Vrouw/Mama
535953127
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 22: ’Voor het eerst mag ik mijn kindje zien’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je maandelijks mee in haar leven als toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week Deel 22: de echo.

Afscheid

Vandaag is de grote dag. Ruim 3 weken na mijn positieve zwangerschapstest is de dag aangebroken dat ik voor het eerst mijn kindje mag gaan zien. Althans, dat hoop ik maar. Het is zo ongelooflijk spannend geweest, de weken naar dit moment toe. De onzekerheid of alles wel goed gaat vanbinnen en of het hartje wel zal kloppen, is gekmakend. Maar gelukkig gaat tijd altijd voorbij en zal ik hoogstwaarschijnlijk voor het laatst in de kliniek komen en volgt er dus een afscheid.

Hoe bedank je iemand die je het mooiste heeft bezorgd wat je wensen kon? Ik vond niet dat ik met lege handen kon aankomen, maar een bos bloemen was te groot. Want stel je voor dat het wel mis is, dan wil ik de bloemen niet meer geven, maar wegstoppen kan ook niet.

Dus koop ik een doos welbekende bedank-chocolaatjes en schrijf ik een kaart met een iets aangepast gedichtje dat ik ooit voorbij heb zien komen op internet: ’Sometimes when making something so precious, beautiful and unique, it takes extra helping hearts’. Want zo is het, door heel veel helpende harten en lieve mensen is deze droom tenslotte uitgekomen.

Echo

Ik word vanuit de wachtruimte de echokamer ingeroepen en trek met het volste gemak mijn broek uit en ga voor een van de laatste keren met mijn benen in de beugels liggen. Waar ik dit een jaar geleden nog met een beetje schaamte deed, is het nu de normaalste zaak van de wereld. Het hoort erbij. Ik kijk even mijn moeder aan en zucht diep, wat is het spannend.

Langzaam gaat het echoapparaat op zoek en ineens zie ik het op het scherm, een piep piep piepklein mini-mensje. Nog niets herkenbaars, geen kop en geen staart te herkennen, maar het is wel mijn mini-mensje. Laat het hartje alsjeblieft kloppen. Laat er leven te zien zijn. En ja hoor, daar is het. Een supersnelle flikkering op het scherm, mijn kindje leeft. Ik schiet vol terwijl ik naar het scherm met dat kleine flikkerende bolletje kijk en kan het gewoon bijna niet geloven. De arts geeft mij twee echofoto’s mee voor het plakboek en ik kan niet stoppen met ernaar kijken.

Dankbaar

Het afscheid is wat ongemakkelijk. Het liefst had ik de arts een grote knuffel en een hand willen geven, maar vanwege covid* staan we op afstand van elkaar en geef ik haar de chocolaatjes en de kaart en zeg: „nou bedankt hè” en „wellicht tot over een paar jaar, mocht ik nog voor een tweede willen gaan”. Ik ben de kliniek zo dankbaar en hoop dat dat voldoende is overgekomen.

Als kers op de zwanger-taart gaan mijn moeder en ik even shoppen bij een grote babywinkel die naast de kliniek ligt. Ik vraag me af of dat toeval is of dat ze aan heel handige marketingstrategie hebben gedaan. Wat maakt het mij ook uit, ik heb een fantastisch eerste pakje gekocht voor mijn mini-mensje.

*Deze blog is geschreven voor de nieuwe coronamaatregelen die op zaterdag 25 september zijn ingegaan.

Isabelle schreef ook het boek BAM! Moeder worden doe je zo maar niet! over het traject van een BAM-moeder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.