis ik.’’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

“Doe niet zo flauw,” “Nee,” sis ik.’’

“Doe niet zo flauw,” “Nee,” sis ik.’’

„Wat zegt deze vaas over jou Anouk?” Nies, mijn lerares pottenbakken houdt mijn zelf gebakken vaas omhoog voor de klas en kijkt me doordringend aan. Het is geen top-vaas. Dat geef ik meteen toe, maar als ik er langer naar kijk, zie ik wel overeenkomsten met mijn leven. „De vaas vertelt me dat overal iets van te maken is?” „Heel goed,” zegt Nies enthousiast. „Zolang je maar een positieve blik hebt, voelt zelfs de grootste mislukking nog als een triomf.”

Herboren

Het is zondag en ik doe een extra les mindfull pottenbakken. Heerlijk om op een zonnige zondag me helemaal te laten gaan met een pak glibberige klei. Als herboren verlaat ik het klaslokaal.

Het is warm buiten. En heel licht. Ik zoek naar mijn zonnebril in mijn tas. „Kan ik je ergens meehelpen,” vraagt een bekende stem. Ik kijk verschrikt op naar de dj. „He, wat doe jij nu hier,” vraag ik. „Nou gewoon. Jou ophalen.” Ik schud verward mijn hoofd. „Maar hoe wist je dan dat ik hier was,” vraag ik.

„Je zei gister dat je in een buurthuis ging pottenbakken. Dus toen ben ik op zoek gegaan naar een buurthuis in deze regio waar ze in het weekend pottenbaklessen geven.„ Hij rekt zijn goddelijke lange lijf uit en ik zie de bobbel in zijn broek. „Waren dat veel buurthuizen,” vraag ik. „Best wel,” antwoordt hij zwoel. Ik twijfel tussen me gevleid voelen of gestalkt worden.

Stalken

„Waar gaan we het doen,” vraagt hij vervolgens. Ik besluit dat het toch stalken is. „Nergens. Ik heb andere plannen. En eigenlijk vind ik het helemaal niet zo prettig dat je zoveel moeite hebt gedaan. Je had me toch ook gewoon kunnen appen?” „Dan antwoord je niet,” antwoordt hij. „Dat is ook een antwoord,” zeg ik en ik draai me geïrriteerd om.

Dat laat de dj niet gebeuren. Hij grijpt mijn arm en draait me om. „Doe niet zo flauw.” „Nee,” sis ik. „Je weet waarom ik niet met jou in het openbaar gezien wil worden, want als Marga daar achter komt, flipt ze. Ze is idolaat van je. Dat weet je.” Ik ruk me los, pak mijn fiets en rij weg.

Los van het verleden

Mijn week begint met een brief van Bas’ advocaat waarin hij weer voorstelt om het huis te verkopen. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. „Kan ik zelf antwoorden,” vraag ik Casper, mijn zwager en steun en toeverlaat. Hij haalt zijn schouders op: „Wat wil je antwoorden?” „Dat hij de boom in kan.” „Dat lijkt me niet slim. Heb je al een nieuwe advocaat?” Ik schud mijn hoofd.

Nadat ik Bas probeerde af te persen heeft Lara, mijn toenmalige advocaat, mij als klant opgezegd. Ik heb sindsdien geen moeite meer gedaan om een nieuwe advocaat te vinden. „Kijk op de site van vFas. Daar vind je vast wel iemand,” raadt hij me aan. „En overweeg toch nog een keer om het huis te verkopen. Dan kom je pas echt los van het verleden.” Ik beloof hem er over na te denken, hoewel ik nu al mijn antwoord weet.

Grijnst gemeen

„Wat staat er op de agenda voor het MT,” vraag ik om het over een andere boeg te gooien. „Weet ik niet. En dat gaat jou ook niet meer aan. Nu je de aandelen hebt verkocht zit je niet meer in het MT.” Slik. Dat is waar. Ik ben nu geen aandeelhouder meer en zit daarom ook niet meer in het MT. Dat is even wennen. Ik hield van die positie: ik deed precies hetzelfde werk als andere collega’s, maar had wel meer inspraak, omdat ik in deze vergadering mijn zegje mocht doen.

Bas, die net komt aanlopen heeft de laatste zinnen van ons gesprek op gevangen. Hij grijnst gemeen en houdt de deur voor me open. „Dag Anouk.” Met mijn neus in de lucht verlaat ik Caspers kantoor. Ik heb nog aardig wat op te ruimen. En ik hoef nu ook niet die saaie uiteenzetting over onze omzet, inkomsten en weet ik het niet allemaal uit te zitten.

Moed verzamelen

Uiteindelijk ben ik nu beter af. Ik besluit grote schoonmaak te houden. Voortvarend begin ik een ronde langs mijn boekenkast: „Doesn’t sprinkle joy”, murmel ik in mezelf en leg die boeken op een stapel. Daarna mijn bureau. Ik sorteer, maak stapeltjes en veeg papier de prullenbak in. Ik ben zo inspannend bezig dat ik geen idee heb hoe laat het is.

Ik schrik dan ook op als Casper opeens weer voor me staat. „Jij sprinkelt wel joy”, grijns ik terwijl ik zijn blik volg die over de stapels dwaalt. Hij glimlacht flauwtjes. „Mooi, mooi,” mompelt hij. „Wat is er,” vraag ik hem. Hij wriemelt met een boeddha-beeldje. „Casper?” Ik zie hem moed verzamelen en diep ademhalen. Hij went zijn blik af en zegt dan: „Het MT wil je een voorstel doen om te vertrekken…”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.