Vrouw/Opgebiecht
50842431
Opgebiecht

Opgebiecht

’Met een stalen gezicht zetten we mijn zoon met luizen af bij mijn vriendin’

„Ik schold inwendig. Dit kon toch niet waar zijn. Luizen!”

„Ik schold inwendig. Dit kon toch niet waar zijn. Luizen!”

In de rubriek ’Opgebiecht’ vertellen lezeressen anoniem hun geheimen. Deze keer een lezeres haar zoon met een kop vol met luizen achterliet bij een vriendin die haar uit de brand hielp.

„Ik schold inwendig. Dit kon toch niet waar zijn. Luizen!”

„Ik schold inwendig. Dit kon toch niet waar zijn. Luizen!”

Mijn tas met leuke jurkjes en lingerie stond al in de kofferbak. Ik moest alleen mijn zoontje nog van de naschoolse opvang halen en naar mijn vriendin brengen, waar hij zou logeren met Pasen. Nog even en mijn vriend en ik konden aan ons weekendje Antwerpen beginnen...

Druk

Wat hadden we dat verdiend. In het jaar dat we elkaar kenden, hadden we maar weinig tijd samen gehad. Vanwege zijn drukke baan, maar vooral vanwege mijn zoon. Zijn vader is uit beeld, en hoeveel ik ook van mijn vriend hield, mijn kind is mijn nummer één. En hij is er altijd. Mijn ouders wonen twee uur rijden bij ons vandaan, dus oppassen is zo’n gedoe dat dat nauwelijks voorkomt. Pas als de kleine ’s avonds in bed lag, hadden mijn vriend en ik eindelijk tijd voor elkaar. Daar klaagde hij regelmatig over – en terecht.

Telefoontje

Toen onze relatie erdoor begon te wankelen en ik mijn hart erover luchtte bij een vriendin, bood ze aan dat hij wel een weekend bij haar kon logeren. ‘Kunnen jullie er eens samen tussenuit.’ Zó lief, ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Mijn vriend sprong een gat in de lucht en regelde meteen een luxe hotel. Net toen we in de auto wilden stappen, ging mijn telefoon. De naschoolse opvang: ‘Zijn jullie al onderweg? Rijd dan even langs de apotheek voor luizen-shampoo, want we hebben er eentje bij je zoon gezien. Hij weet het nog niet, je mag het hem zelf vertellen.’

Dilemma

Ik schold inwendig. Dit kon toch niet waar zijn. Luizen! Als ik iets vervelend vind, zijn het wel die smerige beestjes. En wat een timing! Zo kon ik hem natuurlijk niet bij mijn vriendin afleveren. Zij heeft twee dochtertjes, die zouden zo besmet zijn. Ik hing op en vertelde mijn vriend dat ons weekend niet kon doorgaan. Voor de zoveelste keer moest ik iets afzeggen vanwege mijn zoon. Hij was niet blij, en dat is zacht uitgedrukt. Hij had vijfhonderd euro uitgegeven aan dat hotel. En wat hadden we eindeloos naar ons uitje uitgekeken... ‘We gaan toch,’ zei ik ineens verbeten.

Luizen

We hebben mijn zoon opgehaald en met een stalen gezicht bij mijn vriendin afgezet. Het weekend was heerlijk! Af en toe kwam er schuldgevoel opzetten, maar dat drukte ik dan snel weg. Ik wilde samen genieten, nu het kon. Ik moest toch ook mijn relatie redden? Toen ik mijn kind weer ophaalde, deed mijn vriendin beschaamd open. ‘Ik zeg het maar meteen: hij heeft luizen. Ik denk dat hij ze hier heeft opgelopen.’ Op zondagochtend had ze ze bij alle drie de kinderen ontdekt. Het heerste op de school van haar dochters. Ze was de hele dag in de weer geweest met shampoo en netenkammen. ‘Maar je moet het wel in de gaten houden,’ zei ze, ‘twee weken lang elke dag kammen. Sorry…’ Ik verzekerde haar dat ik het niet erg vond en bedankte haar voor het logeerpartijtje.

Eigen schuld..

Ik heb geen luis meer gevonden, maar ik kan niet zeggen hoe rot ik me voelde. Die meiden hadden nu ook luizen gekregen. Ik had hun paasfeest verpest. Ik had mijn lieve vriendin belazerd. En wat was ik een slechte moeder geweest, door mijn plezier boven het welzijn van mijn zoon te stellen. Ik kon mijn vriendin de waarheid onmogelijk nog vertellen, ik schaamde me dood. Als ik eraan denk krijg ik weer buikpijn. Mijn relatie heeft het overigens niet gered… Dat zie ik dan maar als mijn straf.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.