Vrouw/Columns & Opinie
541581852
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

Deel 19: ’O shit, sorry… die lingerie is niet voor jou bedoeld’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Een bos bloemen en een pakketje van Bas. Gespannen maak ik die laatste open. Wat kan dat zijn? De sleutels van zijn Porsche? Of een ultiem zoenoffer? Bonbons, sieraden of een horloge? Mijn fantasie slaat op hol, gehaast trek ik het pakje open. Dat stelt niet teleur: een prachtig lingeriesetje: zijde met parels. Zijde voor wat bedekt mag worden en parels op cruciale punten voor de... stimulatie, zeg maar. Met rode konen houd ik het voor.

Pijnlijk

Veel te groot. Teleurgesteld laat ik het zakken. Weet hij na al die jaren nog mijn maat niet? Maat 36, ’net als mijn leeftijd’, zeg ik altijd grappend. Ik ben er uitermate trots op, dat kan hem niet ontgaan zijn. Waarom koopt hij dan een maat 42?

Vertwijfeld leg ik het setje weg en app Bas: ’Dank voor de bloemen en het euhhh ‘verassende setje’’. Ik zie dat hij het berichtje opent en dan belt hij meteen: „O shit, o sorry Nouk… dat was niet voor jou. O jasses wat pijnlijk. Ik stuur iemand om het om te ruilen.” Omruilen…

Het blijkt een bijzonder slechte ruil. In plaats van een pikant lingeriesetje krijg ik de eerste scheidingspapieren. Leuk idee van Bas. Ik blader het voorstel door. Het is een voorlopige voorziening: ik mag voorlopig in het huis blijven wonen, maar moet hem dan wel huur betalen, zodat hij zelf ook iets kan huren. Ondertussen laten we het huis taxeren, zodat ik hem straks kan uitkopen. Waarvan dan?

Verder stelt hij co-ouderschap voor. Hij zal voorlopig het huis van zijn moeder gebruiken om de kinderen te ontvangen en wat betreft de alimentatie vindt meneer dat dat niet nodig is. Mevrouw kan tenslotte zelf werken. Vindt meneer. De advocaat (zijn vriend, de man voor wie ik een paar maanden geleden nog uitgebreid heb gekookt) verzoekt mij vriendelijk ook een advocaat te zoeken die hierop kan reageren, zodat de scheiding definitief gemaakt kan worden. Ik smijt de brief in een hoek. Hier ga ik niet op reageren.

De scheiding

Een paar dagen laten belt Marja: „O lieverd… wat erg…”

„Marja, waar heb je het over?”

„De scheiding! Wat erg. Jullie waren altijd mijn favoriete stel. Volmaakte harmonie!” Marja kakelt nog even door over het verloren sprookje. Ik kom er met moeite tussen: „Marja, waar heb je het over?”

„Waar heb ik het over…. Jij en Bas. Jullie gaan scheiden.”

„Hoe weet jij dat?”

„Van Bas.”

„Van Bas?” echo ik. „Ja, ik kwam hem tegen bij de carwash. Hij liet daar zijn Porsche wassen. Er stonk iets in zijn auto. Maar goed, ik zei dus tegen hem dat ik jullie zo’n schattig stel vond en toen zei hij dat jullie gaan scheiden. O lieverd. Ik vind het zo erg…”

Het duizelt me. Ik moet even slikken en me vasthouden aan het tafelblad. Aan wie heeft Bas het allemaal verteld? Dan recht ik mijn rug en zeg: „Ja, lieverd. Het ziet er naar uit dat Bas wat ruimte nodig heeft. En die zal ik hem geven. Natuurlijk.” Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld in de lamp. Ik heb het weer onder controle.

Maar Marja luistert niet naar me: „Ach schat, natuurlijk ben je in shock. Waarom heb je niets gezegd? Ik had je toch kunnen helpen. Ach lieverd, ik zou….” Ze gaat maar door. „Marja,” onderbreek ik haar streng, „het gaat prima met me. Bas krijgt zijn ruimte en dan zien we wel. Het spijt me dat hij je zo heeft laten schrikken. Nu moet ik weer verder. Dag.” En ik verbreek de verbinding.

Rood gloeiend

Marja is niet de enige die Bas heeft gesproken. Mijn telefoon staat roodgloeiend van de apps, voicemails en mailtjes. Letterlijk iedereen in het dorp en in onze vriendenkring is door Bas op de hoogte gebracht. Waarom doet hij dit? Waarom wil hij dat iedereen weet dat wij gaan scheiden? En dat wij dus mislukt zijn.

Er komt ook post. Allemaal lief, behalve de tweede brief van de advocaat. Waarom ik nog niet heb gereageerd. Hij heeft een lijst bijgevoegd: ’Deze zaken wil meneer slechts houden. De rest is voor mevrouw.’ Met stijgende verbazing bekijk ik de lijst: de Porsche (ofcourse), de twee schilderijen van Jan Cremer, onze zilveren bestekcassette (het huwelijkscadeau van mijn ouders notabene)… Alles van waarde mag ik voor hem inpakken. De rest kan ik laten staan.

Als ik onder aan de lijst ben, kook ik van woede. Ik denk aan mijn wraaklijst. De vis onder de Porschestoel heeft hij inmiddels gevonden. Tijd voor zwaardere maatregelen. En wel nu: de kinderen zijn op school, Bas is op het werk en morgen is het donderdag. Dan wordt de vuilnis opgehaald. Met een heel zware vuilniswagen. Ik pak de sleutels, loop naar de auto op de oprijlaan en haal hem van de handrem.

De Vechtscheiding teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.