Nieuws/Vrouw
520174157
Vrouw

Gestalkt door mijn ex: Ik volg je overal

Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB

Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB

Jarenlang in angst leven en achterom kijken, omdat je gestalkt wordt door je ex. Voor deze lezeres is het geen nachtmerrie, maar de realiteit. Anoniem doet zij haar verhaal in een lezerscolumn.

Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB

Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB

Ik heb heel lang gewacht om hiermee naar buiten te treden. Want ergens diep vanbinnen, zelfs na ruim 15 jaar, is er de angst dat het weer opnieuw begint. De dreiging. Het stalken. De nachtmerries. Toch kies ik er nu voor het op te schrijven. Want ik ben niet de enige vrouw die dit heeft meegemaakt. Misschien zit jij er zelfs nog middenin. Laat dit verhaal je dan inspireren de angst te vervangen voor moed.

Ongeloof

Natuurlijk wist ik al jaren dat het niet goed zat. Mijn stemmetje vertelde me meermalen dat hij niet goed voor me was. Ik bedacht echt wel dat zijn explosieve karakter niet normaal en buitensporig was. De downs waren diep, maar de ups waren ook hoog. Een destructieve relatie, zo zou ik het nu omschrijven.

Hij had de gave me kleiner dan klein te maken. Maar laten we eerlijk zijn, ik liet het ook toe. Er kwam een moment dat zijn boosheid op alles en iedereen zich tegen mij keerde. Zijn buien werden talrijker, mede dankzij excessief alcoholgebruik. Toen was daar die avond. Ik had het lef hem te bellen terwijl hij dronken achter het stuur zat. Terwijl we aan de telefoon spraken, kreeg hij een aanrijding.

Niet lang daarna kwam hij thuis. Woest. Het was mijn schuld dat hij een aanrijding had. Ik had hem niet mogen bellen. Wat volgde was een klap en nog één. Hij was buiten zinnen. Ik zag alle hoeken van de kamer en vreesde dat hij me zou vermoorden. Die avond wist ik uiteindelijk precies goed te handelen om mijn leven veilig te stellen. Ik wist te ontsnappen naar veiligheid. Achteraf heeft me dat veel zelfvertrouwen gegeven. Dat ik wist te handelen terwijl mijn leven bedreigd werd. Toch was het niet genoeg om hem die avond te verlaten.

Hij zou me nooit laten gaan

Ik verkeerde in shock. Er was schaamte. Er was ongeloof. Ik kon maar niet geloven dat dit mij gebeurd was, terwijl de pijn in mijn lijf me daaraan toch steeds herinnerde. En ik wilde al helemaal niet het huwelijksfeest en bijbehorend lang weekend van mijn ouders verpesten. Dus ik ging terug. Vanaf dat moment wist ik wel dat hij me nooit zomaar zou laten gaan. Ik had moed nodig. Veel meer moed. En een plan.

In de maanden die volgden kocht ik een ticket naar India. Ik zou op vakantie gaan naar een vriendin. De dagen voor mijn vertrek smokkelde ik met bonkend hart mijn hoognodige spullen het huis uit. Wat was ik bang dat hij zou ontdekken dat de kledingkast al halfleeg was! De dag van mijn vertrek postte ik een brief aan hem, waarin te lezen stond dat ik niet meer terugkwam. Hij zou deze brief pas ontvangen als ik al veilig ver weg was. Veilig voor zijn eerste woedeaanval.

Dreigen met zelfmoord

Ik had geen telefoon- of adresgegevens van mijn vriendin achtergelaten. Dus toen hij na ongeveer een uur na mijn aankomst in India al aan de telefoon hing (inderdaad: woedend), wist ik dat me een zware tijd te wachten stond. Hij zou me overal vinden. Eenmaal terug uit India was hij nog in zijn lieve rol. Ondanks zijn zelfmoorddreiging hield ik stand. Mijn eigenwaarde was terug en mijn gevoel van vrijheid wilde ik nooit meer kwijt. Toen hij eenmaal begreep dat ik écht niet terugkwam, kon het feest beginnen. Ik moest niet sterk zijn, ik leerde beresterk te zijn. Wat volgde was jarenlange dreiging. Ik woonde inmiddels alleen.

