Nieuws/Vrouw
517082039
Vrouw

Festivals... Onze Marijke (59) is fan!

Toen VROUW-collega Marijke Lemmers (59) haar man eindelijk had overgehaald om naar Lowlands te gaan, sliepen ze in een B&B in de buurt. Het was een compromis, maar eigenlijk vond ze het een beetje suf. Liever wilde ze de volledige festivalervaring, mét tent. Deze 55-plusser ging er opnieuw voor!

Ik ben een laatbloeier. Vroeger een verlegen muurbloempje, nu iemand die het niet schuwt om voor een zaal met duizend mensen een liedje te zingen. Dat vind ik de zegening van het ouder worden: je hebt alle fouten en blunders in je leven al een keer begaan.

Schaamte voorbij

Tientallen keren in mijn leven had ik gewild dat de grond zich zou openen en ik erin kon verdwijnen. Maar ik ben er een grote meid van geworden en de schaamte voorbij. Ik maak me niet meer (of veel minder) druk om wat mensen wel niet zullen denken. Heerlijk!

Dus al die mensen die zeggen: "55+ en dan nog tussen de jonkies naar een festival gaan en zelfs nog op de festivalcamping blijven slapen… dat moet je niet meer willen." Boeie! Ik wilde het wel!

Herinneringen

Juist jezelf er helemaal in onderdompelen: dansen tot je neervalt en dan strompelen naar de camping om voor dood op je luchtbed te storten. En dan de volgende dag een beetje uitbrakken en weer door! Daar ging ik voor.

Ik had het al een keer gedaan: op een van de eerste meerdaagse festivals, Torhout/Werchter in België, en koesterde er nog warme herinneringen aan. Hoe zou ik dat nu - 35 jaar en 10 kilo later - vinden? Dat wilde ik dolgraag uitzoeken. Op Lowlands.

Geen feestje

Manlief dacht er anders over. "Drie, vier dagen met die dreunende muziek, tussen al die mensen? Dat houd ik nooit vol!” Hij is ruim twee jaar jonger en houdt ook best van een bandje kijken, maar is niet zo van de drukte. Het werd een compromis: we gingen twee dagen en zouden overnachten in een B&B in de buurt. Mooie boerderij, indrukwekkend ontbijt, uitzicht op de weilanden… Hij was om.

Het werden twee leuke dagen. Goede bands gezien, ontzettend veel gelopen van podium naar podium, en heel veel water gedronken omdat het gruwelijk heet was en we ’s avonds nog een behoorlijke (onverlichte) afstand moesten fietsen naar onze B&B.

Hachelijk

Hoe moesten we in hemelsnaam onze weg in het pikkedonker terugvinden? Het werd best een hachelijke tocht. Totaal niet in een festivalvibe en dolblij dat we er waren, lieten we ons in het boerderijdons vallen.

De volgende dag, nadat we de auto mijlenver weg hadden geparkeerd en weer de festivalpoort doorliepen, bekroop me hetzelfde gevoel als wanneer ik te laat en broodnuchter op een feestje kom dat al een tijdje bezig is: iedereen heeft het leuk en jij staat erbij en kijkt ernaar. Dit ging ik niet meer zo doen.

Beginnersfouten

Het volgende jaar vond ik een andere partner in (festival)crime, mijn iets jongere vriendin M. En ik vond een iets kleiner/charmanter festival: Down The Rabbit Hole. We gingen drie dagen én kamperen… yeah! Eindelijk het echte werk.

Met nul festivalkampeer-ervaring en dus super onhandig bepakt en bezakt, sleurden we heftig zwetend en puffend onze tent en attributen door de dikke, vette klei van de parkeerwei. Waarom hadden we niet zo’n handig bolderkarretje geregeld, zoals al die mensen die ons lachend passeerden met hun kratten bier en koelboxen vol wijn?

