Vrouw/Columns & Opinie
510052995
Columns & Opinie

Feuilleton - De Vechtscheiding

Deel 7: ’Fijne avond, ik ga lekker de liefde bedrijven’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze lijken het perfecte plaatje te leven, maar dan slaat het noodlot toe en staan Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar. Elke week delen ze hun verhaal vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Het tuinhuis. Bas wil in het tuinhuis gaan wonen. Waarom? Alles in mij verzet zich tegen dit plan. Mijn man hoort naast mij in bed, op de bank en aan de eettafel. Mijn man hoort niet in de tuin. Het gaat me allemaal te snel. Het ene moment proosten we nog op onze liefde, het volgende moment wil hij scheiden en in het tuinhuis wonen.

Nare geschiedenis

Aan de andere kant is het misschien niet zo’n gek idee. Hij blijft in de buurt, zodat er voor de buitenwereld niets aan de hand lijkt. En hij is in ieder geval niet bij haar. „Oké,” stem ik toe. „Op twee voorwaarden: ten eerste vertellen we samen aan de kinderen dat je even naar het tuinhuisje gaat...” Ik zie dat Bas iets wil zeggen, maar ik hef mijn hand op en vervolg: „En ten tweede wil ik niet dat zij in het tuinhuis komt.”

Bas staart voor zich uit: „En als ik dat niet wil? Ik wil door.” „Dan ga ik het je heel moeilijk maken.” Ik kijk hem vriendelijk, maar beslist aan. Bas zwijgt en mijdt mijn blik. „Ik wil dóór,” herhaalt hij nog een keer koppig. „Heus Bas, als je mijn wensen nu niet met een beetje respect behandelt, wordt het een hele lange en nare geschiedenis. En daar wordt niemand blij van.” Ik sta op van tafel en terwijl ik de deur uitnodigend voor hem openhoud, zeg ik: „We eten om zeven uur”.

Ik hou me goed tot hij uit beeld is. Dan stort ik me hongerig op de vier roombotercroissants. Ik prop ze met ongekende snelheid naar binnen. De kruimels vliegen in het rond, terwijl ik ze steeds sneller naar binnen werk. Hap slik weg, nog meer, nog meer. Daarna laat ik me huilend voorover vallen op de tafel.

Gesnurk

„Mam, waarom brengt papa spullen naar het tuinhuisje?” Verstoord kijk ik op van mijn iPad en kijk naar buiten. Daar loopt Bas met een tas met spullen onder zijn arm. Hij blijft stilstaan om een babbeltje met de buurvrouw te maken. „Ik heb last van zijn gesnurk,” antwoord ik Lente. „O, ben je daarom niet in het hotel gebleven?” „Wat? O dat ja, inderdaad. Ik ben eerder teruggekomen omdat ik niet tegen zijn gesnurk kon,” verklaar ik mijn eerdere terugkomst uit het hotel.

„Hé, ouwe snurker,” begroet Storm zijn vader als hij weer binnenkomt. „Ouwe snurker?” herhaalt Bas. „Ja, je moet van mama in het tuinhuis slapen omdat je snurkt.” Bas lacht schaapachtig met de tweeling mee.

„Dit ga ik niet lang volhouden,” snauwt hij als Lente en Storm naar hun kamer zijn om huiswerk te maken. „Je hebt het beloofd,” sis ik terug. „Kan best, maar ze voelen het tóch wel. En daarbij hebben ze recht op de waarheid. We hebben allemaal recht op de waarheid. Dan kunnen we verdergaan met ons leven.”

„Nee,” zeg ik fel: „we wachten tot ík er klaar voor ben.” En jij je verstand weer terug hebt, denk ik erachteraan. „Dat zullen we nog weleens zien,” bromt Bas. „Fijne avond, ik ga lekker de liefde bedrijven.” En hij beent de kamer uit.

Geen oog dicht

Ik doe die nacht geen oog dicht. Nadat ik onze ruzie van die avond tot vervelens toe heb uitgekauwd, bedenk ik hoe ik weer meer controle over de situatie kan krijgen. Allerlei scenario’s spoken door mijn hoofd, tot ik een briljante ingeving krijg: er moet een camera in het tuinhuis komen.

Ik meld me de volgende ochtend ziek. Zodra de kinderen naar school zijn en Bas naar het werk is vertrokken, stap ik op de fiets naar het winkelcentrum. Daar koop ik twee camera’s. Het installeren is eenvoudig. Alleen het bedenken van een logische plek kost wat tijd. Uiteindelijk verstop ik er een in de wand en de andere tussen de boeken – die staan er toch maar voor de show. Een paar keer testen en klaar. Dit geeft zoveel rust, nu kan ik zelf zien of hij zich aan zijn woord houdt en die stomme slet hier niet komt.

Beelden

De eerste paar dagen gebeurt er weinig opzienbarends. Bas slaapt, leest, sport en kijkt tv. Even denk ik dat ik de camera’s voor niets heb geïnstalleerd. Tot die druilerige zondag. Na een rondje hardlopen en mijn gebruikelijke yogaoefeningen, lig ik op bed. Ik heb de krant al uit en klik verveeld op de iPad.

Als het gebruikelijke social mediarondje geen vertier brengt, klik ik weer op de camera. Bas ligt ook op bed. Hij belt. Zijn ontblote torso steekt deels boven het dekbed uit. Jammer genoeg heb ik geen microfoons geplaatst. Ik zie dat hij lacht en dan de telefoon naast zich neerlegt. Nieuwsgierig zoom ik in. Alsof hij dat voelt, gooit hij plots het dekbed van zich af. Hij gaat op zijn knieën zitten, gooit zijn hoofd in zijn nek en gunt mij daarmee beelden waar ik nog heel veel plezier van ga hebben...

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.