Vrouw/Verhalen achter het nieuws
507158663
Verhalen achter het nieuws

Gerie was slachtoffer van de nieuwjaarsbrand in Volendam

Het is 1 januari 2001 als er in café ’t Hemeltje in Volendam brand uitbreekt. 14 jongeren kwamen om het leven, 200 mensen raakten ernstig gewond. Gerie Smit (33) is één van die slachtoffers. „Ik lag drie weken in kunstmatig coma.”

„Ik dacht op dat moment echt dat ik doodging. Ik had nog nooit van mijn leven zoveel vuur gezien. Het was een gigantische steekvlam. Alles in het café was van hout en dan die uitgedroogde takken aan het plafond... En het was druk, zo vreselijk druk. We stonden letterlijk tegen elkaar aan, je kon geen kant op”, vertelde Gerie in 2016 al aan VROUW.

Verbrandingen

„Ik ben op de grond gedoken en heb mijn gezicht beschermd met mijn handen. Het gekke was dat ik de uren daarna volstrekt niet heb beseft hoe ernstig het allemaal was. Later bleek ik derde- en vierdegraadsverbrandingen op mijn rug, armen, hoofd en handen te hebben.

Zo erg dat op bepaalde plekken de zenuwen waren weggebrand; daarom had ik ook geen pijn. Ik zag wel dat de witte vellen letterlijk aan mijn handen hingen. Maar ik dacht: ’Ach, even naar het ziekenhuis, een verbandje eromheen en dat is dat’. Mijn rug voelde ik helemaal niet.”

Coma

14 jongeren kwamen om het leven, Gerie werd overgebracht naar een ziekenhuis. „Hulpverleners zagen in eerste instantie niet hoe ik eraan toe was en ook ík dacht dat het allemaal wel meeviel. Dat was echter niet het geval: uiteindelijk lag ik twee maanden in het ziekenhuis. Een deel daarvan in kunstmatige coma, heel gek om drie weken uit je leven te missen.”

Nu, achttien jaar later, speelt de brand nog steeds een rol in het leven van Gerie. „Ik geef lezingen en heb in 2010 ook een boek geschreven over de brand: Nieuwe handen. Ik merk dat als het einde van het jaar nadert, mijn inbox weer volstroomt met berichten van mensen die mijn boek hebben gelezen. Ik vind het ontzettend fijn dat ik met mijn verhaal - na al die jaren - nog steeds mensen kan helpen.”

Woede

„Wel heb ik het inmiddels een plek kunnen geven. Net na de ramp was ik ontzettend boos. Waarom moest mij dit overkomen? Waarom moest mijn avond op deze manier eindigen? En waarom hebben zoveel jongeren die avond niet overleefd? Ja, ik had heel veel woede in mijn lijf. Maar weet je wat het is? Je moet op een gegeven moment ook verder. Je kunt er niet in blijven hangen.”

„Dat was niet altijd even makkelijk aangezien veel mensen mij alleen nog maar zien als slachtoffer. Ze hebben medelijden met me en vinden het allemaal zó erg. Natuurlijk is het allemaal goed bedoeld en was het ook heel heftig, maar ik ben meer dan een brandwondenslachtoffer. Ik ben Gerie Smit, moeder, schrijfster, journalist. Ik wilde dat mensen ook dát zouden zien.”

„Maar dat is lastig, aangezien de brandwonden natuurlijk altijd zichtbaar zijn. Die littekens zullen mij én mijn omgeving de rest van mijn leven herinneren aan de brand. En dat terwijl er misschien mensen naast mij lopen die veel ergere dingen hebben meegemaakt. Die een moeder op jonge leeftijd zijn verloren of een ernstige ziekte hebben gehad... Iedereen heeft wel een kruisje achter zijn/haar naam, alleen dat zie je niet. Dat maakt het bij mij weleens lastig.”

Littekens

Gerie heeft littekens op haar rug, armen, hoofd en handen. Last van de littekens heeft ze echter niet meer. „Weet je wat het is? Ik leef inmiddels al net zo lang mét als zonder littekens. Ik weet inmiddels niet beter. Ik heb mijn leven achttien jaar geleden opnieuw opgepakt en leren leven met deze littekens. Ze horen bij mij.”

De Volendamse focust zich liever op haar grote passie: zeilen. „Mijn man en ik hebben een aantal jaren geleden een zeilboot gekocht en ik vind het fan-tas-tisch! Eerst zeilden we vooral hobbymatig, maar inmiddels werk ik voor Sea Ranger Service. Een organisatie die zich inzet voor een gezonde en schone zee.”

„Ik heb daarin echt mijn passie gevonden. Helemaal omdat we naast het schoonhouden van de zee ook werkloze jongeren opleiden tot Sea Ranger, een soort boswachters op zee. Het geeft mij zo’n goed gevoel om écht iets te kunnen betekenen. Eerst deed ik dat voor de Brandwondenstichting en nu voor de Sea Ranger.”

Oudjaarsavond

Desondanks kijkt Gerie uit naar oudjaarsavond. „Natuurlijk spookt het aan het einde van het jaar wel weer even door mijn hoofd, maar het is niet zo dat ik er nog last van heb of er nachten wakker van lig. Helemaal niet. Ik vier net als alle Nederlanders gewoon oud en nieuw. Met familie, oliebollen en champagne!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.