Vrouw/Columns & Opinie
512505287
Columns & Opinie

'Ik zie zijn blauwe ogen als ik in de spiegel kijk'

Daphne Deckers

Daphne Deckers

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze week schrijft ze over haar vader die vorige maand overleed.

Daphne Deckers

Daphne Deckers

In het zuiden zijn de carnavalsdagen weer begonnen, maar mijn vader is er niet meer bij. Het is nu bijna een maand geleden dat hij overleed, maar ik ben nog steeds niet aan het idee gewend. Zo lang als ik leef, was hij er. En nu opeens niet meer.

Geen morgen meer

Het is best wonderlijk hoe je er vanuit gaat dat je ouders er 'gewoon' zullen zijn. Dat je denkt: 'Ik ga volgend weekend wel even langs, want ik heb het nu zo druk' en 'Ik bel papa morgen wel even terug, want ik moet nog zoveel doen.' En dan opeens word je met je neus op de feiten gedrukt: dat er soms geen morgen meer is, en dat je je dan niet eens meer kunt herinneren waar je het nu precies zo druk mee had.

Gelukkig zijn er geen dingen blijven liggen die ik nog had willen zeggen, maar als kind blijf je toch achter met het gevoel dat je nog zoveel méér had gewild: meer tijd, meer jaren, meer samen. Meer papa. Maar ik zie zijn blauwe ogen als ik in de spiegel kijk; ik heb zijn blonde haar en ook zijn grote oren. Bij de meeste mensen zitten de oorlelletjes vast aan het gezicht, maar die van ons zijn groot en dik, en hangen helemaal los in de wind te wapperen.

Boeddha-oren

Ik was daar nooit zo van gecharmeerd, maar toen ik als model in Tokio ging werken, zei daar bijna iedere dag wel iemand: "O, jij hebt Boeddha-oren, met van die losse lellen - dat betekent een lang en gelukkig leven!" Toen ik terugkwam uit Japan en dit aan mijn vader vertelde, moest hij lachen. "Ik heb behalve die oren óók een Boeddha-buik", zei hij, "telt dat dan dubbel?"

Hij heeft zeker een gelukkig leven gehad, maar het had veel langer mogen duren. De laatste jaren waren helaas niet makkelijk. Hij leed aan vasculaire dementie, een diagnose die hij nooit heeft willen accepteren - iets wat ik maar al te goed begrijp. Het is een lijden zonder eind, een ziekte zonder genezing, en je zoekt toch een vorm van hoop om je aan vast te kunnen houden.

Gooj reis

Mijn vader hield van carnaval vieren - zo heeft hij 53 jaar geleden ook mijn moeder leren kennen - en van dansen en tuinieren. Hij genoot van boeken en muziek, van de dikke zaterdagkrant en van het wielrennen. Hij keek graag naar schaatsen en ging vaak op reis - en opeens lukte dat allemaal niet meer.

Zijn scherpe geest en zijn gezondheid, zijn vrolijke pretoogjes en zijn joie de vivre - mijn moeder, mijn broer en ik zagen het allemaal langzaam verdwijnen in de nevel van zijn dementie. De laatste keer dat ik hem zag, was voor mijn vakantie naar Amerika. "Dag meid", zei hij, toen ik nog één keer met een kushandje naar hem omkeek, "gooj reis."

De afgelopen weken heb ik mezelf getroost met het idee dat hij is bevrijd. Ik hoop dat hij een mooi stukje natuur heeft gevonden waar hij weer heerlijk aan de slag kan. Waar hij weer kan lachen en lopen, snoeien en bloeien - totdat we elkaar weer zien. Dag pap. Gooj reis.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.