Vrouw/Seks & Relaties
537288138
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 158: ’Zonder dat ik het zelf echt wil, zit Sara plotseling op mijn schoot’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (17). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Een goed begin is het halve werk. Dus begin ik het nieuwe jaar met een bezoekje aan Sara om haar te zeggen dat ik haar buiten werktijd niet meer mag zien. Of beter: niet meer wil zien.

In sportkleding, zodat Anouk denkt dat ik naar de sportschool ben, zit ik zaterdagmiddag bij Sara op de bank. „Anouk was behoorlijk overstuur van de vechtpartij”, begin ik. „Ze begon zelf.” „Ja, dat spijt haar ook.” „Natuurlijk. Ik was aan de winnende hand”, pocht Sara. „Zeker”, glimlach ik. „Ik wilde het even hebben over de dingen die jij riep tijdens de vechtpartij.” „We riepen allebei dingen.” Sara staat op van haar stoel en komt naast me zitten. „Dat doet er niet toe. Over alles wat jij roept of zegt moet ik verantwoording afleggen”, leg ik uit. „En daarom is het beter als ik hier niet meer naar toe kom.” Ik draai me naar haar toe en kijk in haar blauwe ogen. En dan gebeurt het. Zonder dat ik het zelf echt wil, zit Sara plotseling op mijn schoot. Haar heerlijke grote borsten onder mijn neus. Ik weet niet hoe snel ik ze in mijn mond moet nemen. „Schoft…” mompelt Sara in mijn haar. „Slet”, antwoord ik. Ik duw haar van mijn schoot af. Soepel glijdt ze op haar knieën en doet wat vrouwen doen als ze voor een man knielen. Ik hou haar hoofd met twee handen vast en neem het ritme van haar over.

Krijsen

„Heb ik je overgehaald?” vraagt ze even later. Ze leunt met haar hoofd op mijn knieën en kijkt ze stralend aan. „Je komt toch gewoon volgende week weer in je sportkleding?” Het liefst had ik ’ja’ gezegd, maar ik moet streng zijn. Ook voor mezelf. Dus schud ik mijn hoofd. „Nee. Dit was de laatste keer.” Sara springt overeind en trekt mij aan mijn haren van de bank. Krijsend duwt ze mij naar de voordeur terwijl ze de meest gruwelijke dingen belooft. Met een knal valt de deur achter me dicht en dat is voorlopig het laatste wat ik van Sara hoor. Op het werk ontwijkt ze me en even denk ik dat daarmee de kous af is.

Vergadering

Helaas. Tijdens die vergadering krijg ik al het gevoel dat er iets aan de hand is. Ik hoor gesmoord gelach en opgewonden gepraat op de gang. Het is me ook wel duidelijk dat de consternatie waarschijnlijk om iets online gaat. Een collega die tijdens de vergadering verveeld op zijn mobiel scrolt zie ik namelijk verschrikt opkijken. Hij blikt nerveus van Anouk naar mij. Ik krijg er een ongemakkelijk gevoel van. Hier gaat iets niet goed. Ik zit de vergadering zelf voor dus kan helaas niet zelf op mijn mobiel kijken. Zodra het kan rond ik het overleg af en haast me naar mijn kantoor.

En ja, daar zie ik waar het gedoe om te doen is: de naaktfoto van Anouk staat op ons intranet! De foto die ze mij stuurde toen we onverwachts een nacht apart sliepen. Net na de vakantie. Anouk ziet er prachtig uit: bruin en stralend. Maar wel naakt. Sara heeft die foto op een onbewaakt moment van mijn telefoon naar de hare gestuurd. Ze beweerde dat ze hem had verwijderd. Blijkbaar niet grondig genoeg, want nu staat de foto online.

Anoniem

Ik vervloek Sara en degene die heeft bedacht dat medewerkers anoniem op intranet mogen posten. De afzender van een post is niet te achterhalen, behalve in zeer extreme noodgevallen. Ik zal zo met Kasper overleggen of dit zo’n geval is, maar eerst moet ik ervoor zorgen dat de ongelukkige foto van het net wordt gehaald. „Heb je zitten slapen”, blaf ik door de telefoon naar webmaster. „Hoezo”, vraagt hij arrogant. „Hoezo?”, blaas ik verder „Er staat een naaktfoto op. Dat is verboden!”

„Luister”, begint de webmaster, „ik ben niet degene die het intranet monitort. Dat heb je niet bij mij belegd. Als je wilt dat ik dat doe, moeten we daar eerst goed over praten.” Ik bind in. Het gaat er nu niet om dat ik gelijk krijg. Het belangrijkste is dat de foto van de site wordt gehaald voor dat Anouk hem ziet. „Daar kunnen we het een keer over hebben”, zeg ik en stuk vriendelijker: „maar zou je voor nu de foto eraf kunnen halen.” „Is dat conform onze richtlijnen?” „Ja, dat is conform de richtlijnen.” De jongen hangt sputterend op. Ik ververs mijn site een paar keer tot de foto is verdwenen. Opgelucht haal ik adem. „Net op tijd”, zeg ik tegen mijn scherm „Net op tijd?”, hoor ik de stem van Anouk. Geschrokken kijk ik op. „Wat bedoel je?” Ze kijkt me indringend aan. Het heeft geen zin om te liegen. Ze heeft de foto gezien.

Ze werpt mij een laatdunkende blik toe, draait zich om, recht haar schouders en verlaat met opgeheven hoofd het kantoor. Terecht. Nogmaals: het is een prachtige foto.

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.