Nieuws/Vrouw
543453374
Vrouw

Ik druk de belletjes van mijn moeder regelmatig weg (en vergeet terug te bellen)

Denk je ook wel eens ’Wat nu weer?’, als je moeder belt terwijl je op werk bent? Om vervolgens met een schuldgevoel te blijven zitten als je haar wegdrukt en haar na werktijd vergeet terug te bellen? Een herkenbaar scenario voor een meerderheid van de vrouwen: tweederde vindt de zorg voor hun ouder wordende vaders en moeders namelijk moeilijk te combineren met werk en gezin, blijkt uit een enquete onder 1700 vrouwen op VROUW.nl.

Meer dan de helft van de deelnemers gaat wekelijks of vaker bij hun vader en/of moeder langs, maar 27 procent zou eigenlijk liever vaker gaan. Een op de drie vrouwen voelt zich regelmatig schuldig omdat ze te weinig tijd heeft voor haar ouders.

Als het telefoonnummer van paps of mams op het telefoonscherm verschijnt, denkt de meerderheid van de deelnemers ’gezellig’ of ’leuk’. Maar ook ’wat nu weer?’, ’pfff’ en ’help!’ zijn veel gegeven reacties. „Met mijn vader kan ik goed praten, maar bij mijn moeder wordt het altijd een gesprek vol geklaag. Ze trekt al mijn energie weg, terwijl ik nog zoveel moet doen”, schrijft een deelneemster.

Druk

Toch neemt de overgrote meerderheid (55 procent) altijd op. En lukt dat even niet, dan bellen ze zo snel mogelijk terug (24 procent). Petra (34) drukt haar moeder regelmatig weg en vergeet dan terug te bellen. „Mijn moeder is een schat, maar ze begrijpt soms niet hoe druk het leven van een werkende moeder is. Een telefoongesprek met haar duurt al snel een uur, dan wil ze weten of ik wel goed eet en of ik niet te hard werk. ’Laat me toch met rust’, denk ik soms. Daar voel ik me schuldig over. Ik heb immers wel tijd om met mijn man een film te kijken. Blijkbaar heeft mijn moeder niet de hoogste prioriteit in mijn leven, terwijl dat andersom wel zo is.”

Vooral tijdgebrek en het gevoel tekort te schieten zijn de boosdoeners van het schuldgevoel. „Soms reageer ik kattig en geïrriteerd omdat ik druk ben, en dat heeft mijn moeder niet verdiend”, antwoordt een van de respondenten. „Ik ben enig kind, dus ze is afhankelijk van mij. Dat legt behoorlijk wat druk op mijn schouders”, zegt een ander. En „ze doen zoveel voor mij. Ben ik wel dankbaar genoeg?”, vraagt iemand zich af.

Alzheimer

Ook Barbara (51) kampt met een groot schuldgevoel. „Mijn vader heeft Alzheimer. Omdat mijn broer en ik allebei een drukke baan hebben en niet in de buurt wonen, neemt mijn moeder vrijwel de volledige zorg op zich. Ik zie dat dit te zwaar is, maar ik krijg het niet voor elkaar om vaker dan eens per twee weken op bezoek te gaan.”

Je ouders in huis nemen? Driekwart van de vrouwen ziet dit niet zitten. Maar liefst twee op de drie respondenten vindt dat de overheid de zorg teveel op de schouders van de kinderen laat rusten. Ook Barbara is het daarmee eens. „Als een van je ouders hulpbehoevend is, krijg je met veel instanties te maken. Bijna wekelijks is er een wel een gesprek met een neuroloog, diabetesverpleegkundige of wijkverzorgster. Die afspraken zijn altijd onder werktijd en ik kan niet altijd vrij nemen. Aan de ene kant wil de overheid meer zorgtaken bij de kinderen leggen, aan de andere kant wordt er ook van ons verwacht dat we tot ons 67e fulltime doorwerken. Hoe dan?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.