Oud

En waarom had iedereen een grote plek met partytent in het midden en stonden wij zo krap dat we bijna per ongeluk onze tentharingen in het luchtbed van de buren prikten? We voelden ons opeens geen hippe vrouwen van de wereld meer, maar heel stom en klunzig en oud.

En vooral vies en plakkerig. Maar we lieten ons niet kennen. Dit waren beginnersfouten, het had niets met onze leeftijd of ons blond zijn te maken. Volgend jaar zouden we het allemaal anders en slimmer doen. Maar nu, op naar de festivalpoort en de muntverkoop.

Tent

We hadden de tijd van ons leven. Genoten van de muziek, van heerlijke cocktails, lekker foodtruckvoer, van tussendoor een koele duik in het meer, en dansten tot in de vroege uurtjes op onze blote voetjes op een van de romantische veldjes.

De opstart-ellende was allang weer van onze harde schijf gewist. Blij, voldaan en lichtelijk aangeschoten zwalkten we richting de camping, naar onze tent. Maar waar stond die ook alweer? Het had er overdag heel anders uit gezien.

Scheerlijnen

En waarom had iedereen, net als wij, ineens een Fresh & Black pop-up tent? Waren die in de aanbieding of zo? En waarom vielen onze telefoons uit, net nu we het lampje zo hard nodig hadden?

Struikelend over de scheerlijnen en onze tenen openhalend aan de tentharingen, vonden we eindelijk, na lang zoeken, ons knusse koepeltje. Met veel moeite wurmden we ons erin en vielen als een blok in slaap.

Afterparty

Althans ik. Vriendin M belandde zelfs met oordoppen in en slaapmasker op niet in dromenland. En toen eenmaal de festivalklanken verstomden, begon er een afterparty naast onze tent, met heel veel irritant krakende chipszakken. Intussen droomde ik mijn oude Woodstock-droom: Let the sunshine, let the sunshine in

Nou, die scheen onbarmhartig en in alle vroegte. Daar was zelfs onze fijne tent niet tegen opgewassen. Dit keer was het mijn vriendin die nog in coma lag. Charmant en geruisloos probeerde ik naar buiten te kruipen. Niet helemaal gelukt, zag ik aan de lachende gezichten van onze buren.

Wasbeer

"Goedemorgen!" Toen ik in de spiegel bij de wc's keek, snapte ik hun besmuikte gegrinnik beter. Wie was die wasbeer die terugkeek? De mascara maakte haar belofte van water- en smudge proof niet bepaald waar. Daar stond ik dan in zo’n douchebarak, omringd door de schaamteloze naaktheid van gelijkgezinde festivalvrouwen. Echter dan dit werd de festivalbeleving niet.

Er lag nog zo’n prachtige dag voor me. Vriendin M. weigerde wakker te worden, maar ik kon nog net op tijd een matje bemachtigen bij de yogaklas in de muziekkoepel op het veld. De meesten deden het niet voor het eerst, zag ik al. Iedereen keek er super zen bij, terwijl ze zich lenig dubbelklapten.

Groentje

Ook hier was ik een groentje, maar ik voelde me erna als herboren. En het werd nog beter toen ik daarna met een heerlijk foodtruckontbijt op schoot aanschoof bij de betoverende pianoklanken van Joep Beving. Ik appte vriendin M.: Word nou toch wakker, dit is zo mooi! Ik voelde me intens gelukkig en moest het delen.

De rest van het weekend verdween mijn hippie-grijns niet meer. Zelfs niet toen het tijdens het inpakken van onze tent keihard begon te regenen en we al onze zooi kletsnat door de zompige klei naar de auto moesten sleuren.

Het jaar erop ging vriendin M niet meer mee, maar mijn man - en dit keer ook zelfs mijn kinderen - wel. Het werd een onvergetelijk leuk familieweekend. Volgend jaar gaan we gewoon weer!

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer acht zaterdagen bij 'De Telegraaf' zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.