Het begon op mijn werk; het terroriseren van mijn leven. 30 keer bellen achter elkaar. Ik houd van je, ik haat je, ik maak je kapot, ik houd van je, kom terug, je gaat dood, ik ben veranderd, ik haat je, ik volg je overal. Zoiets. Hij wachtte me op bij mijn werk en volgde me dan om mijn adres te weten te komen. Ik moest altijd in mijn spiegel kijken. Altijd op mijn hoede zijn.

Ik ben een keer midden op de weg met de auto gestopt, heb zijn deur opengerukt en geroepen dat hij 'op kon rotten'. Dat deed hij ook. Maar de dag erna was hij er weer. Hij kwam toch te weten waar ik woonde. En dus moest ik ook daar op mijn hoede zijn. Altijd was er die angst. Soms liet hij weten dat hij geweest was door iets op mijn balkon achter te laten. Briefjes met wisselende boodschappen en bedreigingen in mijn brievenbus. Telefoontjes. Betalingen doen uit mijn naam. Ik deed de eerste aangifte voor stalking. Zonder resultaat.

Strijdlustig

Na een paar maanden was ik het bang zijn zat. Ik werd boos. Boos op de man die mijn leven verwoestte en mij slecht wilde doen, terwijl ik een goed mens ben. Ik werd er strijdlustig van. Mijn schouders gingen naar achteren, mijn kin naar voren, mijn vuisten gebald. Wat nou: wil je me iets aandoen of verdien ik het niet om te leven? Kom maar op, ik sla je verrot. Ik ben klaar voor je en ik laat niet meer met me sollen!

Dat gevoel hield ik een tijd vast. Maar de angst bleef natuurlijk ook. Iemand belde me nog eens met een waarschuwing dat hij me wilde vermoorden. Ik voelde ook altijd de dreiging. En op een nacht gooide hij mijn ramen in. Toen wist ik zeker: in dit huis komt het niet meer goed. Ik heb opnieuw aangifte gedaan, maar het heeft nooit iets opgeleverd wat hem bij me weg hield.

Borderline

Uiteindelijk kwam ik uit op hem negeren. Zijn obsessieve gedrag werd daarna minder. Maar zeker ook omdat ik nog een paar keer heel boos ben geworden en hem helemaal verrot gescholden heb. Hij deinsde daarna terug. Uiteindelijk heeft hij me zo'n 2 jaar nadat we uit elkaar waren, lastiggevallen. Maar ook daarna heeft hij me nog lang indirect laten weten dat hij nog boos op me is. Soms nog een berichtje of sms. Ik weet dat hij het is. Ik ben niet gek!

Het duurde jaren tot mijn dromen over dreiging en achtervolging stopten. Desondanks kwam ik ook al jaren terug tot vergeving. Ik denk eigenlijk dat hij borderline heeft. Iets waardoor ik heel veel zaken kan plaatsen. Het maakt dat ik kan zeggen: eigenlijk kan hij er niets aan doen dat hij zo is. Ik hoop dan ook dat hij een gelukkig en goed leven leidt. Ik gun hem het allerbeste, zelfs als hij mij dat niet gunt. Ik kan hem zelfs dankbaar zijn voor deze heftige ervaring in mijn leven. Ik ben sterker dan sterk geworden.

Er is altijd een uitweg

Ik treed hier nu mee naar buiten, omdat ik hoop dat mijn verhaal anderen kan inspireren. Ik ben niet de enige die dit overkomen is. Er zijn meerdere vrouwen die gevangen zijn in een heftige relatie en geen uitweg zien.

Ik denk dat er altijd een uitweg is. Ook al is die weg loodzwaar en doodeng. Jezelf laten mishandelen of bedreigen kan nooit de gezonde weg voor jouw geluk zijn. Kom op voor jezelf! Zoek hulp als je het zelf niet kunt. Het is niet nodig je te schamen. En vooral: luister naar je stemmetje.

Jij op VROUW.nl

Heb jij een verhaal dat gehoord moet worden? Dat anderen moeten lezen? En wil je die op VROUW.nl publiceren?

Laat je verhaal dan hier achter

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.