Vrouw/Mama
538924590
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 16: ’Ik heb een groot geheim waar ik heel trots op ben’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks (binnenkort maandelijks) mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: ’Een groot geheim waar ik heel trots op ben’.

Weer terug van weggeweest. Wat heb ik jullie gemist en wat vind ik het fijn om je een update te kunnen geven van afgelopen maand. In mijn laatste blog vertelde ik jullie dat ik op tweede paasdag mijn achtste inseminatie heb gehad en dat de wachtweken vanaf dat moment weer waren aangebroken.

Het fijne van de wachtweken bij poging 8 is dat ik het in de twee weken na mijn inseminatie heel erg druk heb gehad. Op deze manier ben je niet continu bezig met de ’zal ik misschien zwanger zijn’-gedachten. Vaak gaat de eerste wachtweek als een speer voorbij, maar verloopt de tweede week ontzettend traag. Nu was het drie keer knipperen en mocht ik alweer bijna een zwangerschapstest doen.

Bloedverlies

Hoe vaak ik nu ook al met dit bijltje heb gehakt, het blijft spannend. Ik had deze poging een ontzettend goed gevoel. Het zou zo maar eens raak kunnen zijn. Echter, de vrijdag (4 dagen) voor mijn officiële testdatum kreeg ik last van wat bloedverlies. Dit kan twee dingen betekenen, of ik heb een innestelingsbloeding en is het dus goed nieuws, of het is de aankondiging van een komende menstruatie.

Ondanks dat je de hoop dan niet wilt verliezen en je vast blijft houden aan die kleine kans dat het positief is, weet je in je onderbewuste al dat het foute boel gaat zijn. Op zondag, de dag voor mijn daadwerkelijke testdatum wist ik al, het is mislukt en een zwangerschapstest bevestigde dit ook een dag later.

Sinds dat ik dit traject ben begonnen kan ik me geen moment herinneren dat ik mezelf zo verslagen heb gevoeld. Ik heb mijn verdriet er echt even twee dagen laten zijn en de tranen hebben rijkelijk gevloeid. De teleurstelling was zo groot, en ik was zo teleurgesteld in mijn eigen lichaam en, om eerlijk te zeggen, wist ik even niet hoe ik door moest gaan.

Geheim

Gelukkig had ik in de periode van verdriet ook iets heel spannends om handen. In het geheim ben ik een aantal maanden heel druk bezig geweest met het schrijven van mijn eerste boek; BAM! Moeder worden doe je zomaar niet!. Ik wilde heel graag alle informatie die ik in de afgelopen jaren verzameld heb, bundelen tot een prachtig boek voor alle toekomstige (nadenkend over het traject of startend met het traject) BAM-mama’s.

In de week dat ik dus volop bezig was met mijn menstruatie, was het boek er om mij afleiding te geven. Zelfs mijn ouders wisten niets van het boek af en waren dan ook mega verrast toen ik ze het eerste exemplaar overhandigde. Ondertussen zijn er al meer dan 70 exemplaren verkocht, en dat is toch iets waar ik heel trots op ben.

Maar het was natuurlijk ook alweer een periode van tellen; tellen wanneer ik weer met het testen van mijn ovulatie moest beginnen. De weken rijgen zich op deze manier echt aaneen. Prachtig volgens planning heb ik anderhalve week geleden mijn inseminatie gehad. Op het moment dat jullie dit artikel lezen, hoef ik nog maar een paar dagen te wachten totdat ik weet of mijn negende IUI is geslaagd.

Negende IUI

Deze negende poging voelt voor mij een beetje als erop of eronder. De vrijwel laatste stap voordat het IVF-traject van start zal gaan. Er hangt zoveel vanaf. Ik wil het liefst geen IVF, maar met IUI ben ik ook wel klaar. Over een maand ga ik jullie weer helemaal op de hoogte brengen van het wel en wee rondom mijn traject.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.