Nieuws/Vrouw
504007654
Vrouw

Toen Chantal (45) recent hoorde dat ze autisme heeft, viel alles op z'n plek

Het is vandaag Wereld Autisme Dag. Chantal Rijsbergen (45) weet pas sinds kort dat ze autistisch is. Ze leert er steeds beter mee omgaan. "Ik heb me altijd een buitenbeentje gevoeld. Maar aan autisme heb ik nooit gedacht."

"Het was niet iets wat bekend was toen ik opgroeide. Ik had weinig vriendinnen en zocht zelf ook geen contact, ik durfde niet en voelde me onzeker, onhandig en dom. Op de lagere school maakte ik een tijdje deel uit van het groepje populaire meiden, maar er gebeurde te veel tegelijk. Ik kon niet goed inschatten wat de bedoeling was in een groep.

Valkuil

In mijn eerste jaar op de middelbare school kwam er veel op me af. Ik kwam uit een dorp en ging op de fiets naar de stad, waar ik in een megagroot schoolgebouw terechtkwam met allemaal nieuwe mensen, een overweldigende omgeving, dagelijks anderhalf uur fietsen en dan nog huiswerk. Die overgang was voor mij te groot, ik haalde het eerste jaar niet. Uiteindelijk ging ik naar de mavo.

Bij spreekbeurten wist ik tot op de komma wat ik moest vertellen. Als er veel tegelijk gebeurde, dan maakte ik schema’s om te zorgen dat ik niets over het hoofd zou zien. In de praktijk kwam dat vaak neer op iets niet kunnen afmaken, omdat ik het overzicht kwijtraakte en meer tijd besteedde aan mijn planningen dan aan de uitvoering ervan. Dat is nog steeds een valkuil.

Rustmomenten

Ik voelde me buitengesloten, maar misschien interpreteerde ik het gewoon niet goed. Op de lagere school kreeg ik vervelende bijnamen, werd ik opgewacht of juist genegeerd. Op de middelbare school zorgde ik er bewust voor dat niemand écht dichtbij kon komen. Ik werkte het liefst alleen. In een groep had ik vaak het idee dat ik me als enige aan de afspraken hield.

Ik deed wat ik moest doen voor de lessen en probeerde ervoor te zorgen dat ik verder niet zo opviel. In pauzes ging ik meestal ergens zitten waar ik niet direct met anderen hoefde te praten of ik ging een stukje wandelen. Voor mij was dat niet direct wegkruipen, maar het zoeken naar rustmomenten. Thuis was ik meestal in mijn kamer. Ik tekende en las veel.

Zwemmen

Ik richtte me op waar ik wel goed in was: zwemmen. In het water kon ik letterlijk alles van me af laten glijden en hoefde ik niet te luisteren naar wat er om me heen gebeurde. Als ik wel met een groep was dan had ik meestal een leidende rol, zodat ik het gevoel had enigszins controle te hebben. Zo was ik de aanvoerder van het waterpoloteam.

Op mijn twintigste begon ik met yoga. Op die manier bouwde ik rustmomenten in binnen een wereld vol prikkels. Ik kreeg een administratieve baan op een school en ben mijn leven gaan leiden zoals ik dacht dat het hoorde: huisje, boompje, beestje.

Onderzoekstraject

Toen dat anders uitpakte, kwam ik bij een psycholoog terecht. Door mijn werk als docent en begeleider in het onderwijs was ik inmiddels bekend met autisme. Toch had ik daar bij mezelf nooit aan gedacht. Autisme komt voornamelijk voor bij mannen. Mijn psycholoog zag bij mij kenmerken van autisme.

Bijvoorbeeld de lijstjes die ik maak, dat ik graag twee dezelfde dingen koop en dat ik moeite heb om de emotie boosheid te herkennen. Hij stelde voor om me nader te laten onderzoeken. De GGZ startte een onderzoekstraject en binnen enkele maanden kwam de diagnose: Autisme Spectrum Stoornis (ASS).

Eigen foto

Eigen foto

Ondersteuning

Er was enerzijds opluchting, anderzijds verdriet. Je gaat ineens door een heftige periode waarin alles duidelijk wordt. Ik begreep nu waarom ik altijd zo moe was, soms echt even alleen moet zijn en waarom ik in grote groepen nooit een gesprek kan volgen. Je gaat nadenken over dingen die je anders had kunnen doen.

Ik zou misschien in mijn schooltijd meer ondersteuning hebben gekregen, zodat ik wel mijn havo-diploma kon halen en minder moest ploeteren om verder te komen. Maar ik heb nergens spijt van. Niet alles uit mijn leven is even leuk, maar ik heb ervan geleerd en het heeft me gevormd tot wie ik nu ben.

Kinderen

Ik zou toen veel sneller gedacht hebben: 'Dat kan ik niet vanwege mijn autisme'. Dan had ik niet al die opleidingen gevolgd. Ik zou mooie kansen hebben laten liggen en misschien mijn kinderen niet hebben gekregen, waar ik juist zo blij mee ben. Ook mijn directe omgeving reageerde direct goed, ze zeiden dat ik voor hen dezelfde persoon blijf. Een geruststelling!

Ik ben me nu veel meer bewust van de dingen die ik doe. Ik probeer mijn agenda beter te gebruiken, zodat ik niet alles plan op één dag. Over het algemeen kan ik goed in de 'grotemensenwereld' functioneren, als ik maar op tijd pauzes neem.

Grenzen

Ik kan me nu sneller ergens bij neerleggen omdat ik beter kan inschatten waardoor het komt. Ik gun het mezelf om 's avonds op de bank te blijven zitten, omdat ik moet bijkomen van de dag.

De dingen die ik kan en wil veranderen, pak ik aan, ook als het me meer moeite kost. Al weet ik nu dat er grenzen zijn. Hiervoor had ik het gevoel dat ik tekortschoot, nu besef ik dat ik mezelf enorm over mijn grenzen duwde, waardoor ik volledig vastliep.

Mijn ervaring en kennis deel ik met anderen. Zo geef ik yogales in mijn studio Upside Down Body & Mind in Leiden en volg ik een opleiding tot wandelcoach. Het geeft mij energie dat ik mensen kan helpen die ook vastliepen. Ik heb geleerd om mezelf te accepteren: ik ben goed zoals ik ben en maak er het beste van."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen? Bijvoorbeeld over het moment waarop ook bij jou alles op z'n plek viel?

Vertel het dan hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.